Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 14 marca 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonego przez Starostę Chełmskiego postanowienia Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2013 r., znak [...], oraz poprzedzającego go postanowienia Wojewody Lubelskiego z dnia [...] września 2013 r., znak [...], w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w wysokości 5.500 złotych za 11 dni zwłoki w wydaniu decyzji z dnia [...] marca 2013 r., nr [...], o pozwoleniu na budowę.
W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że w treści skargi Starosta Chełmski wniósł o wstrzymanie wykonania w całości postanowień organów obu instancji do czasu rozstrzygnięcia sprawy przez Sąd.
Przywołując treść art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) Sąd wskazał, że konstrukcja powołanego przepisu wylicza wyczerpująco przesłanki wstrzymania wykonania kwestionowanego aktu, a inicjatywa ich wykazywania przysługuje stronie skarżącej. W niniejszej sprawie wniosek o wstrzymanie wykonania postanowień organu I i II instancji nie zawierał żadnego uzasadnienia. Strona nie wskazała konkretnych okoliczności, które mogłyby spowodować możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków.
W ocenie Sądu nałożony w sprawie rodzaj obowiązku nie wywołuje stanu, który byłby nieodwracalny, bowiem chodzi o świadczenie pieniężne, które z natury rzeczy jest odwracalne. W przypadku ewentualnego uwzględnienia skargi, istnieje oczywista możliwość dochodzenia zwrotu uiszczonej opłaty.
W zażaleniu na powyższe postanowienie Starosta Chełmski stwierdził, iż zapłata przez skarżącego kary pieniężnej w sytuacji nierozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie skargi na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2013 r. jest niecelowa. Strona, wskazała, że uiszczenie kary przesądzi o poprawności i zasadności jej wymierzenia.
Naczelny Sad Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie może być uwzględnione.
Zgodnie z zasadą wykonalności decyzji ostatecznych, wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonej decyzji (art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270, zwanej dalej "P.p.s.a."). Jedynie w wyjątkowych sytuacjach, na wyraźny wniosek skarżącego, sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji, jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w przypadku wykonania decyzji, która w wyniku późniejszego uwzględnienia skargi zostanie uchylona lub zostanie stwierdzona jej nieważność. Przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie można utożsamiać z oceną legalności wydanej decyzji, celem instytucji wstrzymania wykonania aktu/czynności jest jedynie tymczasowe ukształtowanie stosunków do czasu merytorycznego rozpoznania sprawy przez sąd. Z powyższego wynika, że sąd wyłącznie bada zaistnienie przesłanek określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a., przede wszystkim w oparciu o okoliczności wskazane we wniosku.
Zgodnie z poglądem reprezentowanym w orzecznictwie, we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności należy co najmniej uprawdopodobnić wystąpienie przesłanki wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Argumentacja powinna być spójna, poparta faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie. Ogólnikowe twierdzenia wyrażane przez stronę skarżącą, pozbawione szerszego uzasadnienia i stosownych wyliczeń, nie mogą stanowić podstawy do orzeczenia przez Sąd o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu.
W niniejszej sprawie Sąd I instancji zasadnie ocenił, że nie zachodziły podstawy do wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2013 r. oraz poprzedzającego go postanowienia Wojewody Lubelskiego z dnia [...] września 2013 r. Zawarty w skardze wniosek o wstrzymanie wykonania tych orzeczeń w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w wysokości 5.500 złotych za 11 dni zwłoki w wydaniu decyzji z dnia [...] marca 2013 r., nr [...], o pozwoleniu na budowę nie zawierał żadnego uzasadnienia, a wskazane w skardze merytoryczne kwestie odnoszące się do braku zasadności nałożenia kary nie pozwalały Sądowi na uwzględnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia. Podniesienie dopiero w zażaleniu na postanowienie Sądu oddalające wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia organu I instancji okoliczności uzasadniających złożony wniosek, nie mogło stanowić podstawy do uchylenia zaskarżonego postanowienia.
Należy nadto podkreślić, że odmowa wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia, a tym samym wykonanie obowiązku uiszczenia kary pieniężnej za zwłokę w wydaniu decyzji, w żaden sposób nie przesądza o merytorycznym rozstrzygnięciu zasadności skargi i podniesionych w niej zarzutów. Kontrola na tym etapie postępowania sprowadza się bowiem do badania przesłanek uzasadniających wstrzymanie zaskarżonego aktu.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a. postanowił, jak w sentencji.