Uzasadnienie
Pismem z dnia 6 marca 2012 r. J.B. wniósł skargę na decyzję Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Katowicach z dnia [...] stycznia 2012 r., w przedmiocie wykonania określonych robót budowlanych. Postanowieniem z dnia 11 lutego 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił wniosek skarżącej B.T. zawarty w skardze z dnia 1 marca 2012 r. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
W piśmie procesowym z dnia 23 stycznia 2013 r., będącym odpowiedzią na wezwanie do ustosunkowania się do wniosku skarżącej, J.B. złożył odrębny wniosek, wnosząc o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w stosunku do jego osoby. Wnioskodawca podkreślił, że adresatami decyzji organów nadzoru budowlanego są co prawda oboje skarżący, jednak ich interesy są sprzeczne, a decyzje w obecnym brzmieniu są prawidłowe w takim zakresie, w jakim nakładają obowiązki na jednego ze współwłaścicieli nieruchomości – B.T..
Postanowieniem z dnia 22 kwietnia 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Jak wskazał Sąd, ponieważ nie orzeka o wstrzymaniu wykonania aktu z urzędu, nie może więc sam stwierdzić, czy wykonanie aktu spowoduje zagrożenia po stronie wnioskodawcy. Natomiast podnoszone przez J.B. w piśmie z dnia 23 stycznia 2013 r. argumenty dotyczą głównie niewłaściwego wykonania przez B.T. robót nakazanych postanowieniem Sądu Rejonowego w Bielsku – Białej z dnia [...] września 2004 r. sygn. akt [...]. Skarżący nie przedstawił żadnych okoliczności uprawdopodabniających fakt, że po jego stronie może powstać znaczna szkoda lub trudne do odwrócenia skutki związane z wykonaniem zaskarżonej decyzji.
Na powyższe postanowienie J.B. wniósł zażalenie, podnosząc że wbrew treści uzasadnienia zaskarżonego postanowienia, umotywował wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji podkreślając, iż w przeciwnym wypadku będzie zmuszony ponieść koszty remontu stropodachu, pomimo, że nie ma do niego żadnych praw, co stanowi ewidentne niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody w jego majątku.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.
Z konstrukcji tej normy prawnej wynika, iż to na skarżącym spoczywa ciężar wykazania przesłanek zawartych w cytowanym przepisie, zaś sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli uzna, w świetle zgromadzonych dowodów, że spełniona jest ustawowa przesłanka określona jako potencjalna możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdy akt lub czynność zostaną wykonane. Żądając wstrzymania wykonania decyzji, strona ma obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (vide: postanowienie NSA z dnia 14 listopada 2006 r., sygn. akt II FZ 585/06). Na stronie skarżącej spoczywa zatem obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, tak aby przekonać sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej (vide: postanowienie NSA z dnia 8 listopada 2006 r., sygn. akt II FZ 666/06).
Podzielając powyższe poglądy należy stwierdzić, że skarżący nie wykazał, iż wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby wyrządzić mu znaczną szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a. Jak bowiem trafnie zauważył Sąd I instancji, skarżący nie przedstawił żadnych okoliczności uprawdopodabniających fakt, że po jego stronie może powstać znaczna szkoda lub trudne do odwrócenia skutki związane z wykonaniem zaskarżonej decyzji. Zamiast tego skarżący podniósł argumenty dotyczące głównie kwestii wadliwości wykonania przez B.T. nakazanych postanowieniem Sądu Rejonowego w Bielsku – Białej robót budowlanych.
Ponadto kwestionował legalność zobowiązania jego osoby do wykonania przedmiotowych prac. W takiej sytuacji nie można skutecznie zarzucić Sądowi I instancji, że w sposób nieuzasadniony oddalił wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, skoro skarżący nie przedstawił okoliczności wskazujących na zaistnienie przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a, a sąd nie dopatrzył się ich w zgromadzonym materiale dowodowym. Zarzuty związane z legalnością zobowiązania, jego zakresu oraz podmiotów, których ono dotyczy, nie mogą być przedmiotem badania na tym etapie sprawy, tylko dopiero podczas merytorycznego rozpoznawania skargi. Dopiero w zażaleniu skarżący podniósł, że jest osobą starszą, ma niską emeryturę i nawet najmniejszy wydatek jest dla niego znacznym obciążeniem. Nie scharakteryzował jednak szczegółowo swojej sytuacji finansowej.
Nie sposób więc także z tych powodów uznać, iż udokumentowane zostały przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a. Ponadto podkreślenia wymaga, że przytoczenie istotnych okoliczności dla oceny zasadności wniosku w zażaleniu na postanowienie oddalające wniosek o udzielenie ochrony tymczasowej nie uzasadnia uwzględnienia zażalenia, gdyż sądowi nie można zarzucić naruszenia prawa.
Z powyższego względu Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 184 w związku z art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) postanowił zażalenie oddalić.