Uzasadnienie
Postanowieniem z 10 marca 2020 r., sygn. akt II SA/Łd 146/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny (dalej: WSA) w Łodzi oddalił wniosek B. J. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej do tegoż sądu decyzji Wojewody [...] z [...] listopada 2019 r. Nr [...] znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.
W uzasadnieniu postanowienia sąd pierwszej instancji wskazał, że B. J. w treści swej skargi zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji argumentując, że realizacja inwestycji spowodowałaby trudne do odwrócenia skutki w postaci wybudowania budynku niezgodnie z przepisami technicznymi. Realizacja inwestycji w sposób oczywisty zakłóci korzystanie przez skarżącego z jego nieruchomości, jako znajdującej się w strefie bezpośredniego oddziaływania inwestycji, które przejawiać się będzie przede wszystkim w zakłóceniu w dostępie do światła dziennego. Inwestycja ta w sposób nieodwracalny doprowadzi do wybudowania obiektu zakłócającego dostęp do światła dziennego dla nieruchomości skarżącego.
Wskazując na powyższe sąd pierwszej instancji stwierdził, że wskazana przez skarżącego okoliczność, która w jego ocenie miałaby przemawiać za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji, nie uzasadnia takiego wniosku. W ocenie tegoż sądu zacienienie jego nieruchomości w wyniku realizacji inwestycji, nie jest zmianą o charakterze trwałym i nieodwracalnym. Nie skutkuje także trwałą ingerencją w obiekty lub nieruchomość skarżącego.
Nadto, sąd wojewódzki wskazuje, że to inwestor ponosi ryzyko prowadzenia robót przed rozpoznaniem skargi, czy też skargi kasacyjnej.
Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł B. J., zaskarżając je w całości.
Skarżący zarzuca naruszenie art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2019, poz. 2325 ze zm., Ppsa) poprzez wydanie postanowienia o oddaleniu wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, pomimo uprawdopodobnienia podstaw do zastosowania środka ochrony tymczasowej.
Wskazując na powyższe wnosi o uchylenie zaskarżonego postanowienia i jego zmianę poprzez uwzględnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, ewentualnie uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sadowi pierwszej instancji, a także zasądzenie kosztów postępowania wg norm przepisanych.
W uzasadnieniu zażalenia wskazuje się, że inwestor w chwili obecnej ma możliwość kontynuowania działalności, tj. prowadzenia prac budowlanych, co może oznaczać, że na długo przed wydaniem przez sąd jakiegokolwiek rozstrzygnięcia, na spornej nieruchomości może zostać ukończony, odebrany i przekazany do użytkowania budynek mieszkalny.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z treścią art. 61 § 3 Ppsa, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Z konstrukcji powyższego przepisu wynika, że to na stronie skarżącej spoczywa ciężar uprawdopodobnienia okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji. Niewystarczające jest zatem przytoczenie w uzasadnieniu wniosku okoliczności, które jako tzw. normalne następstwa mogą pojawić się na etapie wykonywania zaskarżonego orzeczenia. Wniosek powinien zostać poparty stosownymi argumentami pozwalającymi wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu znajduje oparcie w art. 61 § 3 Ppsa.
W niniejszej sprawie skarżący domaga się wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji wydanej w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę trzech budynków mieszkalnych jednorodzinnych dwulokalowych, zlokalizowanych przy ul. [...] w [...].
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego rozstrzygnięcie sądu pierwszej instancji jest zgodne z prawem.
Prawidłowo uznał sąd pierwszej instancji, że wniosek o wstrzymanie nie zawiera argumentacji, która mogłaby prowadzić do uwzględnienia przedmiotowego wniosku. Nie wystarczy bowiem samo wskazanie w ogólności, że przedmiotowa inwestycja oddziałuje na nieruchomość skarżącego w ograniczeniu na niej dostępu do światła dziennego. Na podstawie takiej argumentacji brak jest podstaw do wyprowadzenia wniosku, że realizacja przedmiotowej inwestycji prowadzi do powstania niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Skarżący nie wykazał bowiem, aby w związku z takim oddziaływaniem zaistniała jedna z przesłanek z art. 61 § 3 Ppsa, tj. znaczna szkoda lub trudne do odwrócenia skutki. Poza tym kwestia oddziaływania na nieruchomość skarżącego, związana z podnoszeniem zarzutu naruszenia udzielenia pozwolenia na budowę z obrazą przepisów techniczno-budowlanych będzie oceniana merytorycznie przez sąd administracyjny na etapie rozpoznania skargi, a więc tego rodzaju argumentacja nie może być rozpoznawana na etapie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Oddzielić należy przeto – na etapie rozpoznawania wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej – tę argumentację, która związana jest z wywodzeniem o niezgodności z prawem zaskarżonego orzeczenia (por. motywy uchwały składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 kwietnia 2007 r., I GPS 1/07, ONSAiwsa 2007, nr 4, poz. 77), którą sąd będzie rozważał na etapie rozpatrywania samej skargi.
W odniesieniu do argumentacji zażalenia wskazać należy, że słusznie sąd pierwszej instancji wskazał, że to inwestor ponosi ryzyko prowadzenia robót przed rozpoznaniem przez sąd skargi dotyczącej decyzji o pozwoleniu na budowę i to na nim (a nie na skarżącym) spoczywać będzie obowiązek przywrócenia stanu poprzedniego w razie, gdyby okazało się, że w wyniku rozpoznania skargi decyzja zostanie uchylona.
W tym stanie sprawy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 Ppsa, oddalił zażalenie.