Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 24 marca 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (sygn. akt 7/IV SAB 324/02) umorzył postępowanie ze skargi T. C. na na bezczynność Urzędu Gminy Warszawa – Włochy w przedmiocie decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i pozwalającej na budowę.
Następnie postanowieniem z dnia 3 lutego 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę kasacyjną T. C. z dnia 26 kwietnia 2004 r. wniesioną na powyższe postanowienie, z powodu jej osobistego sporządzenia przez skarżącego, z uchybieniem wymogu określonego w przepisie art. 175 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – tzw. przymus adwokacki.
W dniu 14 lutego 2005 r. T. C. złożył na powyższe postanowienie z dnia 3 lutego 2005 r. zażalenie, w którym wniósł o jego uchylenie lub zmianę i o przedłużenie terminu do wniesienia zażalenia sporządzonego przez pełnomocnika z urzędu, ponieważ Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 13 stycznia 2005 r. przyznał skarżącemu prawa pomocy w zakresie całkowitym a pismem z dnia 11 lutego 2005 r. zwrócił się do Rady Okręgowej Izby Radców Prawnych o wyznaczenie pełnomocnika. Ze względu na powyższe, według skarżącego, uzasadniony jest wniosek o przedłużenie terminu do wniesienia zażalenia do Naczelnego Sądu Administracyjnego, sporządzonego przez wyznaczonego radcę prawnego.
Postanowieniem z dnia 22 lutego 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił zażalenie złożone przez T. C., gdyż zostało sporządzone osobiście przez niego z uchybieniem przepisu art. 194 § 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – tzw. przymus adwokacki.
W dniu 10 marca 2005 r. T. C. złożył na powyższe postanowienie zażalenie, w którym wniósł o jego zmianę przez przywrócenie terminu do złożenia zażalenia. Skarżący podniósł, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 13 stycznia 2005 r. przyznał skarżącemu prawo pomocy w zakresie całkowitym. Okręgowa Izba Radców Prawnych pismem z dnia 15 lutego 2005 r. wyznaczyła radcę prawnego Piotra Rogowskiego do udzielenia skarżącemu pomocy prawnej. Radca prawny z powodu choroby i konieczności leczenia szpitalnego nie mógł podjąć stosownych działań na rzecz skarżącego. O nagłej chorobie powiadomił skarżącego oraz Okręgową Izbę Radców Prawnych prosząc o wyznaczenie zastępstwa. Skarżący mając na względzie wypadek losowy wniósł jak na wstępie zażalenia.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie jest zasadne.
W sprawie niniejszej należy co do zasady podzielić pogląd Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wyrażony w zaskarżonym postanowieniu.
Zgodnie z art. 194 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zażalenie, którego przedmiotem jest odrzucenie skargi kasacyjnej, powinno być sporządzone przez adwokata lub radcę prawnego tzw. przymus adwokacki. Tymczasem zażalenie T. C. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 lutego 2005 r. o odrzuceniu skargi kasacyjnej zostało natomiast sporządzone osobiście przez skarżącego z uchybieniem wymogu w/w przepisu. Jednocześnie z akt sprawy nie wynika, aby skarżący był uprawniony do samodzielnego sporządzenia takiego zażalenia tj. aby był sędzią, prokuratorem, notariuszem, albo profesorem lub doktorem habilitowanym nauk prawnych – art. 175 § 2 ustawy.
Argumenty podniesione w zażaleniu nie mogą być w związku z powyższym uwzględnione.
W takiej sytuacji postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o odrzuceniu zażalenia T. C. na postanowienie tego Sądu z dnia 3 lutego 2005 r. o odrzuceniu skargi kasacyjnej należy uznać za prawidłowe.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 184 w związku z art. 197 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) postanowił zażalenie oddalić.