Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 25 stycznia 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odmówił S. S. przyznania prawa pomocy, wskazując, że w niniejszej sprawie wystąpiła oczywista bezzasadność skargi w rozumieniu art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", ponieważ skarżący nie uzupełnił braków formalnych skargi, co oznacza, że skarga kwalifikuje się do odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.
Zażalenie na ww. postanowienie wniósł S. S..
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zażalenie podlega uwzględnieniu.
W okolicznościach tej sprawy, wbrew ocenie Sądu I instancji brak jest podstaw do stwierdzenia oczywistej bezzasadności skargi, o jakiej mowa w art. 247 p.p.s.a., nawet w sytuacji gdy skarżący podjął nieudolną próbę uzupełnienia braków formalnych skargi. Jednak z uwagi na wskazane poniżej okoliczności, nie można uznać aby działania skarżącego wiązały się z określonym rygorem prawnoprocesowym. Aby określone działania sądu administracyjnego mogły wywrzeć stosowne skutki prawnoprocesowe, tj. aby zastosowanym w nich rygor mógł wywołać określone skutki prawne – muszą być pozbawione błędów. Wystosowanie do strony postępowania wadliwych wezwań nie może bowiem wywoływać dla tych stron negatywnych skutków procesowych. W tej sprawie Sądowi I instancji uszło uwadze, że zarówno wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego od skargi, jak i wezwanie do podpisania skargi i nadesłania odpisów skargi zawierały błąd w postaci błędnego oznaczenia zaskarżonej decyzji, tj. jako decyzji z dnia 16 września 2016 r. Należy wskazać, że w przedmiotowej sprawie zapadła m.in. decyzja organu odwoławczego z 16 września 2017 r., jednak w związku ze skargą M. H. decyzja ta została uchylona przez organ odwoławczy w trybie autokontroli zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją z 10 listopada 2016 r. Na tę okoliczność wskazywał skarżący w piśmie z dnia 9 stycznia 2017 r., jednak pozostało to bez odpowiedniej reakcji Sądu I instancji.
W takiej bowiem sytuacji wadliwe wezwania powinny zostać uchylone i Sąd powinien wystosować do strony ponownie prawidłowe wezwania, tak aby bez żadnych wątpliwości móc zastosować stosowny rygor prawnoprocesowy. W przeciwnym razie trudno jest mówić o jakiejkolwiek "oczywistości" okoliczności na podstawie, których można być stwierdzić bezzasadność skargi.
A zatem pomimo, że skarżący nie uzupełnił w sposób prawidłowy braków formalnych skargi (brak podpisania skargi lub nadesłania podpisanego egzemplarza skargi oraz brak nadesłania odpisów skargi poświadczonych za zgodność z oryginałem lub własnoręcznie podpisanych – nadesłano tylko kopie skargi) w okolicznościach tej sprawy, z uwagi na wadliwe wezwania Sądu, nie można było stwierdzić istnienia oczywistej bezzasadności skargi w rozumieniu art. 247 p.p.s.a.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w postanowieniu.