Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 7 grudnia 2011 r. sygn. akt VII SA/Wa 2136/11, na podstawie art. 125 §1 pkt 1) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zawiesił postępowanie sądowoadministracyjne w sprawie ze skargi U. J. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2009 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji.
Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 3 lutego 2012 r. sygn. akt II OZ 39/12, po rozpoznaniu zażalenia Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, uchylił ww. postanowienie Sądu I instancji i wskazał, że ewentualną podstawą zawieszenia postępowania sądowego w sprawie, która wymaga rozważenia, może być art. 125 §1 pkt 2) ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, tj. jeżeli ujawni się czyn, którego ustalenie w drodze karnej lub dyscyplinarnej mogłoby wywrzeć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy sądowoadministracyjnej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 19 kwietnia 2012 r. sygn. akt VII SA/Wa 2136/11, na podstawie art. 125 §1 pkt 2) ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zawiesił postępowanie sądowe. W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że w dniu 8 kwietnia 2011 r. przed Sądem Rejonowym w Piasecznie zapadł nieprawomocny wyrok w sprawie II K 1068/08, na podstawie którego uznano winnymi i skazano sześciu pracowników inspektoratu nadzoru budowlanego za to, że działając wspólnie i w porozumieniu jako inspektorzy nadzoru budowlanego w protokole kontroli robót budowlanych wykonanych na działce nr [...] w miejscowości J., poświadczyli nieprawdę co do okoliczności dotyczącej rzekomej zgodności budowy z zatwierdzonym projektem i decyzją Wójta Gminy Lesznowola z dnia [...] sierpnia 2001 r. nr [...] o pozwoleniu na budowę, podczas gdy w rzeczywistości budowa tego budynku nie była zgodna z tymi dokumentami oraz w sposób istotny odbiegała od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę, w szczególności przekroczona została znacznie powierzchnia realizowanej zabudowy.
Sąd I instancji stwierdził, że ustalenia zawarte w protokołach kontroli przeprowadzonych w dniach 14 października 2003 r., 22 sierpnia 2002 r., 12 marca 2003 r. stanowiły podstawę działania Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego wydającego decyzję z dnia [...] maja 2003 r. Do powyższych ustaleń odwołuje się Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w zaskarżonej do Sądu decyzji z dnia [...] czerwca 2009 r. dokonując oceny powyższej pod względem przesłanek o których stanowi art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego.
W ocenie Sądu I instancji względy ekonomii procesowej przemawiają za tym, żeby w sprawie zawiesić dokonywanie kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, jeśli toczy się postępowanie karne w sprawie poświadczenia nieprawdy co do okoliczności faktycznych stanowiących podstawę w wydawanych przez organ rozstrzygnięciach.
W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, postanowieniem z dnia 19 kwietnia 2012 r. sygn. akt VII SA/Wa 2136/11, na podstawie art. 125 §1 pkt 2) ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zawiesił postępowanie sądowe, oczekując na uprawomocnienie się wyroku Sądu Rejonowego w Piasecznie z dnia 8 kwietnia 2011 r. sygn. akt II K 1068/08, zawiesił postępowanie sądowe.
Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, zaskarżając je w całości. Postanowieniu zarzucono naruszenie art. 125 §1 pkt 2) ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez niewłaściwe zastosowanie, polegające na zawieszeniu postępowania, gdy toczące się postępowanie karne nie może wywrzeć wpływu na rozstrzygnięcie sprawy rozpoznawanej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie.
W głównych motywach uzasadnienia wywodził przede wszystkim, że decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2009 r. znak: [...], utrzymująca własną decyzję z dnia 9 kwietnia, została wydana w nadzwyczajnym trybie postępowania administracyjnego, jakim jest stwierdzenie nieważności decyzji. Postępowanie we wskazanym trybie sprowadza się wyłącznie do skontrolowania, czy rozstrzygnięcie zawiera wady wymienione w art. 156 §1 pkt 1-7 k.p.a. Tryb ten umożliwia weryfikację ostatecznych orzeczeń organów administracji publicznej, stanowiąc wyjątek od zasady trwałości decyzji ostatecznych, sformułowanej w art. 16 k.p.a. Wywodzono, że wydanie wyroku skazującego inspektorów nadzoru budowlanego organów terenowych, za dokonanie zarzucanych im czynów, może być przesłanką do wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego decyzją Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2003 r. wydaną w trybie zwykłym.
Nie może natomiast stanowić podstawy do wznowienia postępowania zakończonego zaskarżoną decyzją Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2009 r. Wskazywano ponadto, że zadaniem sądu administracyjnego jest stwierdzenie, czy zaskarżony akt administracyjny jest zgodny z obowiązującym w dacie jego wydania przepisami prawa.
W oparciu o powyższe i na podstawie art. 194 §3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia.
U. J. wniosła o oddalenie zażalenia, wskazując na jego bezzasadność.
W odpowiedzi K. i A. S. wniesiono o uwzględnienie zażalenia.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 125 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 270) "Sąd może zawiesić postępowanie z urzędu: 1) jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym;
- 2) jeżeli ujawni się czyn, którego ustalenie w drodze karnej lub dyscyplinarnej mogłoby wywrzeć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy sądowoadministracyjnej;
- 3) jeżeli na skutek braku lub wskazania złego adresu skarżącego lub niewykonania przez skarżącego innych zarządzeń nie można nadać sprawie dalszego biegu;
- 4) w razie śmierci pełnomocnika, chyba że strona działa przed sądem osobiście".
W oparciu o normę art. 125 §1 pkt 2) powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli ujawni się czyn, którego ustalenie w drodze karnej lub dyscyplinarnej mogłoby wywrzeć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy sądowoadministracyjnej.
Z redakcji przepisu art. 125 §1 pkt 2) powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wynika, że ocena istnienia przesłanek zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego należy wyłącznie do sądu sprawę rozpoznającego. Jednocześnie ustawodawca nie wskazał jednoznacznie, że przesłanka zawieszenia postępowania określona w powyższym przepisie, musi mieć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy sądowoadministracyjnej. W ocenie Sądu ustalenie w postępowaniu karnym okoliczności skazania sześciu pracowników inspektoratu nadzoru budowlanego za to, że działając wspólnie i w porozumieniu jako inspektorzy nadzoru budowlanego w protokole kontroli robót budowlanych wykonanych na działce nr [...] w miejscowości J., poświadczyli nieprawdę co do okoliczności dotyczącej rzekomej zgodności budowy z zatwierdzonym projektem i decyzją Wójta Gminy Lesznowola z dnia [...] sierpnia 2001 r. nr [...] o pozwoleniu na budowę, podczas gdy w rzeczywistości budowa tego budynku nie była zgodna z tymi dokumentami oraz w sposób istotny odbiegała od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę, w szczególności przekroczona została znacznie powierzchnia realizowanej zabudowy, może mieć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy sądowoadministracyjnej.
Sąd I instancji w momencie orzekania w przedmiocie zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego nie ustalił jednak na jakim etapie jest sprawa karna przeciwko określonym inspektorom nadzoru. Z akt sprawy wynika, że w dniu 3 kwietnia 2012 r., po rozpoznaniu apelacji oskarżonych od wyroku Sądu Rejonowego w Piasecznie z dnia 8 kwietnia 2011 r., został wydany prawomocny wyrok Sądu Okręgowego w Warszawie.
W tym stanie rzecz, skoro w dniu orzekania przez Sąd I instancji, w obrocie prawnym pozostawał prawomocny wyrok Sądu Okręgowego w Warszawie, wydany na skutek apelacji od wyroku Sądu Rejonowego w Piasecznie z dnia 8 kwietnia 2011 r., to zawieszenie przez Sąd I instancji postępowania sądowoadministracyjnego ze względu na oczekiwanie na uprawomocnienie się ww. wyroku Sądu Rejonowego w Piasecznie, było wadliwe.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 §1 w związku z art. 197 §2 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.