Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 30 marca 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odmówił B.S., T.K., P.S. i J.S. wstrzymania wykonania zaskarżonej przez nich decyzji Wojewody Łódzkiego z dnia [...] grudnia 2011 r. w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.
W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że w treści skarg skarżący wnieśli m.in. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w całości do czasu prawomocnego zakończenia postępowania sądowoadministracyjnego. Skarżący argumentowali, że wstrzymanie wykonania tego aktu jest uzasadnione z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie skarżącej znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Odmawiając wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Sąd I instancji wskazał, że skarżący nie uprawdopodobnili, iż wykonanie decyzji objętej wnioskiem wiąże się z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Skarżący skupili się na wykazaniu zasadności zarzutów merytorycznych, które powinny w ich ocenie skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji, wywodząc m.in., że bliskie sąsiedztwo zamierzenia inwestycyjnego z terenami zabudowy mieszkaniowej nie pozostaje bez wypływu na tę właśnie zabudowę. Zarzucili, że organy nie ustaliły jakie jest rzeczywiste oddziaływanie inwestycji, co oznacza, iż jednocześnie nie wyjaśniły szczegółowo stanu faktycznego sprawy i naruszyły interesy publiczne społeczności lokalnej.
Sąd I instancji podkreślił, że ciężar uprawdopodobnienia okoliczności mających uzasadniać przedmiotowy wniosek, spoczywał przede wszystkim na stronie skarżącej, która ze swych twierdzeń wywodziła określone skutki prawne.
Zażalenie na powyższe postanowienie złożyli J. i P.S. Zarzucili naruszenie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), poprzez brak przyjęcia, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wnieśli o uchylenie zaskarżonego postanowienia i wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Stosownie do treści art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., Nr 270) – zwanej dalej p.p.s.a. - po przekazaniu sądowi skargi Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia jest zamknięty. Oznacza to, że sąd nie bada zasadności samej skargi na etapie rozpoznania wniosku. Przepis art. 61 § 3 p.p.s.a., zobowiązuje stronę do wskazania przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, nie nakładając obowiązku ich udowodnienia.
W ocenie Sądu rozpoznającego zażalenie, Sąd I instancji prawidłowo ocenił, że w niniejszej sprawie skarżący nie uprawdopodobnili wystąpienia przesłanek wskazanych w cytowanym przepisie. Wniosek strony został oparty wyłącznie na lakonicznym stwierdzeniu, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest uzasadnione z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie skarżącej znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie skargi nie zawiera odrębnego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, zawierając jedynie zarzuty i argumenty mające uzasadniać merytoryczną zasadność skargi.
Sąd I instancji zarzuty te przeanalizował i prawidłowo uznał, że nie mogą być one uwzględnione jako uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Oczywistym jest, że w każdym przypadku wykonanie decyzji przyznającej określone uprawnienie powoduje zmiany spowodowane działalnością danego podmiotu, ale nie oznacza to, że w każdym przypadku zmiany takie uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Z kolei brak wskazania przesłanek wymaganych przez przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. uniemożliwia Sądowi ocenę zasadności złożonego przez stronę skarżącą wniosku (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 maja 2004 r., FZ 65/04, nie publ.). Dla uprawdopodobnienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji konieczne jest odniesienie się do konkretnych okoliczności, tak aby Sąd miał możliwość ich oceny. Takie okoliczności nie zostały w skardze wskazane, ale należy przy tym podkreślić, że Sąd I instancji uwzględnił całość akt sprawy i na tej podstawie wydał rozstrzygnięcie.
Ponadto argumenty zawarte w zażaleniu są w istocie zarzutami uzasadniającymi skargę, a nie wniosek. Trzeba także wskazać, że to inwestor, rozpoczynający realizację inwestycji na podstawie ostatecznej, ale zaskarżonej do wojewódzkiego sądu administracyjnego decyzji o pozwoleniu na budowę, ponosi ryzyko skutków ewentualnego, późniejszego wyeliminowania przez sąd danej decyzji z obrotu prawnego. Nie oznacza to jednak, że subiektywne przekonanie wnioskodawców o wadliwości prawnej rozstrzygnięcia organu administracji publicznej, tylko na tej podstawie skutkować może wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji.
Z powyższych względów i na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.