Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 10 marca 2016 r. sygn. akt VII SA/Wa 24/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w sprawie ze skargi [...] sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2015 r. w przedmiocie nakazu rozbiórki, odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
W uzasadnieniu Sąd wskazał, że strona skarżąca nie wykazała aby w tej sprawie zachodziły przesłanki udzielenia ochrony tymczasowej. Przedmiotowy wniosek oprócz ogólnego powołania się na wyrządzenie znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków wykonania zaskarżonej decyzji nie zawiera praktyczne żadnej argumentacji, która mogłaby w jakikolwiek sposób wskazywać na możliwość wystąpienia niebezpieczeństw o których mowa w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.". Oceny tej nie zmienia fakt, że proces budowlany jest działalnością która z zasady może się łączyć z możliwością wystąpienia okoliczności i skutków o których mowa we ww. przepisie, zwłaszcza gdy dotyczy to nakazu rozbiórki. Zdaniem Sądu z samej istoty nakazu rozbiórki obiektu reklamowego nie można wywodzić, że wykonanie decyzji przed wydaniem wyroku przez Sąd, może doprowadzić do trudnych do odwrócenia skutków i znacznej szkody.
Strona skarżąca nie wykazała, że w wyniku wykonania nakazu rozbiórki nie będzie możliwe odwrócenie skutków przedmiotowego nakazu rozbiórki. Nadto Sąd wskazał, iż nie zna sytuacji majątkowej strony, zatem trudno stwierdzić, że uszczuplenie majątkowe będzie "znaczne" dla strony skarżącej.
Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła skarżąca Spółka domagając się jego zmiany i orzeczenia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji.
W uzasadnieniu Spółka wskazała, że nie zgadza się z oceną Sądu, iż nie wykazała w uzasadnieniu wniosku okoliczności uzasadniających wniosek o zastosowanie ochrony tymczasowej. Jest niewątpliwe, że wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji dotyczył nakazu rozbiórki, a zatem aktu administracyjnego, który z istoty pociąga za sobą najdalej idące skutki w prawie budowlanym. A ta okoliczność była akcentowana w uzasadnieniu wniosku. Spółka podniosła także, że w okolicznościach faktycznych wskazywała na zapisy planu miejscowego, obowiązującego dla terenu na którym umieszczona jest sporna reklama, z których wynika, że nie jest możliwe ponowne postawienie reklamy przez skarżącą, co powoduje nieodwracalne skutki. W tej sytuacji skarżąca na trwałe zostałaby pozbawiona możliwości ponownego ustawienia reklamy w tej lokalizacji, w przypadku gdyby w następstwie rozpoznania skargi Spółki, orzeczenie nakazujące rozbiórkę okazało się nieuzasadnione.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 61 § 3 P.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może, na wniosek skarżącego, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z przepisu tego wynika więc, iż warunkiem wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest wykazanie we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w wyniku jej wykonania.
Sąd orzeka bowiem w kwestii wstrzymania wykonania na podstawie przytoczonych we wniosku okoliczności, uwzględniając indywidualny charakter każdej sprawy i możliwość wystąpienia dla skarżącego niebezpieczeństw, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Ciężar dowodu w zakresie wykazania powyższych okoliczności, stanowiących podstawę do wstrzymania wykonania zaskarżanego aktu spoczywa co do zasady na wnioskodawcy.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie można odmówić racji Sądowi pierwszej instancji, iż skarżąca Spółka nie wykazała by wykonanie zaskarżonej decyzji, a to decyzji nakazującej rozbiórkę nośnika reklamowego o parametrach w niej wskazanych, usytuowanego przy ul. [...] w W., działka nr ewid. [...], mogło skutkować powstaniem niebezpieczeństw o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Jak wynika z zażalenia Spółka nie zgodziła się z poglądem Sądu pierwszej instancji, iż wykonanie ww. decyzji nie spowoduje trudnych do odwrócenia skutków. W ocenie skarżącej, te trudne do odwrócenia skutki wynikają z tego, iż miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego obowiązującego dla terenu, na którym posadowiony jest nośnik, wyklucza możliwość ponownego ustawienia tablicy reklamowej, co spowoduje szkodę, gdyż Spółka nie będzie miała obiektu na którym prowadzona byłaby działalność gospodarcza.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego powyższe argumenty nie podważają stanowiska zajętego przez Sąd pierwszej instancji. Zwrócić bowiem należy uwagę, że przedmiotowa sprawa – jak wynika z załączonych akt administracyjnych – dotyczy nośnika reklamowego, który powstał na działce nr [...] najwcześniej w 2008 r. Natomiast miejscowy plan na którego zapisy powołuje się Spółka, uchwalony uchwałą nr 834/LXVIII/2001 z dnia 4 października 2001 r. Rady Gminy Warszawa-Centrum w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu osiedla "Grossów" (Dz. Urz. Woj. Mazow. z 2001 r. Nr 237, poz. 4386) obowiązuje od 2001 r. Przy czym Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatrzył się zmian tego prawa miejscowego, a zatem pozostaje on źródłem prawa na terenie jego obowiązywania od 2001 r.
W tej sytuacji trudno przyjąć, by twierdzenia skarżącej Spółki w tym zakresie przekonywały o zajściu przesłanki z art. 61 § 3 P.p.s.a. W tym miejscu podkreślić należy, że orzekając w przedmiocie zastosowania ochrony tymczasowej Sąd nie bada kwestii zasadności skargi. Powyższe pozostaje poza zakresem oceny Sądu w tym postępowaniu incydentalnym. Oceniając jednakże zasadność zgłoszonego żądania Sąd opiera się na twierdzeniach strony, a te nie przekonują. Ponadto za trafne należy uznać stanowisko Sadu pierwszej instancji, że sama rozbiórka nośnika reklamowego nie powoduje, że stronie zostanie wyrządzona znaczna szkoda w rozumieniu art. 61 § 3 P.p.s.a.
Mając zatem na uwadze powyższe, na mocy art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.