Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 22 listopada 2017 r. WSA w Bydgoszczy w sprawie o sygn. akt II SA/Bd 1001/16 ze skargi [...] sp. j. w [...] na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] czerwca 2016 r., nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu Sąd pierwszej instancji odwołał się do treści art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, z późn. zm.) - P.p.s.a. i wskazał, że skarżąca spółka nie powołała, ani nie uzasadniła okoliczności, które mogłyby wskazywać na powstanie znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków.
Spółka wniosła zażalenie na powyższe postanowienie, domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. Zarzuciła naruszenie art. 61 § 3 P.p.s.a. W ocenie skarżącej wykazała spełnienie przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. Rozbiórka zamontowanego ogródka pomimo niepołączenia trwałego z gruntem na chwilę oceniając obecną techniczną możliwość demontażu ogródka i przeniesienia go w inne miejsce jest niemożliwa i stanowi wystarczającą przesłankę do tego, by wstrzymać wykonane zaskarżonej decyzji. Wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje duże uciążliwości po stronie skarżącej. Wprawdzie konstrukcja ma charakter lekki i nie nosi przymiotu budowli, to jednak jej demontaż byłby sprzeczny z przeznaczeniem ekonomiczno-gospodarczym. Skoro konstrukcja ma charakter lekki i dwa razy w roku podlega gruntownemu demontażowi, to dokonanie jej zupełnej rozbiórki godziłoby przede wszystkim w interes skarżącego i jego gości.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Jak stanowi art. 61 § 1 P.p.s.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże zgodnie z art. 61 § 3 P.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.
Podstawową przesłanką wstrzymania wykonania decyzji zgodnie z art. 61 § 3 P.p.s.a. jest zatem wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Chodzi to o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, a który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu (postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04; orzeczenie dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Należy podkreślić, że ciężar dowodu w zakresie wykazania wymienionych w art. 61 § 3 P.p.s.a. okoliczności, stanowiących podstawę do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, spoczywa na wnioskodawcy. Do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczające samo twierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Powinno wskazywać na konkretne okoliczności powodujące, że wykonanie aktu lub czynności będącej przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej spowoduje w stosunku do wnioskodawcy wystąpienie jednej lub obu przesłanek określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a. – znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków (postanowienie NSA z dnia 25 kwietnia 2013 r., sygn. akt I GSK 376/13; CBOSA: http://orzeczenia.nsa.gov.pl Przesłanki wstrzymania wykonania w przypadku decyzji nakazującej rozbiórkę obiektu lub jego części muszą być rozważane w kontekście charakteru aktu administracyjnego, którego dotyczy wniosek o wstrzymanie.
W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się bowiem, iż co do zasady wykonanie decyzji nakazującej rozbiórkę obiektu lub określonej jego części przed zakończeniem sprawy sądowoadministracyjnej już ze swej istoty rodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, niezależnie od wielkości i wartości materialnej obiektu podlegającego nakazowi rozbiórki. Szkoda powstająca przy rozbiórce obiektu wiąże się bowiem przede wszystkim z utratą nakładów finansowych poniesionych na jego realizację, a także z poniesieniem nakładów finansowych w celu wykonania nałożonego obowiązku, co automatycznie nie oznacza jednak, że rodzi to niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub powoduje trudne do odwrócenia skutki.
Należy zauważyć, że chociaż w art. 61 § 3 P.p.s.a. mowa jest jedynie o uprawdopodobnieniu okoliczności wymienionych w tym przepisie, nie oznacza to, że samo przekonanie strony skarżącej, iż wykonanie decyzji wywoła szczególnie niekorzystne konsekwencje, jest wystarczające do tego, aby wniosek został uwzględniony. Twierdzenia strony odnoszące się do tych przesłanek wstrzymania wykonania aktu powinny być poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jej sytuacji finansowej.
Stwierdzić należy, że w okolicznościach niniejszej sprawy nie istnieje prawdopodobieństwo wystąpienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w razie wykonania decyzji. Nie można uznać, że realizacja wskazanego nakazu przed rozpoznaniem sprawy może narazić stronę skarżącą na straty finansowe, a jednocześnie aby powrót do stanu poprzedniego był możliwy dopiero po upływie znacznego czasu i przy stosunkowo dużym nakładzie sił. Zwłaszcza, że skarżąca spółka wskazała, iż konstrukcja ogródka jest lekka i dwa razy do roku podlega demontażowi. W takich okolicznościach trudno jest uznać, aby spełnione zostały przesłanki z art. 61 § 3 P.p.s.a.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, w oparciu o art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.