Uzasadnienie
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 1 grudnia 2022 r. sygn. akt II SAB/Wr 1529/22 wezwano D. M., na podstawie art. 220 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. ‒ Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r. poz. 329 ze zm., dalej p.p.s.a.), do uiszczenia wpisu sądowego od skargi na bezczynność i przewlekłość Starosty S. w sprawie wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją o stwierdzeniu wydania z naruszeniem prawa decyzji zmieniającej decyzję zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę w kwocie 100 zł stosownie do § 2 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 2021 poz. 535, ze zm.), w terminie 7 dni od daty doręczenie odpisu zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu, pod rygorem odrzucenia skargi (art. 220 § 3 p.p.s.a.).
Zażalenie na powyższe zarządzenie złożyła D. M. wnosząc o jego uchylenie. Skarżąca zarzuciła obrazę art. 220 § 2 i 3 w zw. z art. 57 § 3 p.p.s.a oraz art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (Dz.U. z 2018, 75 t.j.), mającą istotny wpływ na treść zarządzenia, gdyż skarga została wniesiona na bezczynność i przewlekłość organu pierwszej instancji w tym samym postępowaniu administracyjnym, gdzie miała miejsce zmiana organu prowadzącego postępowanie (Starosty S. na Starostę Ś. na postawie art. 26 § 2 i 3 oraz 123 ustawy z dn.14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego), a wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego będące następstwem podziału skargi na dwie sprawy sądowe według kryterium organu administracji prowadzącego postępowanie pozostaje w sprzeczności z art. 57 § 3 u.p.p.s.a, gdyż zarówno przewlekłość jak i bezczynność dotyczą tego samego postępowania administracyjnego, natomiast skutkiem rozdzielenia spraw jest niezasadna uciążliwość wnoszenia dwóch opłat sądowych przez skarżącą, a także fragmentaryzacja postępowania w zakresie oceny bezczynności i przewlekłości postępowania administracyjnego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie.
Przepis art. 220 § 1 p.p.s.a. stanowi, że sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Zgodnie z art. 214 § 1 p.p.s.a., jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, do uiszczenia kosztów sądowych obowiązany jest ten, kto wnosi do sądu pismo podlegające opłacie. Zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Rady Ministrów z 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądem administracyjnym wpis stały bez względu na przedmiot zaskarżonego aktu lub czynności wynosi w sprawach skarg na bezczynność organów administracji publicznej - 100 zł.
Wbrew zarzutowi zażalenia Sąd pierwszej instancji prawidłowo rozdzielił skargę D. M. na bezczynność i przewlekłość Starosty S. oraz Starosty Ś. w sprawie wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją, jako dwie odrębne sprawy, stosownie do art. 57 § 3 p.p.s.a.
Wskazać bowiem należy, że w przedmiotowej sprawie skargą z dnia 8 listopada 2022 r. skarżąca wystąpiła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego o rozpatrzenie skargi na:
- 1) bezczynność Starosty S. oraz Starosty Ś. w załatwieniu sprawy w terminie wynikającym z art. 35 i art. 36 § 1 k.p.a. w sprawie wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego decyzją Starosty S. z dnia 19 listopada 2013 r. nr...,
- 2) na przewlekłe prowadzenie przez Starostę S., a następnie Starostę Ś. postępowania administracyjnego wznowionego w sprawie zakończonej wydaniem decyzji Starosty S. z dnia 19 listopada 2013 r. nr...
Z akt sprawy wynika, że w przedmiotowej sprawie administracyjnej Wojewoda Dolnośląski postanowieniem z 6 lipca 2022 r. w miejsce Starosty S. wyznaczył Starostę Ś. do rozpoznania podania w sprawie wznowienia postępowania zakończonego decyzją Starosty S. z 19 listopada 2013 r.
Oznacza to, że w trakcie postępowania administracyjnego nastąpiła zmiana organu prowadzącego postępowanie. Zatem, skoro skarżąca wywiodła skargę na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowanie przez dwa różne organy tj. Starostę S. oraz Starostę Ś., to w postępowaniu wywołanym przedmiotową skargą Sąd nie będzie oceniał tego samego stanu faktycznego. W konsekwencji powyższego w sprawie nie zachodzi zatem ani tożsamość podmiotowa, ani tożsamość stanu faktycznego.
Zasadnie zatem Sąd pierwszej instancji uznał, że skarga dotyczy dwóch odrębnych spraw sądowoadministracyjnych. W konsekwencji prawidłowo wezwano do uiszczenia odrębnego wpisu sądowego od każdej z rozdzielonych skarg.
W zaistniałych okolicznościach uznać należało, że w zaskarżonym zarządzeniu prawidłowo określono wysokość wpisu sądowego od skargi, zgodnie z treścią § 2 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.
- - ---------------------- 3