Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 19 grudnia 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny (dalej WSA) w Szczecinie odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Wojewody Zachodniopomorskiego z dnia [...] września 2014 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.
W uzasadnieniu postanowienia sąd I instancji wskazał, że Wojewoda Zachodniopomorski decyzją z dnia z dnia [...] września 2014 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Starosty Koszalińskiego z dnia [...] lipca 2014 r. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą [...] pozwolenia na budowę sieci elektroenergetycznej 15 i 0,4 kV wraz ze stacją transformatorową 15/04 kV oraz rozbiórkę istniejącej stacji słupowej w Mielnie na działkach nr [...],[...],[...],[...],[...] oraz [...] (po podziale [...] i [...]).
Skargę do WSA w Szczecinie na ww. decyzję wnieśli współwłaściciele działki nr [...], położonej w odległości 1 m od planowanej stacji transformatorowej. W skardze zwarli wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wskazując, że jej wykonanie przed rozpoznaniem skargi może spowodować skutki, których odwrócenie będzie szczególnie utrudnione, w związku z dużymi kosztami inwestora.
Wskazując na powyższe sąd I instancji stwierdził, że skarżący nie przytoczyli takich okoliczności, które mogłyby uzasadniać wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadnienie wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej zgodnie z którym odwrócenie skutków spowodowanych inwestycją będzie szczególnie utrudnione, nie jest wystarczające do uwzględnienia wniosku.
W zażaleniu skarżących na powyższe postanowienie podniesiono, że w dołączonej do skargi opinii R. S. wyraźnie wywiedziono, że zlokalizowanie transformatora w określonym w decyzji miejscu będzie powodować sytuacje kolizyjne, a w efekcie bezpośrednie zagrożenie dla życia i zdrowia skarżących jako właścicieli nieruchomości.
W odpowiedzi [...] na powyższy argument podniesiono, że nie ma on pokrycia w rzeczywistości, gdyż lokalizacja stacji na tak szerokim chodniku nie ogranicza widoczności uczestnikom ruchu.
W odpowiedzi natomiast J. J. na wniesione zażalenie podniesiono, że "nie może być tak, aby jedna rodzina, utrudniała życie 33 właścicielom nieruchomości i nie pozwoliła im na doprowadzenie prądu do ich działek".
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej Ppsa) sąd może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżanego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Obowiązek wykazania, że zachodzą warunki uzasadniające wstrzymanie wykonania określonego aktu ciąży na stronie składającej wniosek w trybie powołanego przepisu. Uzasadnienie wniosku powinno zaś odnosić się do konkretnych okoliczności. Nie jest wystarczające powtórzenie we wniosku treści przepisu. Rzeczą Sądu jest zbadanie, czy argumenty przedstawione przez stronę przemawiają - lub nie - za wydaniem postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu. Przy takim badaniu wniosku i argumentów strony Sąd może dodatkowo rozważyć z urzędu, czy nie zachodzą inne okoliczności uzasadniające wniosek.
Brak uzasadnienia wniosku uniemożliwia zatem jego merytoryczną ocenę (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 19 października 2010 r., sygn. akt II OZ 905/12; z dnia 6 czerwca 2013 r., sygn. akt II OZ 408/13, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych - orzeczenia.nsa.gov.pl).
Należy przy tym mieć na uwadze, że skoro ustawa przyznaje stronie prawo do wystąpienia do sądu z takim wnioskiem, uzależniając możliwość udzielenia tej stronie ochrony tymczasowej od wystąpienia choć jednej z dwóch wskazanych w powołanym przepisie przesłanek, to obowiązkiem strony jest wskazanie we wniosku okoliczności na poparcie spełnienia przynajmniej jednej z tychże przesłanek. Decyzja o skorzystaniu z możliwości ubiegania się o udzielenie ochrony tymczasowej należy do strony postępowania, jednakże powinna ona mieć świadomość, że uprawnienie to wiąże się z obowiązkiem uzasadnienia wniosku, poprzez poparcie go stosownymi twierdzeniami i dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 listopada 2007 r., sygn. akt II FZ 338-339/07).
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zaskarżone postanowienie analizuje w wystarczający sposób złożony przez skarżących wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
W niniejszej sprawie, skarżący nie uzasadnili wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji i nie wykazali istnienia przesłanek wynikających z art. 61 § 3 Ppsa. Tymczasem to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uzasadnienia wniosku tak, aby przekonać sąd, co do zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Bez okoliczności uzasadniających wystąpienie przesłanki "znacznej szkody" lub "trudnych do odwrócenia skutków" oraz bez przedstawienia stosownych dokumentów, potwierdzających ich istnienie, nie jest możliwa ocena wniosku. Skoro nie wykazano w sposób jednoznaczny i nie budzący wątpliwości, że w sprawie zachodzi realna możliwość zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, to wówczas brak jest podstaw do udzielenia skarżącym ochrony tymczasowej.
Odnosząc się do argumentacji zawartej w zażaleniu, to nie można uznać, aby wymienione w skardze argumenty dotyczące naruszenia przepisów prawa przez orzekające w sprawie organy oraz opinia R. S. do lokalizacji budynku stacji transformatorowej stanowiły jednocześnie okoliczności uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W ocenie Sądu, są to zarzuty skargi, których rozpoznanie na etapie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, byłoby przedwczesne, a w konsekwencji przeczyłoby celowi instytucji ochrony tymczasowej.
Tym samym prawidłowo odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, ponieważ skarżący nie wykazali, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. To obowiązkiem strony było sprecyzowanie we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji okoliczności wskazujących na zaistnienie przesłanek określonych w art. 61 § 3 Ppsa.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, w oparciu o art. 184 Ppsa w zw. z art. 197 § 1 i 2 Ppsa, orzekł jak w sentencji postanowienia.