Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 23 lutego 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił M. S. – P. przywrócenia terminu do wniesienia skargi na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2008 r. znak [...] w sprawie uchylenia decyzji ostatecznej i nakazania rozbiórki.
We wniosku o przywrócenie terminu skarżąca podała, że o wydaniu zaskarżonej decyzji przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego dowiedziała się podczas przeglądania akt sprawy w Małopolskim Wojewódzkim Inspektoracie Nadzoru Budowlanego w Krakowie w dniu 16 grudnia 2008 r. Decyzję pozostawiono w aktach sprawy ze skutkiem doręczenia z uwagi na podwójne awizowanie przesyłki, która w dniach od 18 lipca do 4 sierpnia 2008 r. była złożona w Urzędzie Pocztowym. Skarżąca podała, że w tych dniach przebywała na urlopie wypoczynkowym i dlatego nie odbierała przesyłki. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił przywrócenia terminu do wniesienia skargi, podnosząc, że skarżąca nie uprawdopodobniła okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu.
Sąd pierwszej instancji wskazał, że skarżąca nie podała daty urlopu wypoczynkowego, ani nie przedstawiła żadnych dowodów na poparcie swoich twierdzeń. Sąd pierwszej instancji zauważył, że nawet jeśli skarżąca przebywała, w czasie kiedy próbowano jej doręczyć zaskarżoną decyzję, na urlopie poza miejscem zamieszkania, to po powrocie zastała awiza pozostawione przez pocztę i mimo, że wiedziała o toczącym się postępowaniu nie podjęła próby dowiedzenia się czego te awiza dotyczyły i nie sprawdziła stanu sprawy.
Na powyższe postanowienie M. S. – P. wniosła zażalenie podnosząc, że urlop wypoczynkowy spędziła w kraju, poruszała się własnym samochodem w związku z czym, nie posiada żadnych biletów czy też umowy o wczasy, które mogłaby przedłożyć do wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Skarżąca zarzucając Sądowi pierwszej instancji naruszenie art. 87 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), podniosła, że wskazany przepis nie wymaga udowodnienia braku zawinienia strony w uchybieniu terminu.
Ponadto skarżąca stwierdza, że nie otrzymała jakiegokolwiek awiza, w związku z czym nie wiedząc o próbie dostarczenia jej przesyłki pocztowej, nie podjęła próby uzyskania odpowiedniej informacji na poczcie. Konkludując, skarżąca zarzuciła Sądowi pierwszej instancji naruszenie art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez przyjęcie, że uchybiła ona terminowi do wniesienia skargi z własnej winy. Na tej podstawie skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie do ponownego rozpoznania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Sąd postanowi na wniosek strony przywrócenie terminu, jeżeli nie dokonała ona w terminie czynności procesowej bez swojej winy. Strona powinna we wniosku uprawdopodobnić, że uchybienie terminu zaszło z przyczyn przez nią niezawinionych (art. 87 § 2 ww. ustawy).
W przedmiotowej sprawie w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego uchybienie terminu do wniesienia skargi powstało z przyczyn, które nie sposób uznać za niezawinione. O braku winy w uchybieniu terminu można bowiem twierdzić wyłącznie wówczas, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. W niniejszej sprawie skarżąca nie dochowała należytej staranności w prowadzeniu swojej sprawy.
Do obalenia domniemania doręczenia o którym mowa w art. 44 Kodeksu postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. Nr 98. poz. 1071), nie jest wystarczające samo twierdzenie skarżącej, że nie przebywała ona w miejscu zamieszkania w chwili doręczenia jej pisma organu. Twierdzenie skarżącej, że nie zostało jej doręczone awizo, również nie jest wystarczające dla obalenia domniemania doręczenia decyzji organu, którą następnie skarżąca zaskarżyła. Powyższe twierdzenia skarżącej nie zostały uprawdopodobnione. Ponadto, strona przez ponad 5 miesięcy nie podjęła żadnych działań celem dowiedzenia się o przyczynach opóźnienia w wydaniu decyzji. Nie można zatem stwierdzić, że skarżąca uprawdopodobniła okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi administracyjnej.
Z powyższych przyczyn orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.