Postanowienie NSA z 18 maja 2017 r., II OZ 511/17

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 18 maja 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia K. D. i D. D. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 16 marca 20176 r. sygn. akt II SA/Gl 113/17 oddalające wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia

Sprawa

w sprawie ze skargi K. D. i D. D. na postanowienie Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie dokonania oceny stanu technicznego obiektu postanawia oddalić zażalenie.

Skład

Przewodniczący Sędzia NSA Maria Czapska - Górnikiewicz

Uzasadnienie

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 16 marca 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił wniosek skarżących K. D. i D. D. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2016 r. w przedmiocie dokonania oceny stanu technicznego obiektu.

Jak wskazał Sąd pierwszej instancji, we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia wskazano na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody w majątku skarżących, wynikające z obowiązku poniesienia wysokich kosztów za sporządzenie wymaganych ekspertyz, których przeprowadzenie zdaniem skarżących jest nieuzasadnione i całkowicie zbędne. Zdaniem jednak Sądu, niewątpliwie każde postanowienie administracyjne zobowiązujące do przedłożenia ekspertyzy technicznej obiektu budowlanego, sporządzonej przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia w tym zakresie, wiąże się z dolegliwością finansową, wpływającą w określony sposób na funkcjonowanie zobowiązanego. Skarżący nie wykazali, że sporządzenie i przedstawienie ekspertyzy stanu technicznego i prawidłowości wykonanych robót przy budowie przydomowej oczyszczalni ścieków, wyrządziłoby im szkodę i to w znacznych rozmiarach. Ogólnikowe twierdzenia, pozbawione szerszego uzasadnienia i stosownych dowodów, nie mogą stanowić podstawy do orzeczenia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu. Na tym etapie postępowania sądowego nie jest też możliwe przesądzenie, że wykonanie ekspertyzy jest nieuzasadnione i zbędne, na którym to twierdzeniu skarżący opierają głównie wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia.

Z przedstawionych wyżej przyczyn Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. – zwanej dalej P.p.s.a.) orzekł jak na wstępie.

Zażalenie na powyższe postanowienie złożyli K. D. i D. D., zarzucając mu naruszenie art. 61 § 3 P.p.s.a. poprzez przyjęcie, że nie wykazali, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. W związku z powyższym skarżący wnieśli o zmianę zaskarżonego postanowienia i orzeczenie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego postanowienia, względnie o jego uchylenie i przekazanie sprawy w tym zakresie do ponownego rozpoznania oraz przyznanie zwrotu kosztów postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Zgodnie z treścią art. 61 § 3 P.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Z przepisu tego wynika więc, iż warunkiem wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest wykazanie we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w wyniku jej wykonania. Sąd orzeka w kwestii wstrzymania wykonania na podstawie przytoczonych we wniosku okoliczności, uwzględniając indywidualny charakter każdej sprawy i możliwość wystąpienia dla strony skarżącej niebezpieczeństw, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Ciężar dowodu w zakresie wykazania powyższych okoliczności, stanowiących podstawę do wstrzymania wykonania zaskarżanego aktu spoczywa na wnioskodawcy.

Uwzględniając przedstawione wyżej wymogi, stwierdzić trzeba, iż w okolicznościach niniejszej sprawy Sąd pierwszej instancji prawidłowo przyjął, iż strona skarżąca nie wskazała na żadne takie okoliczności, które uzasadniałyby możliwość wystąpienia niebezpieczeństw, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Również okoliczności wskazane w zażaleniu, które dotyczą celowości wydania przedmiotowego postanowienia, a więc legalności jego wydania na tym etapie postępowania nie mogą zostać oceniane. Podobnie jak i nieokreślona sytuacja materialna skarżących, którzy na żadnym etapie postępowania nie podjęli nawet prób jej wyjaśnienia, nie pozwala na określenie, czy w okolicznościach niniejszej sprawy wykonanie przedmiotowego postępowania może się wiązać dla skarżących z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody.

Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 197 § 2 w zw. z art. 184 P.p.s.a. oddalił wniesione zażalenie.