Uzasadnienie
Zarządzeniem z dnia 10 maja 2023 r. sygn. akt II SA/Wr 637/22 Przewodniczący pozostawił bez rozpoznania pismo z dnia 13 kwietnia 2023 r. w sprawie ze skargi B. D. (dalej "skarżący") na postanowienie Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej "WINB") z dnia 20 lipca 2022 r. w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia.
W uzasadnieniu zarządzenia wskazano, że skarżący, w odpowiedzi na zawiadomienie o posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym i składzie orzekającym w niniejszej sprawie, pismem z dnia 13 kwietnia 2023 r. oświadczył, że "poddaje pod rozwagę fakt, iż wymienieni sędziowie wydali już kilka wyroków na podstawie tych samych dokumentów i czy w takiej sytuacji nie powinni zostać wyłączeni od orzekania w niniejszej sprawie". Następnie powołał pięć przykładowych wyroków ze składami orzekającymi wskazując, że "są to tylko niektóre z wyroków, jakie wydali sędziowie w jej sprawie i na jego niekorzyść, dotyczące jego budynku". Wobec niemożności zakwalifikowania powyższego pisma, zarządzeniem z dnia 19 kwietnia 2023 r. skarżący został wezwany do usunięcia jego braków formalnych w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania. W zakreślonym terminie skarżący nadesłał odpowiedź, w której wskazał, że w przedmiotowym piśmie podane zostały wyroki, składy oraz imiona i nazwiska sędziów, którzy orzekali w sprawie budynku, którego dotyczy również niniejsza sprawa.
Zdaniem skarżącego, wymieni sędziowie sami powinni zdecydować, czy orzekając w przedmiotowej sprawie nie naruszą standardu niezawisłości lub bezstronności. W ocenie Sądu z przywołanego pisma wynika, że skarżący dostrzega podstawy do wyłączenia wymienionych w nim sędziów i oczekuje, że sędziowie podstawy te rozważą. Mając na uwadze, że przepisy nie przewidują wniosku o wyłączenie się sędziego z urzędu, przedmiotowe pismo należało zakwalifikować jako wniosek o wyłączenie sędziów. W piśmie nie określono jednak podstawy prawnej, w oparciu o które powinno być ocenione ewentualne wyłączenie, co uniemożliwiało jego rozpoznanie. Ograniczając się w odpowiedzi na wezwanie, do sugestii aby wymienieni w piśmie sędziowie sami rozważyli, czy mogą orzekać w jego sprawie, skarżący nie sprecyzował intencji pisma z 13 kwietnia 2023 r. w taki sposób aby mogło ono wywołać właściwe skutki procesowe. W aktualnej sytuacji nie jest możliwe ustalenie, czy i w oparciu o jakie podstawy prawne wyłączenie sędziów miałoby być rozważane. Sąd nie może domniemywać intencji strony skarżącej i w przypadku braku możliwości odczytania treści pisma decydować za stronę, jakie było jej żądanie.
Zażalenie na powyższe zarządzenie złożył skarżący, wnosząc o jego uchylenie. W uzasadnieniu skarżący wskazał, że wnosił również o wyłączenie Sędzi WSA Olgi Białek, która wydała zaskarżone zarządzenie. Ponadto skarżący powtórzył argumentacje o podejrzeniach stronniczości sędziów WSA we Wrocławiu, którzy orzekali w sprawach wymienionych przez niego we wcześniejszych pismach.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zaskarżone zarządzenie pomimo częściowo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu.
W myśl art. 49 § 1 p.p.s.a., jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę do jego uzupełnienia lub poprawienia w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej.
Skarżący w odpowiedzi na wezwanie Sądu z dnia 19 kwietnia 2023 r. wskazał, że sędziowie wskazani w piśmie z dnia 13 kwietnia 2023 r. sami powinni zdecydować czy orzekając w przedmiotowej sprawie nie naruszają standardu niezawisłości lub bezstronności.
Należy podkreślić, że do wnioskującego należy sprecyzowanie żądania z jakim występuje, a sąd nie może dowolnie kwalifikować pism w postępowaniu. Zasadnie zatem Przewodniczący wskazał, że zgodnie z art. 5a § 1 p.u.s.a. wyłączenie z uwagi na możliwość naruszenia standardu niezawisłości i bezstronności jest możliwe wyłączenie na wniosek strony. Pismo z dnia 19 kwietnia 2023 r. zawierało zatem zasadne wezwanie skarżącego do wskazania czy wnosi o wyłącznie konkretnych sędziów wskazanych z imienia i nazwiska. Skarżący nie zastosował się do wezwania, sugerując że wskazani w piśmie z dnia 13 kwietnia sędziowie sami powinni rozważyć czy nie naruszają standardu niezawisłości lub bezstronności.
Wobec powyższego Przewodniczący zasadnie zastosował rygor wynikający z art. 49 § 2 p.p.s.a. pozostawiając pismo strony bez rozpoznania.
Należy zauważyć, że w uzasadnieniu zaskarżonego zarządzenia zawarto błędne stwierdzenie, że mając na uwadze, iż przepisy nie przewidują wniosku o wyłączenie się sędziego z urzędu, przedmiotowe pismo należało zakwalifikować jako wniosek o wyłączenie sędziów. Wniosek taki jest błędny i stoi w sprzeczności z pozostałą częścią uzasadnienia i rozstrzygnięciem. Błąd ten nie ma jednak wpływu na zasadność zaskarżonego zarządzenia i nie mógł skutkować jego uchyleniem.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 i art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.