Uzasadnienie
Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] maja 2014 r., nr [...], po rozpatrzeniu odwołania od decyzji Prezydenta Miasta J. z dnia [...] kwietnia 2014r., nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej K. P. pozwolenia na budowę wiaty gospodarczej na działkach nr: [...], [...] i [...], obręb [...], zlokalizowanych w J., uchylił ww. decyzję w zakresie wskazania działki nr [...] jako miejsca lokalizacji przedmiotowej inwestycji i umorzył postępowanie organu I instancji w tym zakresie oraz utrzymał w mocy ww. decyzję w pozostałym zakresie.
Decyzja Wojewody [...] została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach przez W. S. i S. S. W piśmie z dnia 2 września 2014 r. skarżący wystąpili z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z powodu niebezpieczeństwa wyrządzenia im znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skarżący podnieśli przede wszystkim, że wybudowanie wiaty przy samej granicy ich działki spowoduje w pierwszej kolejności zaciemnienie ich posesji oraz ograniczy dostęp do światła. Odległość wiaty od okien budynku skarżących wynosi bowiem jedynie ok. 11 m. Dodatkowo zarzucili, iż nie jest znane przeznaczenie przedmiotowej wiaty, informacja taka nie wynika również z przedłożonego projektu architektoniczno-budowlanego. Tymczasem sposób wykorzystania przedmiotowej wiaty może potencjalnie powodować niedopuszczalne na gruncie prawa cywilnego uciążliwości, tzw. immisje związane nie tylko z ograniczeniem dostępu światła do nieruchomości skarżących, ale również z natężeniem hałasu i drgań, zanieczyszczeniami powietrza, gruntu czy powodziami.
W piśmie z dnia 31 października 2014 r. uczestnik postępowania K.P. odniósł się do zarzutów skargi oraz wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wskazując, że z załączonej do skargi dokumentacji zdjęciowej wynika, że dostęp światła mogą jedynie ograniczyć tuje posadzone w granicy działki skarżących, natomiast przedmiotowy obiekt będzie całkowicie niewidoczny. Dodatkowo zwrócił uwagę, że przy każdej realizowanej przez niego inwestycji skarżący podejmują kroki mające na celu jej utrudnienie. W związku z powyższym wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, postanowieniem z dnia 14 listopada 2014 r., sygn. akt II SA/Gl 974/14, oddalił wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji i oddalił wniosek skarżących o zawieszenie postępowania sądowego.
W uzasadnieniu powyższego postanowienia Sąd wskazał, że wskazane przez skarżących okoliczności nie uzasadniają wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, wykonanie bowiem decyzji o pozwoleniu na budowę nie powoduje bezpośrednich skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Z tego względu, wniosek skarżących o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji do czasu rozpoznania skargi przez Sąd nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd podkreślił, że to przede wszystkim inwestor ponosi ryzyko prowadzenia robót przed rozpoznaniem skargi przez sąd i to na nim spoczywać będzie obowiązek przywrócenia stanu poprzedniego w razie, gdyby okazało się, że w wyniku rozpoznania skargi decyzja zostanie uchylona.
Wobec tego niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody zdaniem Sądu odnosi się wyłącznie do inwestora, który może być obciążony dodatkowymi kosztami, związanymi z ewentualnym rozebraniem spornej inwestycji, a wykonanie zaskarżonego aktu nie pociąga za sobą trudnych do odwrócenia skutków. Jeśli orzeczeniem Sądu zaskarżona decyzja zostanie wyeliminowana z obrotu prawnego, a budowa będzie ukończona, wówczas uprawniony do wydania szeregu nakazów mających na celu doprowadzenie zrealizowanych robót budowlanych do stanu zgodności z prawem będzie organ nadzoru budowlanego. Tym samym także w przypadku uchylenia decyzji o pozwoleniu na budowę, konsekwencje obciążają przede wszystkim inwestora nie zaś stronę skarżącą.
Odnosząc się do argumentacji dotyczącej zacienienia posesji skarżących, Sąd stwierdził, że powyższe argumenty nie uzasadniają wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, gdyż wskazane okoliczności faktyczne nie wypełniają przesłanki powstania niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Ponadto Sąd podkreślił, że nie bada zasadności samej skargi na etapie rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania. Kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, a więc prawidłowości zastosowania przez organy przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni, Sąd dokona dopiero po przeprowadzeniu rozprawy.
Zażaleniem W. S. i S. S. zaskarżyli powyższe postanowienie w całości wnosząc o jego uchylenie i zmianę poprzez uwzględnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji i zawieszenie postępowania, ewentualnie uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania a także zasądzenie kosztów postępowania na ich rzecz.
W uzasadnieniu zażalenia skarżący podnieśli, że skutecznie wykazali w swoich pismach procesowych okoliczności przemawiające za możliwością wyrządzenia po ich stronie znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków poprzez budowę i finalne wzniesienie przedmiotowego obiektu w postaci wiaty. Skarżący wskazali przy tym na fakt, iż nie jest wiadomym w jaki sposób przedmiotowa wiata będzie wykorzystywana. Podnieśli, że stan niepewności co do formy użytkowania wiaty przez inwestora wpływa negatywnie na ich nastrój psychiczny i samopoczucie. Ponadto nowopowstała wiata ograniczyła skarżącym dostęp do światła i spowodowała zacienienie ich posesji.
W zażaleniu zarzucono także Sądowi I instancji naruszenie art. 141 § 4 w zw. z art. 166 p.p.s.a. poprzez brak podania w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia przesłanek faktycznych i prawnych wyjaśniających przyczynę oddalenia wniosku o zawieszenie postępowania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, postanowieniem z dnia 10 grudnia 2014 r., sygn. akt II SA/Gl 974/14, odrzucił zażalenie skarżących w części dotyczącej oddalenia wniosku o zawieszenie postępowania wskazując, że zażalenie na postanowienie o oddaleniu wniosku o zawieszenie postępowania jest niedopuszczalne.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
W pierwszej kolejności należy podkreślić, iż w związku z odrzuceniem przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach postanowieniem z dnia 10 grudnia 2014r., sygn. akt II SA/Gl 974/14, zażalenia skarżących w części dotyczącej oddalenia wniosku o zawieszenie postępowania, ocenie w niniejszym postępowaniu sądowoadministracyjnym podlegać może wyłącznie zaskarżone postanowienie w części oddalającej wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
W myśl art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270, dalej jako p.p.s.a.), po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z treści cytowanego przepisu wynika, iż to na skarżącym spoczywa ciężar wykazania przesłanek zawartych w cytowanym przepisie, zaś sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu jeżeli jest spełniona ustawowa przesłanka określona jako potencjalna możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdy akt lub czynność zostanie wykonana. Przy czym przez niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków należy rozumieć taki stan, w wyniku którego może zostać wyrządzona szkoda, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot świadczenia ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy jej pierwotnych cech.
W rozpoznawanej sprawie uznać należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach prawidłowo przyjął, że wniosek strony skarżącej nie zawiera argumentów, które mogłyby przemawiać za koniecznością wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący nie wykazali, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest zasadne w stosunku do nich w kontekście wystąpienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przede wszystkim nie uzasadnia wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji okoliczność złego nastroju psychicznego i samopoczucia skarżących z powodu braku wiedzy co do przeznaczenia przedmiotowego obiektu.
Również kwestia zacienienia działki skarżących nie mogła stanowić okoliczności uzasadniającej wstrzymanie wykonania przedmiotowej decyzji. Ewentualne zacienienie działki skarżących nie może wywołać bowiem szkody w znacznych rozmiarach a tym bardziej trudnych do odwrócenia skutków. Trafnym jest też stwierdzenie, że to inwestor realizując inwestycję na mocy ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę w sytuacji, gdy decyzja ta jest przedmiotem postępowania sądowoadministracyjnego podejmuje ryzyko, iż w razie wyeliminowania takiej decyzji z obrotu prawnego zobowiązany będzie do wykonania nakazów organów nadzoru budowlanego mających na celu doprowadzenie zrealizowanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem a nawet do wykonania rozbiórki obiektu budowlanego. Okoliczności powyższe nie uzasadniają jednakże wniosku skarżących o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.