Uzasadnienie
Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 29 grudnia 2011 r., w sprawie o sygn. akt II SA/Lu 946/11 odmówił wstrzymania wykonania decyzji Wojewody Lubelskiego z dnia [...] września 2011 r., nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej M. K. pozwolenia na nadbudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr [...], położonej przy ul. [...] w L. R. F. i I. M. wnieśli zażalenie na powyższe postanowienie.
Wyrokiem z dnia 26 stycznia 2012 r. Wojewódzki Sad Administracyjny w Lublinie oddalił skargę na w/w decyzję Wojewody Lubelskiego z dnia [...] września 2011 r.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wstrzymanie wykonania aktu lub czynności upada w razie wydania przez sąd orzeczenia kończącego postępowanie w pierwszej instancji. (art.61 § 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. nr 153, poz.1270 ze zm. dalej "p.p.s.a."). Rozpoznawanie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu (art. 61 § 3 P.p.s.a.), skierowanego do Sądu pierwszej instancji, jest bezprzedmiotowe po wydaniu przez ten Sąd orzeczenia kończącego postępowanie sądowe. W konsekwencji, po wydaniu wyroku przez Sąd pierwszej instancji, bezprzedmiotowe staje się też rozpoznanie zażalenia na postanowienie w przedmiocie wstrzymania aktu lub czynności.
Zażalenie skarżącego na postanowienie odmawiające wstrzymanie wykonania decyzji zostało przedstawione do rozpoznania Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu po wydaniu wyroku przez Sąd pierwszej instancji. Okoliczność ta czyni bezprzedmiotowym postępowanie toczące się na skutek zażalenia (art.161 § 1 pkt 3 p.p.s.a.).
Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art.161 § 1 pkt 3 i § 2 w zw. z art.193 i art.197 § 2 p.p.s.a. umorzył postępowanie zażaleniowe
Ponadto Naczelny Sąd Administracyjny postanowił z urzędu sprostować na podstawie art. 156 § 1 i 3 w zw. z art. 166 p.p.s.a., stwierdzony w zaskarżonym postanowieniu Sądu pierwszej instancji, błąd pisarski w określeniu nazwiska skarżącego jako "F.", zamiast prawidłowo "F.", co czyniło koniecznym orzeczenie jak w punkcie drugim niniejszego postanowienia.