Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 7 marca 2011 r., sygn. akt IV SA/Gl 172/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił skargę kasacyjną sporządzoną przez adwokata R. D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 25 października 2010 r., sygn. akt IV SA/GL 172/10, oddalającego skargę I. G. na decyzję Śląskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Katowicach z dnia [...] lutego 2010 r., nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej.
W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że skarga kasacyjna została złożona przez pełnomocnika z uchybieniem ustawowego terminu do dokonania tej czynności procesowej, przy czym pełnomocnik ten nie zgłosił wniosku o przywrócenie wspomnianego terminu, co skutkowało koniecznością odrzucenia skargi kasacyjnej na podstawie art. 178 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – zwanej dalej p.p.s.a.).
Zażalenie na powyższe postanowienie złożył pełnomocnik skarżącej kasacyjnie, zaskarżając to postanowienie w całości i zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych polegający na uznaniu, że skarga kasacyjna pełnomocnika skarżącej:
- 1. została złożona po terminie określonym w przepisie art. 177 § 1 p.p.s.a., podczas gdy jej złożenie było wynikiem uzupełnienia braku osobistej skargi kasacyjnej wniesionej przez skarżącą,
- 2. winna być poprzedzona wnioskiem o przywrócenie terminu do jej złożenia, podczas gdy okoliczności sprawy wskazują na brak uchybienia terminowi, a co za tym idzie brak podstaw do przywrócenia terminu.
Wskazując na powyższe wnoszący zażalenie wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie skargi kasacyjnej do rozpoznania Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Przedmiotem zaskarżonego postanowienia było odrzucenie skargi kasacyjnej. Poza sporem pozostaje fakt, że odpis wyroku z uzasadnieniem został doręczony stronie skarżącej kasacyjnie w dniu 7 grudnia 2010 roku. (k.61). Nie ulega również wątpliwości, że skargę kasacyjną sporządzoną przez adwokata wniesiono dopiero w dniu 17 lutego 2011 r. (stempel na kopercie k. 107). Tymczasem zgodnie z treścią art. 177 § 1 p.p.s.a. skargę kasacyjną wnosi się do sadu, który wydał zaskarżony wyrok lub postanowienie, w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia stronie odpisu orzeczenia z uzasadnieniem. Podkreślić w tym miejscu należy, że termin do wniesienia skargi kasacyjnej jest terminem procesowym. Zgodnie z treścią art. 83 § 1 p.p.s.a. do jego obliczania stosuje się przepisy prawa cywilnego. Brak podstaw do przyjęcia, że przeszkoda w dokonaniu czynności, choćby niezawiniona przez stronę, powodowała przedłużenie terminu o okres trwania przeszkody w sposób zbliżony do zawieszenia biegu przedawnienia (por. post. NSA z 11 marca 2008 r., sygn. I GZ 11/08 w. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz pod red. Prof. R. Hausera, prof. M. Wierzbowskiego, Warszawa 2011, Nb 5 do art. 177).
Skoro skarga kasacyjna wniesiona przez ustanowionego w sprawie pełnomocnika została nadana po upływie trzydziestodniowego terminu liczonego od doręczenia stronie skarżącej kasacyjnie odpisu wyroku z uzasadnieniem, zasadnym było uznanie, ze skarga ta jako wniesiona z uchybieniem terminu podlega odrzuceniu.
Niezasadnym jest przy tym argument wnoszącego zażalenie, że przedmiotowa skarga kasacyjna jest jedynie uzupełnieniem osobistej skargi kasacyjnej. Uzupełnienie takiego pisma procesowego jest bowiem dopuszczalne jedynie w terminie zawitym do złożenia tego środka, który w niniejszej sprawie upłynął w dniu 7 stycznia 2011 r., jak niewadliwie wskazał w uzasadnieniu postanowienia Sąd pierwszej instancji.
Tym samym uznać należało, że profesjonalny pełnomocnik procesowy strony składając skargę kasacyjną po upływie terminu do jej złożenia winien był złożyć wniosek o przywrócenie terminu, stosownie go uzasadniając, co jak się wydaje możliwe jest również na obecnym etapie postępowania. Kwestia zasadności takiego wniosku nie jest jednak przedmiotem tego postępowania.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 i art. 198 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny postanowił jak w sentencji