Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu postanowieniem z dnia 24 kwietnia 2012 r., sygn. akt II SA/Po 24/12, odrzucił sprzeciw Z. B. od zarządzenia referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 22 marca 2012 r. o pozostawieniu wniosku K. B. bez rozpoznania.
W uzasadnieniu Sąd Wojewódzki wskazał, że zgodnie z art. 252 § 3 w związku z art. 258 i art. 259 § 1 p.p.s.a. sprzeciw od zarządzenia referendarza o pozostawieniu wniosku o prawo pomocy bez rozpoznania przysługuje wyłącznie wnioskodawcy.
W przedmiotowej sprawie zarządzenie referendarza z dnia 22 marca 2012 r. pozostawiało bez rozpoznania wniosek o przyznanie prawa pomocy złożony w skardze przez K. B.. W tej sytuacji sprzeciw od powyższego zarządzenia złożony przez Z. B. jako pochodzący od osoby innej niż wnioskodawca Sąd uznał za niedopuszczalny i podlegający w związku z tym odrzuceniu na podstawie art. 259 § 2 p.p.s.a.
Z. B. w zażaleniu na powyższe zarządzenie zarzucił naruszenie art. 35 § 1, art. 6 i art. 49 p.p.s.a. poprzez brak udzielenia stronie występującej bez fachowego pełnomocnika potrzebnych wskazówek do prowadzonego postępowania, jak również niewezwanie strony skarżącej do uzupełnienia braków formalnych poprzez przedstawienie pełnomocnictwa do złożenia sprzeciwu przez Z. B. w imieniu K. B..
W uzasadnieniu zażalenia podkreślono, że Sąd I instancji powinien wezwać stronę, zgodnie z art. 49 p.p.s.a., do uzupełnienia w terminie 7 dni braków formalnych poprzez przedstawienie pełnomocnictwa do działania w imieniu K. B.. Z treści wniesionego sprzeciwu wynika, że skarżący działał w imieniu żony, do czego był uprawniony zgodnie z art. 35 § 1 p.p.s.a. Wskazano również, że zgodnie z art. 6 p.p.s.a. na Sądzie spoczywał obowiązek udzielenia stronie potrzebnych wskazówek.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie aczkolwiek zawierało trafny zarzut dotyczący przepisów art. 49 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, dalej "p.p.s.a.").
W pierwszej kolejności należy wskazać, że stosownie do treści art. 259 § 1 zd.
1. p.p.s.a., od zarządzenia o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania strona może wnieść do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego sprzeciw w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia tego zarządzenia. Zgodnie natomiast z § 2. tego artykułu sprzeciw wniesiony po terminie oraz sprzeciw, którego braki formalne nie zostały uzupełnione, [...] sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym.
W przedmiotowej sprawie zarządzenie referendarza z dnia 22 marca 2012 r. doręczono K. B. w dniu 2 kwietnia 2012 r. z pouczeniem, że przysługuje od niego sprzeciw do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego w terminie 7 dni od dnia doręczenia oraz, że sprzeciw wniesiony po upływie tego terminu zostanie odrzucony (art. 259 § 2 p.p.s.a.). W tej sytuacji termin do wniesienia sprzeciwu upływał z dniem 10 kwietnia 2012. Z. B. sprzeciw wniósł bezpośrednio do Starostwa Powiatowego w Wolsztynie w dniu 4 kwietnia 2012 r.
Wskazać w tym miejscu należy, że w przypadku wniesienia sprzeciwu bezpośrednio do organu, którego działanie nie jest jego przedmiotem, organ ten powinien niezwłocznie przekazać go do właściwego sądu. O zachowaniu terminu do wniesienia sprzeciwu decyduje wówczas data nadania go pod adresem właściwego Sądu. Tymczasem w przedmiotowej sprawie Organ wysłał sprzeciw do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu za pośrednictwem poczty w dniu 11 kwietnia 2012 r., a więc 1 dzień po upływie terminu do jego wniesienia.
Z tych względów, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, sprzeciw podlegał odrzuceniu na podstawie art. 259 § 2 p.p.s.a.
Odnosząc się natomiast do przyczyn odrzucenia sprzeciwu wskazanych w zaskarżonym postanowieniu to podnieść należy, że z treści sprzeciwu nie wynika jednoznacznie, czy Z. B. działał osobiście, czy też w imieniu K. B.. Sąd I instancji, w przypadku zachowania terminu do wniesienia sprzeciwu, powinien wyjaśnić tę wątpliwość i ewentualnie wezwać Z. B. do nadesłania pełnomocnictwa do reprezentowania żony przed sądem administracyjnym. Brak w zakresie należytego umocowania pełnomocnika jest brakiem formalnym i jako taki podlega uzupełnieniu w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a. Podkreślić jednak należy, że okoliczność ta nie miała wpływu na wynik sprawy. Upływ ustawowego terminu do złożenia sprzeciwu sprawił, że Sąd I instancji miał obowiązek jego odrzucenia.
W tej sytuacji należy uznać, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu, co uzasadnia oddalenie zażalenia.
Niniejsze postanowienie nie stoi na przeszkodzie złożenia przez skarżącą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu ponownego wniosku o przyznanie prawa pomocy.
Z powyższych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art.184 w zw. z art.197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.