Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 28 czerwca 2012 r. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie A. U. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 2 kwietnia 2012 r. w zakresie odrzucenia jej skargi kasacyjnej.
Reprezentujący skarżącą A. U. pełnomocnik- adwokat J. P. złożył w dniu 23 lipca 2012 r. wniosek o wykładnię postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zdaniem pełnomocnika istota wątpliwości "tkwi w przekonaniu Naczelnego Sądu Administracyjnego, że pismo skarżącej z dnia 2 grudnia 2011 r. o przywrócenie terminu do złożenia skargi kasacyjnej dotyczyło skargi kasacyjnej złożonej w dniu 18 listopada 2011 r. adw. J. P., nie zaś - jak wnosiła skarżąca - przez innego wyznaczonego pełnomocnika. W niniejszej sprawie nie budzi też wątpliwości, że adw. J. P. pismo Okręgowej Rady Adwokackiej w Warszawie i skierowane do adw. P. P. otrzymał w dniu 30 października 2011 r. i tym samym poglądy obu Sądów o upływie w dniu 17 października 2011 r. terminu do wniesienia skargi kasacyjnej pozbawiają skarżącą prawa do sądu. Z tych względów wnoszę o stwierdzenie czy postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego odnosi się do wniosku skarżącej z dnia 2 grudnia 2011 r. o wyznaczenie jej nowego pełnomocnika i przywrócenie terminu do złożenia skargi kasacyjnej przez tego pełnomocnika, czy też skargi kasacyjnej adw. J. P. z dnia 18 listopada 2011 r.".
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W myśl art. 158 zdanie pierwsze ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270- zwanej dalej p.p.s.a.) Sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga wątpliwości, co do jego treści.
Konieczność dokonania wykładni wyroku, czy też postanowienia zachodzi wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, mogący budzić wątpliwości, co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu wykonania określonego orzeczenia (por. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka- Medek. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2006, str. 345). Niedopuszczalne jest natomiast w ramach tej instytucji domaganie się przez stronę wyjaśnienia przez sąd powodów zajętego w sprawie stanowiska, które legło u podstaw rozstrzygnięcia poprzez dodatkowe rozwinięcie argumentacji uzasadnienia postanowienia, skoro postępowanie w sprawie zostało już zakończone. Wykładnia danego orzeczenia nie może, bowiem prowadzić do uzupełnienia podjętego rozstrzygnięcia przez poszerzenie go o inne elementy ani też nie może formułować przez sąd dodatkowych motywów rozstrzygnięcia lub modyfikacji motywów poprzednio wskazanych.
Jej przedmiot stanowić mogą jedynie rzeczywiste wątpliwości, co do istoty rozstrzygnięcia zawartego w sentencji orzeczenia, a nie udzielanie odpowiedzi na kreowane przez stronę pytania. Za szczególnie pozbawione podstaw prawnych uważa się domaganie się przez stronę dokonania wykładni, stanowiącej w istocie polemikę z odmiennym, niż oczekiwała strona, stanowiskiem sądu zaprezentowanym w orzeczeniu (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 września 2011 r. sygn. akt II FSK 1224/10, LEX nr 948926 oraz z dnia 18 listopada 2011 r. sygn. akt II OSK 698/10, LEX nr 1070396).
Takie też okoliczności zostały zaprezentowane w rozpoznawanym wniosku o wykładnię, którego argumentacja została wprost zacytowania powyżej. Tymczasem zgłoszone w nim wątpliwości, odnośnie tego, co stanowiło podstawę oddalenia zażalenia skarżącej zostały w pełni wyjaśnione w postanowieniu z dnia 28 czerwca 2012 r. Bezsprzecznie również można odczytać z tego postanowienia, dlaczego Naczelny Sąd Administracyjny podzielił racje przedstawione przez Sąd pierwszej instancji. Wskazywanie natomiast na inne okoliczności, które zresztą jak wynika z uzasadnienia powyższego postanowienia stanowiły także przedmiot analizy Sądu kasacyjnego ma cechy polemiki, która wobec prawomocności postanowień Naczelnego Sądu Administracyjnego jest niedopuszczalna. Tezę tę również wspiera przedstawiona przez pełnomocnika skarżącej konkluzja o pozbawieniu skarżącej prawa do sądu, do której zresztą Sąd rozpoznający zażalenie także odnosił się w uzasadnieniu swego postanowienia.
Z przedstawionych wyżej przyczyn, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 158 w związku z art. 193 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji