Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] stycznia 2008 r., znak: [...], Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Tychach nakazał D. i W. M., właścicielom drogi dojazdowej na działce nr [...] przy ul. [...] w T., rozebranie prowizorycznego ażurowego ogrodzenia, zagradzającego wjazd do samoobsługowej stacji paliw "[...] " na działce nr [...] przy ul. [...] w T.. Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Katowicach z dnia [...] kwietnia 2008r., znak: [...].
Powyższa decyzja organu II instancji została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, czemu towarzyszył wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji. Zdaniem wnioskodawców, organy administracyjne nie wyjaśniły starannie stanu faktycznego sprawy, o czym świadczy fakt, że nakaz rozbiórki ogrodzenia wydano bez ustalenia jego usytuowania. Ogrodzenie częściowo usytuowane jest w granicy innej działki, której skarżący są wyłącznymi właścicielami i która nie stanowi ogólnodostępnego dojazdu. Dlatego nieporozumieniem jest zarzut dotyczący samowolnej realizacji prawa współwłasności parceli nr [...].
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach postanowieniem z dnia 10 września 2008 r., II SA/Gl 628/08 oddalił wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z dnia [...] kwietnia 2008r. Na powyższe postanowienie skarżący złożyli zażalenie, które zostało uwzględnione przez Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 26 listopada 2008r., sygn. akt II OZ 1234/08. Uchylając zaskarżone postanowienie Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że Sąd pierwszej instancji pominął fakt, iż ogrodzenie jest jedynie narzędziem dla osiągnięcia przez skarżących zasadniczego celu czyli ochrony działki przed zniszczeniami, jakie realnie mogą być wyrządzone przez samochody. Okoliczność ta powinna być rozważona przez Sąd.
W wyniku ponownego rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach postanowieniem z dnia 19 stycznia 2009r. oddalił przedmiotowy wniosek, stwierdzając, iż nie została spełniona żadna z ustawowych przesłanej o których mowa w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Sąd zauważył, iż poprzedni użytkownik działki nr [...] wybudował na niej drogę z przeznaczeniem obsługi ruchu samochodowego, a samochody ciężarowe przejeżdżały przez nią od 1995 r., niepowodując żadnych szkód w tym rejonie.
Ponadto Sąd podniósł, iż zgodnie z § 119 ust. 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi przesyłowe dalekosiężne służące do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 243, poz. 2063 ze zm.), wysepki i stanowiska obsługowe w stacjach paliw płynnych powinny być rozmieszczone w sposób umożliwiający swobodny bezkolizyjny ruch obsługiwanych pojazdów. Mając zatem na uwadze z jednej strony – zarzut zagrożenia bezpieczeństwa użytkowania stacji przez podjęcie przez skarżących działań uniemożliwiających swobodny i bezkolizyjny ruch obsługiwanych pojazdów ciężkich, a z drugiej strony – podnoszony przez wnioskodawców argument zniszczenia ich nieruchomości – Sąd pierwszej instancji stwierdził, iż ten ostatni zarzut nie mógł się ostać.
Na powyższe postanowienie D. i W. M. złożyli zażalenie, podnosząc, iż sporne ogrodzenie nie spowodowało zaprzestania funkcjonowania stacji benzynowej, gdyż istnieje do niej dostęp do drogi publicznej. W ocenie skarżących Sąd pierwszej instancji nieprawidłowo zidentyfikował istotę problemu i związane z tym niebezpieczeństwo wyrządzenia im znacznej szkody.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 61 § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli w wyniku jego wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Zaskarżone postanowienie Sądu pierwszej instancji, mimo częściowo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu. Nie sposób podzielić argumentacji, iż w rozpoznawanej sprawie zachodzi "kolizja dóbr" w postaci – z jednej strony ochrony prawa własności, a z drugiej – bezpieczeństwa użytkowania stacji paliw. W tej mierze zarzuty zażalenia są zasadne, bowiem stacja paliw ma zapewniony dostęp do drogi publicznej, a zagrożenia dla ludzi i środowiska, o których mowa w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, nie zostały dostatecznie precyzyjnie określone.
Stwierdzić jednak należy, iż skoro samochody ciężarowe już od 1995 r., przejeżdżały przez sporną działkę, niepowodując żadnych szkód w tym rejonie, a skarżący nabyli nieruchomość w 2007 r., to nie została wykazana przez wnioskodawców taka zmiana okoliczności, która uzasadniałaby podjęcie przez nich natychmiastowych działań zmierzających do ochrony przysługującego im prawa własności działki. Skoro bowiem przez kilkanaście lat ruch pojazdów nie spowodował na tym terenie szkód, to nie sposób wywodzić, aby nagle ten ruch pojazdów mógł grozić wyrządzeniem szkody i to znacznej. W tej sytuacji wykonanie zaskarżonej decyzji o rozbiórce ani nie naraża skarżących na zaistnienie znacznej szkody, ani nie spowoduje trudnych do odwrócenia skutków, gdyż w przypadku, gdyby skarga została uwzględniona, to będzie możliwa odbudowa spornego ogrodzenia.
Z powyższych przyczyn orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.