Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zaskarżonym postanowieniem z dnia 2 marca 2007 r., sygn. akt II SA/Łd 450/06 odrzucił skargę kasacyjną wniesioną przez J. i F. małż. H. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 30 listopada 2006 r. oddalającego skargę J. i F. małż. H. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego S. z dnia [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego.
Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia stwierdził, iż skargę kasacyjną w niniejszej sprawie wniosły dwie osoby - J. i F. H., natomiast wniosek o doręczenie wyroku wraz z uzasadnieniem złożył jedynie F. H. Powołując treść art. 173 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., jak również wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 lipca 2004 r., w którym podniesiono, że skarga kasacyjna nie może być skutecznie wniesiona bez uprzedniego wniosku o sporządzenie uzasadnienia, Sąd na podstawie art. 178 P.p.s.a. odrzucił skargę kasacyjną J. H. Powołując z kolei przepis art. 221 P.p.s.a. oraz § 2 ust. 3 pkt 2 i § 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.), z uwagi na nieuiszczenie wymaganego wpisu, Sąd I instancji odrzucił skargę kasacyjną.
Zażalenie na powyższe postanowienie wnieśli J. i F. małż. H. podnosząc, że przyczyną dla której skarżąca J. H. nie złożyła wniosku o uzasadnienie wyroku, było błędne pouczenie skarżącej, stąd wniosek złożył wyłącznie jeden ze skarżących - F. H. W związku z powyższym skarżąca wystąpiła z wnioskiem o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o uzasadnienie wyroku.
W kwestii niedopełnienia przez skarżącego F. H. obowiązku uiszczenia wpisu od złożonej skargi kasacyjnej, zażalenie podnosi, iż pełnomocnik skarżącego (adwokat) nie dokonywał opłaty oczekując wezwania zgodnie z § 5 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wobec orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego o niezgodności powołanego przepisu z Konstytucją, brak jest podstawy do zastosowania zasad dotyczących opłaty stałej określonych w art. 221 i nast. P.p.s.a., gdyż zgodnie z art. 233 P.p.s.a. Rada Ministrów określi w drodze rozporządzenia wysokość oraz szczegółowe zasady pobierania wpisu. Zażalenie podnosi, że strona nie może ponosić konsekwencji braku jasnych reguł postępowania przy uiszczaniu wpisu.
Wobec powyższych zarzutów, skarżący w zażaleniu wnieśli o zmianę zaskarżonego postanowienia i nadanie sprawie biegu, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona opłata. W takim przypadku, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania (art. 220 § 1 P.p.s.a.). Od reguły wezwania do uiszczenia wpisu art. 221 P.p.s.a. ustanawia wyjątek, stanowiąc: "Pisma wnoszone przez adwokata lub radcę prawnego, które nie są należycie opłacone, pozostawia się bez rozpoznania albo odrzuca bez wezwania o uiszczenie opłaty, jeżeli pismo podlega opłacie stałej".
W rozpoznawanej sprawie z uwagi na jej przedmiot należny wpis od skargi wszczynającej postępowanie przed Sądem I instancji wynosił 500 zł stosownie do dyspozycji § 2 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wobec treści § 3 w związku z § 2 ust. 3 pkt 2 tego rozporządzenia w przedmiotowej sprawie należny wpis od skargi kasacyjnej wynosi 250 zł. W sytuacji gdy wpis jest stały, a skarga kasacyjna wniesiona została przez pełnomocnika będącego adwokatem, zasadnym było z uwagi na brak uiszczenia stałej opłaty zastosowanie w przedmiotowej sprawie konsekwencji przewidzianych w art. 221 P.p.s.a.
Odpowiadając na zarzuty zażalenia należy wskazać, iż nietrafne jest w rozpatrywanej sprawie upatrywanie zasadności środka zaskarżenia na treści przepisu § 5 ust. 2 rozporządzenia w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi, który utracił moc obowiązującą z racji jego niezgodności z art. 221 P.p.s.a. oraz art. 2 Konstytucji RP, o której orzekł Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 7 marca 2006 r. (syg. akt SK 11/05), opublikowanym w Dz. U. z dnia 17 marca 2006 r., Nr 45, poz. 322. Należy zauważyć, iż powołany przepis § 5 ust. 2 rozporządzenia, przed utratą mocy obowiązywania, wbrew wywodom zażalenia, nie miał zastosowania w sprawach, w których wniesiono skargę kasacyjną, dotyczył bowiem wyłącznie wpisu od skarg wnoszonych do sądu pierwszej instancji.
W odniesieniu do podniesionej w zażaleniu okoliczności, iż przyczyną dla której skarżąca J. H. nie złożyła wniosku o uzasadnienie wyroku było błędne pouczenie skarżącej, wobec czego skarżąca wystąpiła z wnioskiem o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku, należy wskazać, iż w niniejszym postępowaniu zażaleniowym przedmiotem kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego była wyłącznie prawidłowość wydania postanowienia z dnia 2 marca 2007 r. przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, zaś wniosek o przywrócenie terminu do dokonania czynności podlega rozpoznaniu w trybie art. 86 § 1 P.p.s.a. W tej mierze przyjąć należy, iż skarga kasacyjna z dnia 31 stycznia 2007 r. złożona przez J. H. bez uprzedniego wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku, jako niedopuszczalna, podlegała odrzuceniu w oparciu o art. 178 P.p.s.a. (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 lipca 2004 r., sygn. akt GZ 25/03).
Mając powyższe okoliczności na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że zaskarżone postanowienie Sądu I instancji jest zgodne z prawem i na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w postanowieniu.