Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 25 lutego 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie odmówił skarżącej J. W. przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym. W motywach tego orzeczenia Sąd stwierdził, iż stosunkowo niewielka wysokość kosztów sądowych w tej sprawie oraz wysokość dochodów skarżącej umożliwiają jej uiszczenie tych kosztów bez uszczerbku w utrzymaniu niezbędnym sobie i swojej rodzinie.
Wymienione orzeczenie zaskarżyła zażaleniem J. W., zarzucając mu błędną ocenę jej sytuacji materialnej i wnosząc o jego uchylenie i uwzględnienie wniosku skarżącej o przyznanie prawa pomocy.
Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zażalenie jest nieuzasadnione. Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) przyznanie całkowitego prawa pomocy osobie fizycznej następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Ustalenie Sądu I instancji, iż skarżąca nie znajduje się w takiej sytuacji nie może budzić uzasadnionych zastrzeżeń. Z niekwestionowanych ustaleń Sądu wynika, że na utrzymanie trzyosobowej rodziny skarżącej dysponuje ona miesięcznym dochodem w kwocie około 3400 zł brutto. Dochód taki, jak trafnie stwierdził to Wojewódzki Sąd Administracyjny, daje możliwość – przy pewnym ograniczeniu innych potrzeb – zgromadzenia środków pieniężnych na koszty sądowe niniejszej sprawy. Koszty te nie są zbyt wysokie jak na możliwości skarżącej i brak jest podstaw do ich przerzucenia na Skarb Państwa, co powinno dotyczyć sytuacji wyjątkowych.
Dlatego na mocy art. 151 w zw. z art. 197 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) orzeczono jak w sentencji.