Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 10 maja 2012 r., sygn. akt IV SA/Wa 671/12, zawiesił postępowanie sądowe w sprawie ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska (dalej "GIOŚ") z dnia [...] stycznia 2012 r., w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania za brak sieci.
W uzasadnieniu postanowienia Sąd Wojewódzki podał, że zaskarżoną decyzją utrzymano w mocy decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] września 2011 r., którą określono wysokość zobowiązania skarżącego za brak sieci za 2006 r. W podstawie prawnej wydania zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji wskazano art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji (Dz. U. Nr 25, poz. 202 ze zm.), zgodnie z którym w razie stwierdzenia, że wprowadzający pojazd nie dokonał wpłaty opłaty za brak sieci albo dokonał wpłaty w wysokości niższej od należnej, Główny Inspektor Ochrony Środowiska wydaje decyzję, w której określa wysokość zobowiązania z tytułu opłaty za brak sieci.
Sąd wskazał dalej, że skoro przedmiotowa sprawa dotyczy ustalenia wysokości zobowiązania skarżącego z tytułu opłaty za brak sieci w 2006 r., to stosownie do treści art. 14 ust. 1 ustawy o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji w brzmieniu, które miało zastosowanie w sprawie zakończonej wydaniem zaskarżonej decyzji wprowadzający pojazd, który był obowiązany do zapewnienia sieci lub który złożył oświadczenie, o którym mowa w art. 11 ust. 4, i nie spełnił tego obowiązku, był obowiązany do naliczenia i wpłacenia opłaty za brak sieci. Zgodnie z art. 14 ust. 2 powoływanej ustawy opłatę, o której mowa w ust. 1, oblicza się jako iloczyn stawki opłaty za brak sieci i liczby pojazdów wprowadzonych w danym roku na terytorium kraju przez wprowadzającego pojazd oraz ilorazu liczby dni w roku, w których nie zapewniono sieci, i liczby dni w danym roku. W myśl art. 16 ust. 1 obowiązek obliczenia opłaty za brak sieci powstaje na koniec roku kalendarzowego, a stosownie do treści art. 16 ust. 2 opłata za brak sieci jest wpłacana na rachunek bankowy Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej do dnia 31 marca roku następującego po roku, którego opłata dotyczy. W razie nieuiszczenia opłaty lub uiszczenia jej w wysokości niżej od należnej zastosowanie znajduje powołany wyżej art. 17 ust. 1 ustawy o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji.
Mocą art. 1 ustawy z dnia 29 czerwca 2007 r. o zmianie ustawy o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji (Dz. U. Nr 176, poz. 1236) art. 14 ust. 1 ustawy o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji nadano nowe brzmienie, stanowiąc, iż "wprowadzający pojazd, który jest obowiązany do zapewnienia sieci lub który złożył oświadczenie, o którym mowa w art. 11 ust. 4, i nie spełnia tego obowiązku, jest obowiązany do naliczenia i wpłacenia opłaty za brak sieci, z zastrzeżeniem ust. 5 i 6". Do art. 14 dodano równocześnie ust. 5 i ust. 6 stanowiące, że: ust. 5: "w przypadku zapewnienia sieci obejmującej co najmniej 95 % terytorium kraju, podmiot, o którym mowa w ust. 1, jest zwolniony z opłaty za brak sieci", ust. 6: "w przypadku zapewnienia przez podmiot, o którym mowa w ust. 1, sieci obejmującej: 1) poniżej 95 %, ale nie mniej niż 90 % terytorium kraju - wysokość opłaty za brak sieci ulega obniżeniu o 75 %;
2) poniżej 90 %, ale nie mniej niż 85 % terytorium kraju - wysokość opłaty za brak sieci ulega obniżeniu o 50 %". W art. 2 ustawy nowelizującej przewidziano, że "do obliczenia opłaty za brak sieci za 2007 rok stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą".
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 16 listopada 2009 r., w sprawie sygn. akt IV SA/Wa 1383/09, postanowił przedstawić Trybunałowi Konstytucyjnemu następujące pytania prawne:
"1. czy art. 14 ust. 1, 2, 3 i 4 ustawy z dnia 20 stycznia 2005 roku o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji (Dz. U. z 2005 roku Nr 25, poz. 202), w jego brzmieniu sprzed zmiany dokonanej ustawą o zmianie ustawy o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji (Dz. U. Nr 176, poz. 1236), w zakresie w jakim nie różnicuje przy wymiarze kary administracyjnej sytuacji podmiotów zobowiązanych do tworzenia sieci z uwagi na stopień dokonanego pokrycia siecią terytorium kraju, jest zgodny z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, to jest wynikającą z tego przepisu zasadą adekwatności (proporcjonalności) rozwiązań ustawodawczych do zakładanego celu regulacji?
2. czy art. 2 ustawy z dnia 29 czerwca 2007 roku o zmianie ustawy o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji (Dz. U. Nr 176, poz. 1236) w zakresie w jakim nakazuje stosować do obliczania opłaty za brak sieci w 2006 roku art. 14 ust. 1, 2, 3 i 4 w jego pierwotnym brzmieniu nadanym ustawą z dnia 20 stycznia 2005 roku o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji (Dz. U. z 2005 roku Nr 25, poz. 202) jest zgodny z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, to jest wynikającą z tego przepisu zasadą adekwatności (proporcjonalności) rozwiązań ustawodawczych do zakładanego celu regulacji ?".
W tej sytuacji Sąd Wojewódzki stwierdził, że rozstrzygnięcie wskazanych wyżej pytań prawnych będzie miało istotne znaczenie dla rozpoznania przedmiotowej sprawy, co uzasadniało zawieszenie postępowania do czasu wydania orzeczenia przez Trybunał Konstytucyjny w przedmiotowej kwestii stosownie do art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej "p.p.s.a.").
[...] Sp. z o.o. w zażaleniu na powyższe postanowienie zarzuciła naruszenie art. 125 § 1 pkt 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) p.p.s.a. poprzez zawieszenie postępowania w sytuacji, w której WSA powinien był uchylić zaskarżoną decyzję GIOŚ z [...] stycznia 2012 r., a to ze względu na brzmienie art. 24 § 1 pkt 5 w zw. z art. 145 § 1 pkt 3 K.p.a. poprzez udział tego samego pracownika GIOŚ w wydaniu zarówno zaskarżonej decyzji jak i poprzedzającej ją decyzji GIOŚ z [...] września 2011 r, co stanowiło podstawę do wznowienia postępowania.
W odpowiedzi na zażalenie GIOŚ podniósł, że strona skarżąca próbuje w niniejszym postępowaniu uczynić przedmiotem rozpoznania zaskarżoną decyzję a nie postanowienie Sądu I instancji o zawieszeniu postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny w tym konkretnym postępowaniu uprawniony jest jedynie do kontroli zaskarżonego postanowienia. Przyjęcie innego stanowiska oznaczałoby, że NSA zbadałby zaskarżoną decyzję GIOŚ zanim zbadałby ją Wojewódzki Sąd Administracyjny, co naruszałoby zasadę dwuinstancyjności. Zdaniem organu zaskarżone postanowienie WSA wyznacza zakres zażalenia, które jako bezzasadne należy oddalić bowiem w sprawie zaistniały przesłanki do zawieszenia postępowania sądowego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Stosownie do treści art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, dalej "p.p.s.a."), sąd może zawiesić postępowanie z urzędu jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym.
W rozpoznawanej sprawie przedmiotem zaskarżenia jest decyzja GIOŚ w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania za brak sieci. Jako podstawę prawną zaskarżonej decyzji organ orzekający w sprawie wskazał przepis art. 17 ust. 3 ustawy o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji, jednak podstawowe kwestie sporne dotyczą interpretacji między innymi art. 14 tej ustawy.
W sprawie o sygn. akt IV SA/Wa 1383/09 postanowieniem z dnia 16 listopada 2009 r. WSA w Warszawie zwrócił się do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem prawnym dotyczącym zgodności:
- - art. 14 ust. 1, 2, 3 i 4 ustawy o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji, w jego brzmieniu sprzed zmiany dokonanej ustawą o zmianie ustawy o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji;
- - art. 2 ustawy z dnia 29 czerwca 2007 roku o zmianie ustawy o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji.
z art. 2 Konstytucji RP.
W tym stanie rzeczy uznać należy, że wynik sprawy zawisłej przed Trybunałem Konstytucyjnym i ocena konstytucyjności wskazanych powyżej przepisów ma wpływ na rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie.
W świetle powyższego argumenty zażalenia nie zasługują na uwzględnienie. Na prawidłowość zaskarżonego postanowienia nie mają wpływu podniesione w nim kwestie dotyczące merytorycznego rozpoznania sprawy. Rozpoznanie ich w niniejszym postępowaniu prowadziłoby w istocie, na co słusznie wskazał organ w odpowiedzi na zażalenie, do badania zasadności skargi, co przy rozstrzyganiu o zasadności zawieszenia postępowania sądowego jest niedopuszczalne. Sąd nie może wnikać w meritum sprawy.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego rozstrzygnięcie Sądu I instancji jest w pełni prawidłowe ponieważ w sprawie zaistniały przesłanki z art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. do zawieszenia postępowania sądowego.
Z powyższych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art.184 w zw. z art.197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.