Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowieniem z dnia 7 marca 2008 r. sygn. akt III SA/Wr 315/07 odrzucił skargę kasacyjną M. P. od wyroku tegoż Sądu z dnia 13 listopada 2007 r. oddalającego skargę M. P. na decyzję Wojewody D. z dnia [...] Nr [...], w przedmiocie wymeldowania z miejsca pobytu stałego.
W uzasadnieniu wskazano, iż wyrok Sądu I instancji wraz z uzasadnieniem doręczono skarżącemu 10 grudnia 2007 r., zatem trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi kasacyjnej upłynął 9 stycznia 2008 r. Tymczasem – wyznaczony z urzędu na mocy postanowienia Sądu z dnia 18 grudnia 2007 r. – adwokat występujący w imieniu M. P. złożył skargę kasacyjną 13 lutego 2008 r., zatem z uchybieniem ustawowego terminu określonego w art. 177 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej "P.p.s.a."). Stąd zastosowanie znajdował art. 178 P.p.s.a., na mocy którego wniesiony środek odwoławczy został odrzucony.
M. P. złożył zażalenie na to postanowienie zarzucając naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 177 § 1 P.p.s.a., poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi kasacyjnej liczy się dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu od dnia doręczenia skarżącemu orzeczenia z uzasadnieniem, podczas gdy należało przyjąć, że termin ten liczy się od dnia zawiadomienia adwokata o wyznaczeniu go pełnomocnikiem z urzędu, co w niniejszej sprawie miało miejsce 14 stycznia 2008 r.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie ma usprawiedliwionej podstawy.
Stosownie bowiem do art. 177 § 1 P.p.s.a – którego naruszenie zarzuca skarżący – skargę kasacyjną wnosi się do sądu, który wydał zaskarżony wyrok lub postanowienie, w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia stronie odpisu orzeczenia z uzasadnieniem. Wbrew stanowisku skarżącego przepis ten jest jednoznaczny i nie pozostawia wątpliwości, co do początku biegu trzydziestodniowego terminu, czy też możliwości jego przesunięcia z uwagi toczące się w sprawie postępowanie wpadkowe o przyznanie prawa pomocy obejmującego ustanowienie pełnomocnika. Wprawdzie art. 175 § 1 P.p.s.a. przewiduje przymus "adwokacko-radcowski", jednakże nie oznacza to, że ubieganie się o przyznanie pełnomocnika z urzędu ma wpływ na interpretację cytowanego art. 177 § 1 P.p.s.a. Skuteczne wniesienie skargi kasacyjnej po upływie trzydziestodniowego terminu jest możliwe wyłącznie, jeżeli zostanie przywrócony termin do dokonania tej czynności. Przepisy Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, nie przewidują bowiem wstrzymania biegu terminów ustawowych. Tak więc również postępowanie w przedmiocie prawa pomocy nie może stanowić i nie stanowi podstawy do wstrzymania lub wydłużenia biegu terminu do wniesienia skargi kasacyjnej, jak błędnie sugeruje skarżący.
Stąd złożenie dopiero dnia 13 lutego 2008 r. skargi kasacyjnej od wyroku Sądu I instancji doręczonego stronie 10 grudnia 2007 r., niewątpliwie nastąpiło z uchybieniem terminu określonego w art. 177 § 1 P.p.s.a.
Jednocześnie należy zaznaczyć, że nawet gdyby ustanowienie adwokata z urzędu nastąpiło po upływnie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej, to również wówczas pozostałoby to bez wpływu na bieg wspomnianego wyżej trzydziestodniowego terminu.
Skuteczne wniesienie skargi kasacyjnej byłoby wówczas możliwe – tak jak i w niniejszej sprawie – w przypadku złożenia w terminie przewidzianym w art. 87 § 1 P.p.s.a. wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej i uwzględnienie tego wniosku przez Sąd. Niemniej jednak w sprawie niniejszej wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej nie został złożony. Skoro pełnomocnik nie złożył wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej, to Sąd I instancji słusznie odrzucił spóźnioną skargę kasacyjną, zgodnie z art. 178 P.p.s.a.
W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 P.p.s.a. orzekł jak wyżej.