Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z 30 kwietnia 2021 r., sygn. akt II SA/Kr 181/21, odrzucił, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., skargę S. S. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z [...] grudnia 2020 r. w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia skarżącej na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z [...] października 2020 r. w przedmiocie wstrzymania użytkowania części obiektu budowlanego, przyjmując, że skarżąca mimo wezwania nie usunęła w terminie siedmiu dni braków formalnych skargi, polegających na podaniu numeru PESEL.
Skarżąca od tego postanowienia wniosła zażalenie, twierdząc, że jest przedsiębiorcą wpisanym do CEIDG, a zatem jako osoba fizyczna prowadząca działalność gospodarczą mogła – zgodnie z art. 46 § 2 pkt 1 lit. b i c p.p.s.a. – posłużyć się NIP, zamiast numerem PESEL. Ponadto skarżąca stwierdziła, że nie otrzymała wezwania do uzupełnienia braku formalnego skargi w postaci podania numeru PESEL.
Rozpoznając zażalenie Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zażalenie nie jest zasadne. W zażaleniu skarżąca twierdziła, że Sąd pierwszej instancji mógł posłużyć się podanym w skardze numerem identyfikacji podatkowej, gdyż skarżąca jest przedsiębiorcą prowadzącym działalność gospodarczą. W związku z tym wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 46 § 2 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), pierwsze pismo procesowe w danej sprawie wnoszone przez stronę będącą osobą fizyczną powinno zawierać numer PESEL. W myśl natomiast art. 46 § 2 pkt 1 lit. c p.p.s.a. numer identyfikacji podatkowej w pierwszym piśmie w sprawie mogą podać w pewnych okolicznościach jedynie strony, które nie są osobami fizycznymi. Skarżąca jest osobą fizyczną bez względu na to, że prowadzi działalność gospodarczą zarejestrowaną w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej oraz bez względu na to, czy wniesiona przez nią skarga ma związek z tą działalnością gospodarczą.
Odnosząc się do kolejnego zarzutu zażalenia, a mianowicie do stwierdzenia skarżącej, iż nie otrzymała wezwania do uzupełnienia braku formalnego skargi w postaci podania numeru PESEL wyjaśnić należy, że ze zwrotnego potwierdzenia odbioru wezwania z 8 marca 2021 r. do uzupełnienia stwierdzonego braku formalnego skargi wynika, że zostało ono doręczone w dniu 12 marca 2021 r. dorosłemu domownikowi – A. S., czyli ojcu skarżącej, pod adresem podanym przez skarżącą w skardze. Doręczenie takie było prawidłowe w związku z treścią art. 72 § 1 p.p.s.a., który stanowi, że jeżeli doręczający nie zastanie adresata w mieszkaniu, może doręczyć pismo dorosłemu domownikowi, a gdyby go nie było – zarządcy domu lub dozorcy, jeżeli nie mają oni sprzecznych interesów w sprawie i podjęli się oddania mu pisma. Z regulacji zawartej w art. 72 p.p.s.a. wynika zatem, że istnieje domniemanie, iż domownik adresata podpisując się na potwierdzeniu odbioru doręczy pismo adresatowi, czyli że pismo dotrze do rąk adresata.
W tej sprawie odbiór wezwania pokwitował ojciec skarżącej, który jak wynika z akt sądowych i administracyjnych odbierał każde pismo kierowane do skarżącej. Zatem uznać należało, że z uwagi na skuteczne doręczenie wezwania w dniu 12 marca 2021 r., termin do dokonania czynności nim objętej upłynął 19 marca 2021 r. Ewentualne nieprzekazanie przesyłki sądowej nie ma wpływu na legalność podjętego w sprawie rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji. Po uprawdopodobnieniu tej okoliczności może ona zostać podniesiona i wyjaśniona natomiast w ewentualnym wniosku o przywrócenie terminu do uzupełniania braków formalnych skargi.
W tym stanie sprawy NSA uznał, że zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem, a wniesione na nie zażalenie niezasadne, co skutkowało jego oddaleniem na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a.