Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z dnia 22 kwietnia 2010 r., sygn. akt II SA/Kr 815/09 oddalił wniosek M. M. o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego z urzędu w sprawie ze skargi K. W. i A. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia [...] marca 2009 r., znak: [...] w przedmiocie warunków zabudowy.
W uzasadnieniu Sąd stwierdził, iż wnioskodawca nie wykazał, że nie jest w stanie, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny ponieść aktualnie wymaganych kosztów sądowych w niniejszej sprawie. Podano, że rodzina wnioskodawcy ma stały dochód z tytułu zatrudnienia zarówno strony jak i jego małżonki w wysokości [...] zł. Wnioskodawca wykazuje także znaczne oszczędności w wysokości [...] zł na rachunku bieżącym oraz łącznie [...] zł na lokatach terminowych. Sąd stwierdził, że sam argument wnioskodawcy, iż środki te zamierza przeznaczyć na budowę domu jednorodzinnego nie stanowią przesłanki uwzględnienia jego wniosku o przyznanie prawa pomocy, lecz wskazują, iż strona posiadając znaczne środki finansowe, zamierza prowadzić poważną inwestycję budowlaną. Trudno zatem uznać, iż w danym momencie wnioskodawca jest osobą ubogą, osobą, której nie stać na poniesienie wymaganych kosztów.
Wnioskodawca nie wykazał także żadnych nadzwyczajnych okoliczności, które w jednoznaczny sposób wpływałyby na pogorszenie sytuacji bytowej jego rodziny, zaś, dochód jaki posiada wnioskodawca z tytułu wynagrodzeń za pracę swoją i małżonki oraz posiadane oszczędności pozwalają na pokrycie należnych kosztów sądowych.
W zażaleniu na powyższe postanowienie M. M. wskazał, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Podał, że posiadane oszczędności zamierza przeznaczyć na budowę domu. Ponadto zarzucił, że Sąd badając stan faktyczny nie ustalił przybliżonych kosztów, jakie musi ponieść strona w związku z prowadzona sprawą. Wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 246 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., prawo pomocy w zakresie całkowitym może być przyznane, gdy osoba wykaże, iż nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, natomiast w zakresie częściowym - gdy wykaże, iż nie w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku w koniecznym utrzymaniu siebie i rodziny.
Z konstrukcji tego przepisu wynika, że to na wnioskodawcy ciąży obowiązek udowodnienia, iż znajduje się w sytuacji materialnej uprawniającej do przyznania prawa pomocy.
Instytucja przyznania prawa pomocy ma charakter wyjątkowy i jest stosowana tylko w przypadkach osób, które wykażą, że znajdują się w trudnej sytuacji materialnej. Do osób tych można zaliczyć osoby rzeczywiście ubogie, które ze względu na okoliczności życiowe pozbawione są środków do życia bądź środki te są bardzo ograniczone i zaspakajają tylko podstawowe potrzeby życiowe (np. bezdomni czy osoby bezrobotne).
Mając powyższe na uwadze powyższe oraz biorąc pod uwagę stan rodzinny, majątek oraz dochody skarżącego należy podzielić ocenę Sądu I instancji, że skarżący nie wykazał, aby znajdował się w sytuacji materialnej kwalifikującej go do przyznania prawa pomocy.
Stwierdzić należy też, że wbrew podniesionym w zażaleniu zarzutom postanowienie WSA w wystarczający sposób wyjaśnia motywy podjętego rozstrzygnięcia.
Sama już bowiem okoliczność, że skarżący i jego żona otrzymują stały miesięczny dochód z tytułu zatrudnienia (w sumie [...] zł miesięcznie netto) uzasadnia stwierdzenie, że w sprawie nie została spełniona przesłanka niemożności poniesienia przez wnioskodawcę kosztów postępowania we wnioskowanym zakresie. Wnioskodawca nie wykazał także żadnych obciążeń budżetu domowego, nadzwyczajnych okoliczności, które w jednoznaczny sposób wpływałyby na pogorszenie, związanej z dochodami, sytuacji bytowej jego rodziny.
W takim stanie rzeczy zażalenie nie mogło być uwzględnione i podlega oddaleniu.
Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a. postanowił jak w sentencji.