Uzasadnienie
Zaskarżonym zarządzeniem Przewodniczący Wydziału VII Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, powołując się na § 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości opłat kancelaryjnych pobieranych w sprawach sądowoadministracyjnych (Dz. U. Nr 221, poz. 2192) wezwał D. W. i M. W. do solidarnego uiszczenia opłaty kancelaryjnej od wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku w kwocie 100 zł w kasie Sądu lub na rachunek bankowy Sądu, w terminie 7 dni pod rygorem ściągnięcia.
Zażalenie na to zarządzenie wnieśli D. W. i M. W., argumentując, że brak jest podstaw prawnych do uiszczenia ww. opłaty oraz pozbawiania ich prawa pomocy.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zażalenie nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.
Zgodnie z art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba, że przepis szczególny stanowi inaczej. Oznacza to, że strony obligowane są do ponoszenia kosztów sądowych stosownie do swojego udziału w postępowaniu, o ile przepisy nie zwalniają ich z tego obowiązku.
W niniejszej sprawie skarżący nie korzystali ze zwolnienia od kosztów z uwagi na przedmiot sprawy; nie mieścił się on bowiem we wskazanym w art. 239 powołanej ustawy katalogu. Ponadto przed Sądem I instancji prawomocnym postanowieniem z dnia 19 stycznia 2016 r. odmówiono D. W. i M. W. przyznania prawa pomocy. Natomiast kolejny wniosek o przyznanie prawa pomocy został złożony przez D. W. i M. W. już do wydaniu zaskarżonego zarządzenia, a tym samym nie ma wpływu na ocenę legalności tego zarządzenia.
W tych warunkach zaistniały przesłanki do wezwania skarżących do uiszczenia opłaty kancelaryjnej od wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku. Wbrew argumentacji zażalenia zaskarżone zarządzenie zostało wydane zgodnie z obowiązującymi przepisami, w tym zgodnie z zasadą wynikającą z art. 199 p.p.s.a. W tej bowiem sprawie nie istniały żadne przesłanki dla uznania, że skarżący powinni być aktualnie zwolnieni od obowiązku ponoszenia kosztów sądowych – w których mieści się także opłata kancelaryjna, co wynika wprost z art. 212 § 1 p.p.s.a. Ponadto art. 234 § 2 p.p.s.a. stanowi, że opłatę kancelaryjną za odpis orzeczenia z uzasadnieniem, doręczonego na skutek żądania zgłoszonego w terminie siedmiodniowym od ogłoszenia orzeczenia, pobiera się przy zgłoszeniu wniosku o sporządzenie uzasadnienia orzeczenia i jego doręczenie. Jeżeli opłata nie została uiszczona, przewodniczący zarządza ściągnięcie jej od strony, która złożyła wniosek, po uprzednim wezwaniu strony do jej uiszczenia.
Przepisów art. 220 nie stosuje się. Sytuacja taka miała miejsce w niniejszej sprawie, zasadnie więc Przewodniczący Wydziału wezwał skarżących do uiszczenia należnej opłaty, zaś wydane w tym zakresie zarządzenie w pełni odpowiada prawu, ponieważ stosownie do treści § 2 ww. rozporządzenia opłatę kancelaryjną za odpis orzeczenia z uzasadnieniem doręczony na skutek wniosku o sporządzenie uzasadnienia orzeczenia, zgłoszonego w terminie siedmiu dni od ogłoszenia orzeczenia albo doręczenia odpisu sentencji orzeczenia, pobiera się w kwocie 100 zł. W zarządzeniu tym prawidłowo zatem określono wysokość wymaganej kwoty.
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 i art. 198 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w postanowieniu.