Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 13 kwietnia 2016 r. sygn. akt VII SA/Wa 481/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w sprawie ze skargi A.B. na uchwałę Prezydium Naczelnej Rady Lekarskiej z dnia [...] grudnia 2015 r. w przedmiocie powołania komisji orzekającej w przedmiocie niezdolności lekarza do wykonywania zawodu lekarza, odmówił wstrzymania zaskarżonej uchwały.
W uzasadnieniu Sąd wskazał, że we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej uchwały skarżący podał, że wykonanie przedmiotowego aktu spowoduje bezprzedmiotowość rozpoznania sprawy przez Sąd, a w konsekwencji doprowadzi do nieodwracalnych skutków. W wyniku wykonania tej uchwały skarżący zostanie zmuszony do stawienia się przed komisją, która w jego ocenie została powołana niezgodnie z obowiązującą procedurą, bez podstaw faktycznych i prawnych, a w konsekwencji może dojść do sytuacji w której komisja orzeknie o stanie zdrowia skarżącego, a następnie zostanie zakwestionowana przez sąd przedmiotowa uchwała, co doprowadzi do powstania nieodwracalnych skutków prawnych w postaci obciążenia psychicznego dla skarżącego oraz narażenia jego reputacji zawodowej. Podjęcie ewentualnej uchwały o niezdolności skarżącego do wykonywania zawodu lekarza, przez komisję która została powołana niezgodnie z prawem, może doprowadzić do zaistnienia szkody polegającej na utracie stałych dochodów oraz utratę pacjentów stanowiących podstawę praktyki lekarskiej.
W ocenie Sądu złożony wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie. Zdaniem Sądu wykonanie zaskarżonej uchwały nie może prowadzić bezpośrednio do powstania negatywnych dla skarżącego następstw w postaci niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, do których nawiązuje przepis art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.". Zdaniem Sądu takie skutki mogłaby wywołać dopiero uchwała w przedmiocie orzeczenia o niezdolności lekarza do wykonywania zawodu, albo ograniczenia w wykonywaniu ściśle określonych czynności medycznych. Przy czym ta ostatnia uchwała może być przez stronę kwestionowana. W tej sytuacji, zdaniem Sądu, wniosek skarżącego nie zasługiwał na uwzględnienie.
Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł skarżący, kwestionując je w całości. Orzeczeniu temu zarzucono naruszenie przepisów postępowania, w szczególności art. 61 § 3 P.p.s.a. polegające na nieuzasadnionym przyjęciu przez Sąd pierwszej instancji, że wykonanie zaskarżonej uchwały, której przedmiotem jest powołanie komisji orzekającej w przedmiocie niezdolności skarżącego do wykonywania zawodu lekarza nie spowoduje wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, w sytuacji gdy wykonanie zaskarżonej uchwały doprowadzić może do powstania nieodwracalnych skutków w postaci obciążenia psychicznego dla skarżącego oraz narażenia jego reputacji zawodowej, co może doprowadzić do zaistnienia szkody, którą skarżący poniesie, polegającej na utracie stałych dochodów dla niego i jego rodziny oraz utratę pacjentów stanowiących podstawę dochodów praktyki lekarskiej, zaś ewentualne ustalenie przez sąd administracyjny niezgodności z prawem zaskarżonych aktów i pozbawienie ich bytu prawnego będzie pyrrusowym zwycięstwem dla skarżącego.
Mając na uwadze powyższe skarżący wniósł o zmianę zakwestionowanego postanowienia poprzez wstrzymanie wykonania zaskarżonej uchwały oraz poprzedzającej ją uchwały Okręgowej Rady Lekarskiej w O. z dnia [...] września 2015 r. w sprawie powołania komisji lekarskiej orzekającej w przedmiocie niezdolności lekarza do wykonywania zawodu oraz zasądzenie od Naczelnej Rady Lekarskiej na rzecz skarżącego kosztów postępowania zażaleniowego, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego w postępowaniu zażaleniowym wg norm prawem przepisanych.
W uzasadnieniu skarżący przedstawił argumentację jak we wniosku, podnosząc, że Sąd dysponował informacjami mogącymi świadczyć o spełnieniu w sprawie przesłanki wstrzymania wykonania uchwały, lecz nie odniósł się do nich w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, co powoduje, iż decyzja Sądu jest w granicy interpretacji przesłanek dowolna.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 61 § 3 P.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest instytucją wyjątkową i jako taka powinna być stosowana ściśle, stosownie do spełnienia określonych przesłanek. Wykazanie zaistnienia przynajmniej jednej ze wskazanych w tym przepisie przesłanek spoczywa na wnioskodawcy. Oznacza to występującą po jego stronie konieczność podniesienia konkretnych okoliczności wskazujących na to, że wykonanie aktu spowoduje w stosunku do strony niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków i przytoczenia okoliczności uzasadniających to żądanie.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego rację ma Sąd pierwszej instancji, że skarżący nie przywołał takich okoliczności, które uzasadniałyby twierdzenie, że wykonanie zaskarżonej uchwały którą utrzymano w mocy uchwałę Okręgowej Rady Lekarskiej w O. z dnia [...] września 2015 r. powołującą komisję do oceny zdolności wykonywania zawodu lekarza przez lekarza A.B., może w stosunku do skarżącego wywołać niebezpieczeństwa o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego argumentacja zażalenia, że w wyniku wykonania uchwały skarżącemu może zostać wyrządzona znaczna szkoda lub trudne do odwrócenia skutki w postaci obciążenia psychicznego czy narażenia jego reputacji zawodowej, nie uzasadniają zastosowania ochrony tymczasowej. Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko Sądu pierwszej instancji, że co do zasady skutki o których mowa we wniosku strony, a następnie w złożonym zażaleniu, mogą bezpośrednio nastąpić, ale dopiero w wyniku wydania rozstrzygnięcia orzekającego przez powołaną komisję o niezdolności do wykonywania zawodu albo ograniczenia w wykonywaniu ściśle określonych czynności medycznych, a nie w konsekwencji samego powołania komisji.
Za zastosowaniem ochrony tymczasowej nie przemawia także obawa skarżącego, że potencjalne orzeczenie komisji może być dla niego niekorzystne, co w dalszej konsekwencji może się wiązać z utratą stałych dochodów i pacjentów. Przedmiotem oceny Sądu w tej sprawie przez pryzmat zajścia przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. jest uchwała powołująca komisję do oceny zdolności wykonywania zawodu lekarza przez skarżącego, a nie uchwała w przedmiocie oceny zdolności skarżącego do wykonywania zawodu lekarza.
Odnosząc się zaś do twierdzenia skarżącego, że Sąd pierwszej instancji nie odniósł się do wszystkich wskazywanych przez skarżącego argumentów, podnieść należy, że co prawda Sąd nie analizował każdego z zarzutów z osobna, jednakże wypowiedział się co do nich formułując tezę, że zaskarżona uchwała nie może bezpośrednio prowadzić do powstania negatywnych dla skarżącego następstw o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Takie skutki, zdaniem Sądu, może wywołać dopiero uchwała w przedmiocie orzeczenia o niezdolności lekarza do wykonywania zawodu lub ograniczenia w wykonywaniu ściśle określonych czynności.
Mając zatem na uwadze powyższe stwierdzić należy, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu, co uzasadniało oddalenie zażalenia na mocy art. 184 P.p.s.a. w zw. z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a.