Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku postanowieniem z dnia 19 grudnia 2012 r., sygn. akt II SA/Gd 611/12, odmówił wstrzymania wykonania decyzji Wojewody Pomorskiego z dnia 16 sierpnia 2012 r. nr WI-I.7840.3.197.2012.MB w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.
W uzasadnieniu Sąd wskazał, że w skardze I. M. D.-J. do Sądu Wojewódzkiego zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W piśmie z dnia 19 listopada 2012 r. skarżąca uzasadniła ww. wniosek, wywodząc, że "zarzuca przedmiotowej decyzji znaczną liczbę uchybień i naruszeń bezwzględnie obowiązujących przepisów prawa, a także istotnych norm technicznych, którym powinien odpowiadać projektowany budynek oraz jego położenie. Istnieje zatem poważne ryzyko, że brak wstrzymania wykonania decyzji doprowadzi do wybudowania budynku, który nie tylko nie będzie spełniał norm technicznych, ale również zagrażać będzie w sposób istotny nieruchomościom sąsiednim. Co przesądza o istnieniu ryzyka powstania znacznej szkody. Ponadto wybudowanie budynku spowoduje, że odwrócenie skutków będzie nie tylko trudne, ale bardzo kosztowne, co dodatkowo uzasadnia (...) wniosek."
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku stwierdził, że w świetle art. 61 § 1 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zw. dalej p.p.s.a., wniosek skarżącej nie mógł zostać uwzględniony. Sąd wskazał, że uzasadnienia wniosku nie mogą stanowić zarzuty merytoryczne stawiane samej zaskarżonej decyzji, ponieważ te będzie rozpoznawał Sąd wydając wyrok. Ustosunkowanie się zatem do tych zarzutów na etapie rozpoznawania przedmiotowego wniosku jest niedopuszczalne. Ponadto roboty budowlane, nawet polegające na wykonaniu wykopu pod halę garażową, przeprowadzone zgodnie ze sztuką budowlaną, co do zasady nie powinny - zdaniem Sądu Wojewódzkiego, prowadzić do powstania szkód na nieruchomościach sąsiednich (w tym na nieruchomości skarżącej).
Sąd Wojewódzki podkreślił, że w art. 61 § 3 p.p.s.a. chodzi o taką szkodę (majątkową lub niemajątkową), wyrządzoną wnioskodawcy (a nie inwestorowi), która nie będzie mogła być później wynagrodzona, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. W ocenie Sądu realizacja spornej inwestycji na działce sąsiadującej z nieruchomością skarżącej, nie pozwala - sama w sobie, na przyjęcie, że zachodzi w sprawie niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącej takiej znacznej szkody lub spowodowania dla skarżącej trudnych do odwrócenia skutków.
Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła I. M. D.-J. wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku oraz zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania zażaleniowego. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, tj.: art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez błędne przyjęcie, że w sprawie nie zachodzą przesłanki do zwieszenia wykonania zaskarżonej decyzji, w szczególności zaś: wykonanie zaskarżonej decyzji nie grozi skarżącej szkodą; przesłankę zawieszenia stanowi jedynie szkoda, która nie będzie mogła być później wygodzona, bądź nie będzie możliwe przywrócenie stanu pierwotnego oraz art. 49 § 1 p.p.s.a. przez jego niezastosowanie i nie wezwanie skarżącej – działającej bez profesjonalnego pełnomocnika – do uzupełnienia ewentualnych braków wniosku.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 61 § 1 p.p.s.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. W myśl natomiast § 3 tego przepisu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.
Zasadnicze znaczenie w niniejszej sprawie ma okoliczność, że skarżąca nie uprawdopodobniła w sposób wystarczający zaistnienia przesłanek wskazanych w cytowanym przepisie. Naczelny Sąd Administracyjny podziela w tym zakresie stanowisko wyrażone przez Sąd Wojewódzki. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest uzasadnione. Brak dokładnego wskazania przesłanek wymaganych przez przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. uniemożliwia Sądowi ocenę zasadności złożonego przez stronę skarżącą wniosku. Stanowisko takie jest utrwalone w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 maja 2004 r., FZ 65/04, nie publ.). Argumenty skarżącej spółki sprowadzają się w istocie do polemiki z ustaleniami zaskarżonej decyzji. W tym też zakresie argumenty skarżącej spółki nie mogły zostać uwzględnione, bowiem na etapie rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania sąd wojewódzki nie jest uprawniony do badania legalności zaskarżonej decyzji, co oznacza, że zarzuty dotyczące merytorycznej prawidłowości decyzji objętej wnioskiem nie mogą uzasadniać ochrony tymczasowej udzielanej w trybie art. 61 § 3 p.p.s.a.
Dodatkowo należy wskazać, że jeżeli we wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności strona nie wskaże okoliczności uzasadniających twierdzenie, ż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, to nie można tego uznać za brak formalny wniosku, lecz za brak przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej przez sąd (por. postanowienie NSA z dnia 30 maja 2008 r., sygn. akt I FSK 228/08). W świetle powyższego nie można również przyjąć, że obowiązkiem sądu jest poszukiwanie tych okoliczności (por. postanowienie NSA z dnia 6 lutego 2009 r., sygn. akt II FZ 39/09, z dnia 25 lipca 2008 r., sygn. akt II OZ 766/08, z dnia 26 lipca 2006 r., sygn. akt II FZ 452/06).
Sąd Wojewódzki trafnie więc uznał, że skarżąca nie uprawdopodobniła przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, a więc brak było podstaw do uwzględnienia wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej.
Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.
Odnosząc się do zawartego w zażaleniu wniosku o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego, stwierdzić należy, iż nie może on być uwzględniony przez Naczelny Sąd Administracyjny, albowiem przepisy art. 203 i art. 204 p.p.s.a., które regulują kwestie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, nie mają zastosowania do postępowania toczącego się na skutek wniesienia zażalenia na postanowienie Sądu pierwszej instancji (por. postanowienie NSA z dnia 25 lipca 2005 r. sygn. akt II OSK 552/05 publ. ONSAiWSA 2006, nr 1, poz. 17). Natomiast zauważyć trzeba, iż koszty postępowania zażaleniowego podlegają zaliczeniu do kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw, o czym stanowi art. 200 P.p.s.a., a więc winny być rozliczone w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie