Uzasadnienie
Postanowieniem z 4 kwietnia 2014 r. Wojewódzki Sad Administracyjny w Poznaniu odmówił W. S. wstrzymania wykonania decyzji Burmistrza Krotoszyna z [...] marca 2013 r. nr [...].
W uzasadnieniu Sąd pierwszej instancji wskazał, że pismem z 15 października 2013 r. W. S. (zwany dalej: skarżący) wniósł skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kaliszu z [...] września 2013 nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji. W skardze tej skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Burmistrza Krotoszyna z [...] marca 2013 r. nr [...] ustalającą warunki zabudowy w Krotoszynie przy ul. [...] działka nr [...], ark. mapy 7 dla inwestycji obejmującej zmianę sposobu użytkowania budynku magazynowego owoców i warzyw na warsztat usług mechanicznych i ślusarskich - w całości, jako że niewstrzymanie wykonalności decyzji przez Sąd może spowodować trudne do odwrócenia skutki.
Wskazując na powyższe Sąd pierwszej instancji stwierdził, że nie można uznać decyzji w przedmiocie wydania warunków zabudowy za decyzję wydaną w granicach sprawy, której przedmiotem jest wydanie środowiskowych uwarunkowań i która to spraw znajduje się na etapie postępowania nadzwyczajnego, na skutek złożenia wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji środowiskowej.
Zażaleniem W. S. zaskarżono przedmiotowe postanowienie w całości i Sądowi pierwszej instancji zarzucono naruszenie przepisów postępowania:
- 1. art. 61 § 1 i 3 P.p.s.a. poprzez niewstrzymanie decyzji środowiskowej i decyzji o warunkach zabudowy, co powoduje niebezpieczeństwo znacznej szkody i spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków,
- 2. niewzięcie pod uwagę dziś już obowiązujących przepisów prawa miejscowego (miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dla przedmiotowego terenu przyjęty uchwałą rady Miasta i Gminy Krotoszyn) oraz wcześniejszego pisma Burmistrza Krotoszyna z [...] października 2012 r. – uwzględniających wnioski skarżącego do tego planu w sprawie wykluczenia na tym terenie lokalizacji usług mechanicznych i ślusarskich.
Z uwagi na powyższe skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do treści art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – dalej P.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.
Na gruncie niniejszej sprawy nie ulega wątpliwości, że skarżący nie domagał się wstrzymania wykonania aktu objętego złożoną przez niego skargą, tj. decyzji w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań. Zażądał natomiast zastosowania opisanej formy tymczasowej ochrony sądowej wobec aktu ustalającego warunki zabudowy.
Naczelny Sąd Administracyjny podziela prezentowaną w zaskarżonym postanowieniu argumentację dotyczącą niedopuszczalności uwzględnienia żądania strony. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym prezentowany jest i podzielany przez skład orzekający w niniejszej sprawie pogląd, zgodnie z którym na gruncie art. 61 § 3 P.p.s.a. możliwe jest wstrzymanie wykonania innych niż zaskarżony bezpośrednio do sądu akt, pod warunkiem, że akty te zostały wydane "w granicach tej samej sprawy" rozumianej jako sprawa w sensie materialnoprawnym. Tożsamość sprawy w takim ujęciu będą więc wyznaczały elementy stosunku prawnego wynikającego z zaskarżonego aktu, a więc przede wszystkim identyczność podmiotowa i przedmiotowa, a także identyczność podstawy faktycznej i prawnej rozstrzygnięcia (zob. postanowienia NSA: z 12 czerwca 2012 r., II FZ 441/12; z 8 sierpnia 2013 r., I OSK 1651/13; z 14 stycznia 2014 r., I OSK 3075/13, [w:] www.cbois.nsa.gov.pl).
Istnienia takich zależności nie sposób stwierdzić między toczącym się postępowaniem dotyczącym środowiskowych uwarunkowań, a postępowaniem w przedmiocie warunków zabudowy z uwagi na brak tożsamości przedmiotowej tych spraw, a w konsekwencji również brak identyczności ich podstaw prawnych. Postanowienie ustalające warunki zabudowy nie mogło być więc uznane za wydane w granicach niniejszej sprawy, co wykluczało zastosowanie art. 61 § 3 P.p.s.a. w analizowanym przypadku.
Z tych wszystkich względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.