Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 7 grudnia 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 30 września 2011 r. odrzucającego skargę J.Ż. na decyzję Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie z dnia [...] marca 2011 r. w przedmiocie umorzenia postępowania. Sąd wskazał, że z przedłożonego przez skarżącą zwolnienia lekarskiego dokumentującego niezdolność do pracy w dniach od 11 listopada 2011 r. do 14 listopada 2011 r. wynika, że mogła ona chodzić, na co wskazuje kod 2 w poz. 16 "Wskazania lekarskie". Miała zatem możliwość i czas, przy zachowaniu minimum staranności i dbałości o swoje interesy, by nadać przesyłkę osobiście na poczcie, w razie zaś złego samopoczucia mogła tak zorganizować swoje sprawy, aby zachować termin poprzez wyręczenie się osobą trzecią, tj. domownikiem lub też sąsiadami. Brak podjęcie przez skarżącą działań mających zapewnić nadanie skargi kasacyjnej w terminie Sąd ocenił jako zawinione zaniedbanie, które nie może stanowić przesłanki przywrócenia terminu.
Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła J.Ż. podnosząc, iż zamieszkuje sama, a dolegliwości żołądkowe, w związku z którymi otrzymała zwolnienie lekarskie, uniemożliwiły jej samodzielne wyjście z domu
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do treści art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270) jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Oceniając okoliczności mające uprawdopodobnić brak winy w naruszeniu terminu Sąd powinien brać pod uwagę obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy i przy braniu pod uwagę także uchybień spowodowanych nawet lekkim niedbalstwem. Instytucja przywrócenia terminu jest bowiem stosowna jedynie w sytuacjach wyjątkowych, tylko wtedy gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku.
W przedmiotowej sprawie Sąd I instancji słusznie uznał, że przedstawione przez skarżącą zwolnienie lekarskiej jest niewystarczające do uprawdopodobnienia braku jej winy w naruszeniu ustawowego terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. Po pierwsze we wskazaniach lekarskich stwierdzono, że chory może chodzić. Ponadto na zaświadczeniu nie została uzupełniona rubryka dotycząca numeru statystycznego choroby, przez co nie można dokonać oceny czy niedyspozycja zdrowotna uniemożliwiała opuszczenie przez skarżącą mieszkania. Dodatkowo, jak również wskazał Sąd I instancji, skarżąca mogła posiłkować się pomocą osób trzecich. W sytuacji gdy skarżąca zamieszkuje sama mógł być to członek rodziny z nią niezamieszkujący, sąsiad czy też pracownik prowadzonej przez nią kancelarii notarialnej. Biorąc powyższe pod uwagę, należy zgodzić się ze stanowiskiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, że skarżąca nie wykazała się w niniejszej sprawie należytą starannością, a w konsekwencji nie można uznać braku jej winny w uchybieniu terminowi do wniesienia skargi kasacyjnej.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.