Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu postanowieniem z dnia 30 kwietnia 2009 r., sygn. akt II SA/Po 669/08 odrzucił skargę kasacyjną M. G. od wyroku tego Sądu z dnia 13 listopada 2008 r. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Sąd I instancji podniósł, że przedmiotowy wyrok został doręczony wraz z uzasadnieniem pełnomocnikowi skarżącego w dniu 4 grudnia 2008 r. Skarga kasacyjna została natomiast złożona w dniu 15 kwietnia 2009 r., a zatem z trzymiesięcznym uchybieniem terminu określonego w art. 177 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Na powyższe postanowienie M. G. złożył zażalenie, podnosząc, iż to skarżący osobiście złożył wniosek o sporządzenie uzasadnienia przedmiotowego wyroku i nikomu nie udzielał upoważnienia ani pełnomocnictwa do odbioru korespondencji. Sąd pierwszej instancji bezpodstawnie liczył termin do wniesienia skargi kasacyjnej od daty doręczenia wyroku byłemu pełnomocnikowi, który nie był umocowany do odbioru korespondencji. Od dnia 26 listopada 2008r. pełnomocnik skarżącego - adwokat M. P. nie miał już w ogóle żadnego umocowania do reprezentowania strony. Ponadto Sąd pierwszej instancji był o tyle niekonsekwentny, iż wezwanie do uiszczenia opłaty kancelaryjnej skierował bezpośrednio do strony, natomiast wyrok z uzasadnieniem doręczył byłemu pełnomocnikowi. W zażaleniu skarżący wywodził, iż udzielone wcześniej pełnomocnictwo adwokatowi M. P. obejmowało jedynie umocowanie do zastępowania strony przed sądem, a nie do odbioru korespondencji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do regulacji art. 177 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę kasacyjną wnosi się do sądu, który wydał zaskarżony wyrok lub postanowienie, w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia stronie odpisu orzeczenia z uzasadnieniem. Należy jednak zauważyć, iż argumentacja zaprezentowana w zażaleniu pozostaje w sprzeczności z treścią przepisu art. 67 § 5 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którą jeżeli ustanowiono pełnomocnika lub osobę upoważnioną do odbioru pism w postępowaniu sądowym, doręczenia należy dokonywać tym osobom. Oznacza to, iż pełnomocnictwo procesowe (ogólne lub do prowadzenia poszczególnych spraw) obejmuje ipso iure umocowanie do odbioru korespondencji przez pełnomocnika, chyba że w udzielonym pełnomocnictwie wyraźnie się wyłączy to uprawnienie (będące w istocie obowiązkiem, gdyż nakłada to na pełnomocnika obowiązek staranności w związku z upływem terminów procesowych liczonych od dnia doręczenia temu pełnomocnikowi), bądź też jeżeli pełnomocnictwo przyzna jedynie pozytywne uprawnienia, co upoważnia pełnomocnika tylko do podejmowania określonych czynności (np. sporządzenia skargi kasacyjnej). W każdej zatem sprawie o zakresie działania pełnomocnika decyduje treść udzielonego pełnomocnictwa.
W rozpoznawanej sprawie pełnomocnictwo z dnia 18 stycznia 2008 r. udzielone przez M. G. adwokatowi M. P. obejmowało umocowanie do: "sporządzenia i wniesienia skargi kasacyjnej na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 06.12.07 r. sygn. akt II SA/Po 500/07 oraz zastępowania mnie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w Warszawie i Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Poznaniu". Z treści tego pełnomocnictwa wynika zatem, iż adwokat M. P. był upoważniony do zastępstwa procesowego, a co za tym idzie, biorąc pod uwagę treść art. 67 § 5 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - również do odbioru korespondencji. Treść udzielonego pełnomocnictwa wskazuje bowiem, iż jest to pełnomocnictwo, o którym mowa w art. 36 pkt 2 ww. ustawy, a nie - jak stara się to wywieść strona skarżąca - iż jest to pełnomocnictwo do niektórych tylko czynności w postępowaniu w rozumieniu art. 36 pkt 3 ustawy.
Pełnomocnictwo do niektórych tylko czynności w postępowaniu powinno bowiem wyraźnie określać, jakie konkretnie czynności powierza się pełnomocnikowi. "Zastępowanie", o którym mowa w badanym pełnomocnictwie, bez dalszego zawężenia (np. w postaci zastępowania w rozprawie), z pewnością nie jest taką konkretną czynnością.
Co prawda, w zażaleniu podniesiono niekonsekwencję Sądu pierwszej instancji, polegającą na tym, iż M. G. był bezpośrednio wzywany do np. uiszczenia opłaty kancelaryjnej, jednakże nie miało to wpływu na rozstrzygnięcie. Stwierdzić należy, iż takie działanie stanowi uchybienie procesowe, jednakże dotyczy ono jedynie tej czynności - związanej z uiszczeniem opłaty. Gdyby zatem skarżący nie wykonał tego zarządzenia, to mógłby skutecznie podnosić zarzut nieprawidłowego doręczenia, żeby uchylić się od ujemnych skutków prawnych. Wadliwość ta nie rozciąga się jednak na kwestie związane z biegiem terminu do wniesienia skargi kasacyjnej, bowiem wyrok wraz z uzasadnieniem został prawidłowo doręczony pełnomocnikowi.
Odnosząc się natomiast do argumentu, iż od dnia 26 listopada 2008r. pełnomocnik skarżącego - adwokat M. P. nie miał już żadnego umocowania do reprezentowania strony, wskazać należy, iż w myśl art. 42 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wypowiedzenie pełnomocnictwa przez mocodawcę odnosi skutek prawny w stosunku do sądu od dnia zawiadomienia go o tym. W niniejszej sprawie wypowiedzenie pełnomocnictwa nastąpiło pismem skierowanym wyłącznie do pełnomocnika, natomiast Wojewódzki Sąd Administracyjny powziął wiadomość o tym wypowiedzeniu już po doręczeniu temu pełnomocnikowi wyroku z uzasadnieniem. Fakt wypowiedzenia pełnomocnictwa odniósł zatem skutek w stosunku do Sądu dopiero w dniu 27 lutego 2009r. (data wpływu pisma adwokata M. P., informującego o fakcie wypowiedzenia pełnomocnictwa).
Okoliczność uchybienia terminu do złożenia skargi kasacyjnej w niniejszej sprawie nie budzi zatem wątpliwości. Wobec powyższego stwierdzić należy, iż Sąd pierwszej instancji prawidłowo odrzucił tę skargę na podstawie art. 178 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Z powyższych przyczyn orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.