Uzasadnienie
Zarządzeniem z dnia 28 lipca 2016 r., sygn. akt VII SA/Wa 449/16, Przewodniczący Wydziału VII Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wezwał G. M. do uzupełnienia wpisu sądowego w kwocie 80 zł od skargi na postanowienie Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 3 grudnia 2015 r. Jako podstawę wezwania Przewodniczący Wydziału wskazał art. 220 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. zwana dalej "p.p.s.a.") i § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 221, poz. 2193 ze zm., dalej "rozporządzenie").
Skarżąca w zażaleniu na powyższe zarządzenie wniosła o uchylenie zaskarżonego zarządzenia w całości, sprostowanie i uzupełnienie w treści zarządzenia, rozpoznanie wniosku zawartego w sprzeciwie, dotyczącego zwolnienia z opłaty sądowej w części, ponad 20 zł oraz ustanowienie pełnomocnika prawnego z urzędu. Zarzuciła, że w zarządzeniu nie zostało sprecyzowane jakie postanowienie jest przedmiotem postępowania sądowego. Wskazała, że uiściła wpis w kwocie 80 zł.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Stosownie do art.214 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718, dalej zwanej "p.p.s.a."), do uiszczenia kosztów sądowych obowiązany jest ten, kto wnosi do sądu pismo podlegające opłacie.
Sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata (art. 220 § 1 p.p.s.a.). Pod pojęciem "należnej opłaty", o której mowa w art. 220 § 1 p.p.s.a., należy rozumieć pełną opłatę od pisma procesowego. Stosownie do art. 220 § 1 i 3 p.p.s.a. w sytuacji nieuiszczenia pełnego wpisu Przewodniczący Wydziału wzywa wnoszącego pismo do uiszczenia (uzupełnienia) wpisu sądowego w brakującej wysokości w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi.
Na podstawie § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia wpis stały bez względu na przedmiot zaskarżonego aktu lub czynności w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, egzekucyjnym i zabezpieczającym, wynosi 100 zł. Zaskarżone postanowienie w przedmiocie sprostowania z urzędu oczywistej omyłki jest postanowieniem wydanym w postępowaniu administracyjnym.
W rozpoznawanej sprawie skarżąca wnosząc sprzeciw od postanowienia referendarza o odmowie przyznania prawa pomocy 15 czerwca 2016 r. jednocześnie uiściła kwotę 20 zł tytułem wpisu od skargi. W sprzeciwie wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i zwolnienie z opłaty sądowej, w części ponad kwotę 20 zł.
Postanowieniem z dnia 25 lipca 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.
W tych okolicznościach sprawy, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, należało wezwać skarżącą do uzupełnienia należnego wpisu od skargi o kwotę 80 zł, ustalonego w oparciu o § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia.
Skarżąca w zażaleniu powołała się na nierozpoznanie zawartego w sprzeciwie wniosku o zwolnienie z opłaty sądowej w części, ponad 20 zł oraz zażalenia z dnia 11 sierpnia 2016 r. wraz z wnioskiem o ustanowienie pełnomocnika prawnego z urzędu. Tymczasem zaznaczyć należy, że zaskarżone zarządzenie wydane zostało po zakończeniu postępowania wywołanego wnioskiem o przyznanie prawa pomocy. Zaznaczyć bowiem należy, że postanowienie z dnia 25 lipca 2016 r., jako niezaskarżalne kończyło prawomocnie postępowanie w przedmiocie prawa pomocy. Oznacza to, że zażalenie z dnia 11 sierpnia 2016 r. nie wstrzymuje skuteczności postanowienia z dnia 25 lipca 2016 r.
Wbrew zarzutom zażalenia w zarządzeniu z dnia 1 marca 2017 r. prawidłowo określono zaskarżony do sądu akt – postanowienie Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 3 grudnia 2015 r. o oznaczonym numerze.
Nie mogła odnieść zamierzonego skutku również argumentacja skarżącej odnosząca się do faktu złożenia kolejnego wniosku o przyznanie prawa pomocy. Dla oceny prawidłowości zarządzenia wzywającego do uzupełnienia wpisu sądowego nie ma zatem znaczenia fakt złożenia w tej sprawie kolejnego wniosku o prawo pomocy (bez względu na zmianę jego treści oraz zakresu żądania w stosunku do pierwotnego wniosku). Odnośnie zaś do wniosku o rozpoznanie kolejnego wniosku o przyznanie prawa pomocy i o ustanowienie pełnomocnika z urzędu wskazać trzeba, że jak wynika z akt sprawy został on rozpoznany postanowieniem WSA w Warszawie z dnia 24 kwietnia 2017 r. utrzymującym w mocy postanowienie referendarza sądowego z dnia 30 września 2016 r. o odmowie zmiany postanowienia z dnia 15 czerwca 2016 r. i odmowie ustanowienia pełnomocnika z urzędu.
Z powyższych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art.184 w zw. z art.197 § 2 i art.198 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.