Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z dnia 26 lipca 2018 r., sygn. akt II SA/Kr 1088/17, na podstawie art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej jako P.p.s.a.) odrzucił skargę K. G. (dalej jako skarżący) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia [...] maja 2017 r. znak: [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy. Powodem odrzucenia skargi było nieuiszczenie wpisu sądowego od skargi w wyznaczonym do tego terminie, pomimo wezwania skarżącego do jego uiszczenia zarządzeniem z dnia 21 czerwca 2018 r. (wykonanie prawomocnego zarządzenia z dnia 6 września 2017 r.). Skarżący odebrał w dniu 12 lipca 2018 r. wezwanie do uiszczenia wpisu lecz nie uiścił wpisu.
Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł skarżący, wnosząc o jego zmianę. Domaga się zawieszenia rozpoznania jego zażalenia. Ponadto wniósł o zwolnienie go z obowiązku uiszczenia wpisu oraz ustanowienie pełnomocnika z urzędu z uwagi na swoją bardzo trudną sytuację finansową i rodzinną. W uzasadnieniu wskazano okoliczności majce świadczyć o trudnej sytuacji finansowej i rodzinnej skarżącego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 214 § 1 P.p.s.a. jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, do uiszczenia kosztów sądowych obowiązany jest ten, kto wnosi do sądu pismo podlegające opłacie lub powodujące wydatki. Artykuł 230 § 1 P.p.s.a. stanowi zaś, że od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Takim pismem jest skarga do sądu administracyjnego (art. 230 § 2 P.p.s.a.). Kiedy skarga nie została opłacona przewodniczący wzywa stronę do uiszczenia wpisu w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi - art. 220 § 1 i 3 P.p.s.a. W art. 239 P.p.s.a. przewidziane zostały sytuacje, w których nie powstaje obowiązek uiszczenia kosztów sądowych, w tym wpisu od skargi. Dzieje się tak we wskazanych w art. 239 § 1 pkt 1 P.p.s.a. rodzajach spraw.
Ponadto z obowiązku tego zwolnione zostały określone w art. 239 § 1 pkt 2-4 P.p.s.a. kategorie podmiotów. W pkt 4 mowa jest o stronie, której przyznane zostało prawo do pomocy w postępowaniu przed sądem administracyjnym (prawo pomocy), w zakresie określonym w prawomocnym postanowieniu o przyznaniu tego prawa.
Jak wynika z akt sprawy skarżący występował o prawo pomocy lecz zarządzeniem referendarza sądowego WSA w Krakowie z dnia 6 grudnia 2017 r. wniosek w tym przedmiocie pozostawiono bez rozpoznania bowiem skarżący nie nadesłał wypełnionego formularza prawa pomocy. W wyniku złożonego sprzeciwu postanowieniem z dnia 18 stycznia 2018 r. Sąd utrzymał w mocy zaskarżone zarządzenie.
Skarżący wniósł także zażalenie na zarządzenie wzywające go do uiszczenia wpisu sądowego. Postanowieniem NSA z dnia 29 maja 2018 r., sygn. akt II OZ 513/18, zażalenie to zostało oddalone. W tej sytuacji zarządzenie z dnia 6 września 2017 r. wzywające do uiszczenia wpisu stało się prawomocne. Wobec tego wezwano skarżącego do uiszczenia wpisu stwierdzonego prawomocnym zarządzeniem w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie to zostało odebrane przez skarżącego w dniu 12 lipca 2018 r. (zpo. k. 70 akt). Wobec braku uiszczenia przez skarżącego wpisu sądowego od skargi w kwocie 500 zł w terminie do dnia 19 lipca 2018 r. Sąd pierwszej instancji postąpił prawidłowo odrzucając skargę na podstawie art. 220 § 3 P.p.s.a. Podnoszone w zażaleniu okoliczności świadczące o trudnej sytuacji finansowej i rodzinnej skarżącego nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia w kwestii obowiązku dokonania wpisu. Okoliczności te mają znaczenie dla przyznania prawa pomocy.
Zauważyć należy, że skoro zarządzenie o wpisie stało się prawomocne to należało uiścić wymagany wpis we wskazanej wysokości i terminie. Skoro tego skarżący nie uczynił, to zastosowanie miał art. 220 § 3 P.p.s.a. i skarga podlegała odrzuceniu.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.