Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 31 marca 2006 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w sprawie ze skargi H. L. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 10 grudnia 2002 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie wstrzymania budowy, pozostawił wniosek skarżącej o zwolnienie od uiszczenia kosztów sądowych bez rozpoznania, z uwagi na nienadesłanie wymienionego wniosku na formularzu urzędowym.
W uzasadnieniu postanowienia Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał, iż w dniu 8 lipca 2004 r. skarżąca złożyła wniosek o przyznanie prawa pomocy obejmujący zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Postanowieniem z dnia 6 sierpnia 2004 r. ustanowiono wnioskodawczyni adwokata z urzędu, a w pozostałym zakresie wniosek oddalono. Dnia 29 września 2004 r. pełnomocnik skarżącej złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie skarżącej od kosztów sądowych. Pismem z dnia 3 listopada 2005 r. przesłano pełnomocnikowi wnioskodawczyni urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej, celem jego uzupełnienia w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Jak wynika z akt sprawy formularz został doręczony w dniu 8 listopada 2005 r. W związku z tym, iż skarżąca nie złożyła wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu, w terminie zakreślonym dla dokonania tej czynności, Sąd stosownie do art. 257 P.p.s.a postanowił pozostawić bez rozpoznania przedmiotowy wniosek.
Skarżąca H. L. w dniu 12 kwietnia 2006 r. (data nadania pisma w urzędzie pocztowym) wniosła zażalenie na to postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.
Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zażalenie nie jest zasadne i nie zasługuje na uwzględnienie.
Prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Skarżąca – H. L. - wniosła o przyznanie prawa pomocy obejmujące zwolnienie od kosztów sądowych. Zwolnienie w tym zakresie możliwe jest w sytuacji, gdy wnioskodawca wykaże, że nie ma dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania. Zgodnie z art. 252 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm., zwana dalej: P.p.s.a.) wniosek składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Wzór ten określa Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępnienia urzędowego formularza wniosku o przyznania prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu udokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy (Dz. U. Nr 227, poz. 2245).
Stosownie do art. 257 P.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. Pismem z dnia 3 listopada 2005 r., przesłano pełnomocnikowi wnioskodawczyni urzędowy formularz PPF wniosku o przyznanie prawa pomocy, celem jego uzupełnienia przez skarżącą i nadesłania wypełnionego, czego nie wykonała w zakreślonym przez Sąd terminie (termin ten upłynął w dniu 15 listopada 2005 r.).
Wobec treści art. 257 P.p.s.a. zaskarżone postanowienie z dnia 31 marca 2006 r. nie narusza prawa.
Na marginesie należy wskazać, iż ustanowiony w sprawie adwokat, jako profesjonalny pełnomocnik, powinien był wiedzieć, że wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Tymczasem pełnomocnik skarżącej złożył w jej imieniu wniosek o przyznanie prawa pomocy wbrew wymaganiom zawartym w ustawie P.p.s.a. Pomimo wezwania Sądu nieuzupełniono braków przedmiotowego wniosku.
Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 ustawy P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.