Uzasadnienie
II OZ 530 / 13
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 25 kwietnia 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odmówił skarżącemu P. S. przywrócenia terminu do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku tego Sądu z dnia 6 grudnia 2012 r., którym oddalono jego skargę na decyzję Wojewody Śląskiego z dnia [...] kwietnia 2012 r. w przedmiocie wymeldowania.
W dniu 26 lutego 2013 r. Naczelny Sąd Administracyjny przekazał Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach złożoną skargę kasacyjną wraz z pełnomocnictwem udzielonym adwokatowi. Postanowieniem z dnia 11 marca 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny odrzucił ją jako wniesioną z uchybieniem terminu. W dniu 12 marca 2013 r. do Sądu wpłynęło pismo B. S., pełnomocnika skarżącego, w którym wyjaśnił, że wskutek omyłki błędnie zaadresował kopertę, w której nadano skargę kasacyjną i zamiast skierować ją do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, wysłał ją do Naczelnego Sądu Administracyjnego. W związku z powyższym wniósł o "zrozumienie oraz pomoc w rozwiązaniu tegoż kłopotu" oraz uwzględnienie jego starszego wieku. Na wezwanie Sądu B. S. wyjaśnił, że pismo to stanowi wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej.
Rozpoznając powyższy wniosek, Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał na treść art. 86 § 1 oraz art. 87 § 1, 2 i 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.- zwanej dalej P.p.s.a.), a następnie wyjaśnił znaczenie przesłanki "braku winy" w świetle orzecznictwa. Sąd pierwszej instancji uznał, iż B. S., działający w imieniu P. S., nie uprawdopodobnił okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. W niniejszej sprawie B. S. udzielił w dniu 19 lutego 2013 r. pełnomocnictwa profesjonalnemu pełnomocnikowi w osobie adwokata. Pełnomocnictwo to upoważniało go do reprezentowania skarżącego "w sprawie skargi kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego". Z takiego sformułowania zdaniem Sądu jednoznacznie wynika, że pełnomocnik ten był umocowany nie tylko do sporządzenia skargi kasacyjnej, ale również do jej wniesienia.
W okolicznościach przedmiotowej sprawy B. S. działający w imieniu skarżącego uzasadniając rozpoznawany wniosek podniósł jedynie, że błędnie zaadresował kopertę, w której została nadana skarga kasacyjna. Nie podjął natomiast nawet próby usprawiedliwienia zaniechania umocowanego przez siebie pełnomocnika. W tej sytuacji brak jest podstaw do uznania, że dostatecznie uprawdopodobniony został brak winy w niedochowaniu terminu przez stronę do wniesienia skargi kasacyjnej. W ocenie Sądu zaniedbania dopuścił się profesjonalny pełnomocnik, który powierzył wysłanie skargi kasacyjnej swojemu mocodawcy.
Tym samym, skoro profesjonalny pełnomocnik nie zachował staranności, jakiej można wymagać od osoby należycie dbającej o interesy mocodawcy, to jego postępowanie świadczy o zachowaniu noszącym znamiona winy, a w konsekwencji o braku przesłanki uzasadniającej przywrócenie terminu do dokonania omawianej czynności procesowej.
Nadto Sąd zaznaczył, że wniosek podlegałby oddaleniu nawet w sytuacji, gdyby w postępowaniu kasacyjnym nie został ustanowiony profesjonalny pełnomocnik. Przy doręczeniu uzasadnienia wyroku B. S. został prawidłowo pouczony, że skarga kasacyjna powinna być wniesiona za pośrednictwem sądu, którego wyrok był mu doręczany. Przy dołożeniu należytej staranności również on winien przesłać skargę zgodnie z pouczeniem.
Z powyższych przyczyn, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 86 § 1 P.p.s.a. w związku z art. 87 § 1, § 2 i § 4 P.p.s.a. oddalił przedmiotowy wniosek.
Pismem z dnia 9 maja 2013 r. pełnomocnik skarżącego B. S. złożył do Sądu pismo zatytułowane "Prośba do Sądu", w którym wnioskował, aby Sąd "skierował wysłane dokumenty do Naczelnego Sądu Administracyjnego". Na wezwanie Sądu, pismem z dnia 24 maja 2013 r. ww. pełnomocnik oświadczył, iż powyższe pismo stanowi zażalenie na postanowienie Sądu pierwszej instancji z dnia 25 kwietnia 2013 r.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 86 § 1 zdanie 1 P.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. Wniosek o przywrócenie terminu powinien, więc powoływać okoliczności wskazujące na brak winy strony w uchybieniu terminu, które zapewniają uprawdopodobnienie zasadności tego wniosku. Brak winy w uchybieniu terminu powinien być przy tym oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy i przy braniu pod uwagę także uchybień spowodowanych nawet niewielkim niedbalstwem. Z brakiem winy mamy, bowiem do czynienia tylko w przypadku zaistnienia niezależnych od strony, która uchybiła terminowi i niemożliwych do przezwyciężenia okoliczności z powodu, których doszło do przekroczenia wyznaczonego przepisami prawa terminu.
W rozpoznawanej sprawie Sąd pierwszej instancji trafnie ocenił, że skarżący nie uprawdopodobnił braku swej winy w uchybieniu terminu, bowiem nie wskazał na żadne niezawinione działania swoich pełnomocników w tym zakresie. Jak trafnie eksponował to Sąd pierwszej instancji, fakt ustanowienia w sprawie profesjonalnego pełnomocnika, którego umocowanie obejmowało również wniesienie skargi kasacyjnej oraz to, że drugi nieprofesjonalny pełnomocników został pouczony o sposobie i terminie wniesienia skargi kasacyjnej wraz z przesłanym mu wyrokiem, wykluczał możliwość uznania, że ich zaniechania w zakresie prawidłowego złożenia skargi kasacyjnej nastąpiły bez winy któregokolwiek. Także wskazywana we wniosku o przywrócenie terminu okoliczność "starszego wieku, który popełnienia błędy", nie jest jeszcze sama w sobie taką okolicznością, która świadczyłaby o braku tejże winy.
Mając wskazane wyżej okoliczności na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny oddalił wniesione zażalenie na mocy art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a., jako pozbawione uzasadnionych podstaw.