Uzasadnienie
Postanowieniem z 22 maja 2023 r., sygn. akt II SA/Wr 219/21, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił, na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a., skargę M. C. na decyzję Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, wskazując, że skarżący pomimo wezwania nie uzupełnił w wyznaczonym terminie braku fiskalnego skargi, tj. nie uiścił w terminie wpisu sądowego w wysokości 500 zł.
Skarżący na postanowienie z 22 maja 2023 r. wniósł zażalenie, w którym wyjaśnił, że ani on, ani jego pełnomocnik, z uwagi na trudną sytuację finansową, nie mogli w terminie uiścić wpisu sądowego. W oparciu o powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia. Skarżący ponadto wniósł o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku fiskalnego skargi.
Rozpoznając zażalenie Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zażalenie pozbawione jest usprawiedliwionych podstaw.
Skarżący w zażaleniu nie zakwestionował stanowiska Sądu pierwszej instancji, że mimo wezwania nie uiścił w terminie wpisu sądowego od skargi. Tymczasem ustalenia Sądu pierwszej instancji w tym zakresie wynikają z akt sądowych. Podkreślić jedynie należy, że w terminie otwartym do uzupełnienia braku fiskalnego skargi skarżący złożył pismo z 26 kwietnia 2023 r. z wnioskiem o przedłużenie terminu na uiszczenie wpisu sądowego. Tymczasem siedmiodniowy termin na uiszczenie wpisu sądowego jest terminem ustawowym wynikającym wprost z art. 220 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r., poz. 1634) i jako taki nie podlega skracaniu ani przedłużaniu w trybie art. 84 p.p.s.a. Natomiast termin ten może być przywrócony na ogólnych zasadach wynikających z art. 85-89 p.p.s.a., o co skarżący wniósł w zażaleniu z 15 czerwca 2023 r. Wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku fiskalnego skargi stanowił będzie przedmiot odrębnego postępowania, w którym Sąd pierwszej instancji oceni okoliczności wskazujące na przyczyny nieuiszczenia wpisu sądowego oraz rozstrzygnie o winie bądź jej braku strony skarżącej. Okoliczności te pozostają bez znaczenia dla prawidłowości podjętego przez Sąd pierwszej instancji postanowienia o odrzuceniu skargi na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a.
Mając powyższe na uwadze oraz to, że skarżący nie wskazał żadnych konkretnych przepisów prawa, które zostały naruszone zaskarżonym postanowieniem, ani nie podniósł zarzutów merytorycznych dotyczących tego postanowienia, NSA uznał zaskarżone postanowienie za zgodne z prawem i na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. oddalił zażalenie.