Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 28 stycznia 2015 r., sygn. akt IV SA/Wa 2470/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił wstrzymania wykonania decyzji Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej z dnia 7 października 2014 r. oraz poprzedzającej ją decyzji Marszałka Województwa P. z dnia 30 maja 2014 r. w przedmiocie udzielenia pozwolenia wodnoprawnego.
W zaskarżonym postanowieniu Sąd Wojewódzki wskazał, że pozwolenie wodnoprawne stanowi zgodę na realizację urządzeń wodnych wyłącznie w kontekście ich roli w gospodarowaniu wodami. Rozpoczęcie robót będzie możliwe dopiero po uzyskaniu pozwolenia na budowę, a do złożenia wniosku o uzyskanie tego pozwolenia wymagane jest ostateczne i wykonalne pozwolenie wodnoprawne. Ponadto, w niniejszej sprawie skarżąca nie uprawdopodobniła zaistnienia przesłanek wskazanych w przepisie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. ‒ Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zw. dalej p.p.s.a., przy czym dla uprawdopodobnienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji konieczne jest odniesienie się do konkretnych okoliczności, tak aby Sąd miał możliwość oceny prawdopodobieństwa ich wystąpienia. Skarżąca nie przedstawiła zdarzeń, skutków, czy okoliczności, które świadczyłyby o tym, że w sprawie zachodzi możliwość wystąpienia niebezpieczeństw, o których mowa w art. 61 § 3 ww. ustawy. W konsekwencji, Sąd Wojewódzki uznał, że wniosek strony nie zasługiwał na uwzględnienie.
W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżąca wskazała, że w przypadku wykonania urządzeń melioracji wodnych na terenach objętych ww. decyzjami, przywrócenie melioracji do stanu poprzedniego stanie się praktycznie niemożliwe, nadto, że wskutek przebudowy melioracji może dojść do lokalnych podtopień, a nawet powadzi, co realnie grozi skarżącej wystąpieniem znacznej szkody i trudnym do odwrócenia skutkom, takim jak spowodowanie szkód w dobrach materialnych (podtopienia budynków, zniszczenie mienia, wyniszczenie upraw rolnych lub wartości odżywczych gleby na podtapianych terenach), a także w dobrach niematerialnych (zagrożenie zdrowiu, a w skrajnych przypadkach nawet życiu ludzi). Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie art. 61§ 3 p.p.s.a.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 61 § 1 p.p.s.a. wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonej decyzji. Zatem zasadą jest wykonalność decyzji ostatecznej. Sąd jednak może, choć nie musi, stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a. na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności. Zgodnie z treścią art. 61 § 3 p.p.s.a., przesłanką wstrzymania zaskarżonego aktu jest zajście niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Należy przy tym mieć na uwadze, że skoro ustawa przyznaje stronie prawo do wystąpienia do sądu z takim wnioskiem, ograniczając możliwość udzielenia stronie ochrony tymczasowej od wystąpienia choć jednej z dwóch ww. przesłanek, to obowiązkiem strony jest wskazanie we wniosku okoliczności na poparcie spełnienia przynajmniej jednej z tychże przesłanek (por. postanowienie NSA z dnia 26 listopada 2007 r., II FZ 338-339/07, niepubl.).
W świetle powyższego, trafnie Sąd pierwszej instancji uznał, że skarżąca w złożonym wniosku nie wykazała w sposób jednoznaczny i niebudzący wątpliwości, że w sprawie zachodzi realna możliwość zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zauważyć należy bowiem, że w orzecznictwie wielokrotnie już podkreślano, iż podstawą badania zasadności wstrzymania wykonania decyzji lub aktu jest prawidłowo uzasadniony wniosek oraz zwracano uwagę na obowiązki ciążące w tym zakresie na wnioskodawcy. Obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu spoczywa na stronie skarżącej, tak aby przekonać sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Nie wystarcza przy tym jedynie złożenie wniosku, a nawet przytoczenie w jego uzasadnieniu okoliczności, które teoretycznie mogą pojawić się na etapie wykonywania orzeczenia (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 lipca 2014 r., sygn. akt II OZ 661/14 (publ. na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Nie ulega wątpliwości, że wniosek taki powinien zostać poparty stosownymi dokumentami źródłowymi pozwalającymi wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Same obawy skarżącej dotyczące niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków zaskarżonej decyzji nie mogą stanowić podstawy wstrzymania zaskarżonej decyzji. Skarżąca natomiast przedstawiła argumentację sprowadzającą się jedynie do opisania ogólnej abstrakcyjnej sytuacji, która w jej opinii zaistnieje. Nie przedstawiła zaś konkretnych danych, które przemawiałyby za tym, że faktycznie wykonanie decyzji może spowodować trudne do odwrócenia skutki lub wyrządzi znaczną szkodę.
W świetle powyższego Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że skarżąca nie wykonała ciążącego na niej z mocy art. 61 § 3 p.p.s.a. obowiązku wykazania zasadności wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji.
Z przytoczonych powyżej powodów, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie, mając na uwadze art. 184 w związku z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a.