Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: WSA w Warszawie) postanowieniem z 19 lutego 2014 r., VII SA/Wa 2666/12 odmówił wyłączenia sędziego WSA w Warszawie M. T. od rozpoznawania przedmiotowej sprawy.
W uzasadnieniu postanowienia Sąd pierwszej instancji wskazał, że podczas rozprawy w dniu 14 lutego 2014 r. J. W. złożyła wniosek o wyłączenie od rozpoznawania sprawy VII SA/Wa 2666/12 sędziego WSA w Warszawie M. T., argumentując to tym, iż w innej sprawie (VII SA/Wa 1207/13) sędzia ta brała udział w wydaniu wyroku, z którego treścią skarżąca się nie zgadza. Ponadto skarżąca wyraziła przypuszczenie, że pewne jej twierdzenia nie zostały odnotowane w protokole rozprawy. W ocenie skarżącej sędzia M. T. naraziła ją na kłopoty związane z kasacją i koszty oraz przewlekłość postępowania sądowego i administracyjnego.
Wskazując na powyższe Sąd pierwszej instancji w pierwszej kolejności podkreślił, że w zakresie prawidłowości sporządzenia protokołu rozprawy, zgodnie z art. 103 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: P.p.s.a.)., stronie przysługuje prawo do żądania sprostowania lub uzupełnienia protokołu na następnym posiedzeniu, nie później jednak niż w terminie trzydziestu dni od dnia posiedzenia, z którego sporządzono protokół.
Dalej WSA w Warszawie stwierdził, że nie może być okolicznością uzasadniającą wyłączenie sędziego wydanie przez tego sędziego orzeczeń w innych postępowaniach sądowoadministracyjnych, z którymi skarżąca się nie zgadza. Rozczarowanie, co do sposobu prowadzenia postępowania sądowego, czy też podjętych w jego ramach rozstrzygnięć nie może stanowić podstawy do wyłączenia sędziego na podstawie przesłanek wymienionych w art. 18, czy 19 P.p.s.a.
Dodatkowo Sąd pierwszej instancji wskazał, że sędzia M. T. złożyła oświadczenie datowane na 19 lutego 2014 r., z którego wynika, iż nie zachodzą w stosunku do niej okoliczności określone w art. 19 P.p.s.a., dające podstawę do wyłączenia od rozpoznawania w sprawie.
Zażalenie wniosła J. W. z żądaniem uchylenia w całości zaskarżonego postanowienia i zarzucając obrazę przepisu art. 19 P.p.s.a., na który powołała się we wniosku z 14 lutego 2014 r.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
W postępowaniu sądowoadministracyjnym kwestię wyłączenia sędziego normują przepisy art. 18 - 24 P.p.s.a.. Wyczerpujący katalog przyczyn wyłączenia sędziego z mocy ustawy wymieniony został w art. 18 P.p.s.a., natomiast art. 19 P.p.s.a. zakreśla tzw. względne przesłanki wyłączenia wskazując, że niezależnie od wymienionych w art. 18 P.p.s.a. przyczyn wyłączenia, sąd wyłącza sędziego na jego żądanie lub na wniosek strony, jeżeli istnieje okoliczność tego rodzaju, że mogłaby wywołać uzasadnioną wątpliwość co do jego bezstronności w danej sprawie.
Wskazać należy, że wydanie postanowienia w przedmiocie wyłączenia sędziego musi być poprzedzone złożeniem wyjaśnień przez sędziego, którego wniosek dotyczy. Złożenie takich wyjaśnień miało miejsce w postępowaniu pierwszoinstancyjnym.
W niniejszej sprawie sędzia, której wyłączenia domaga się skarżąca, złożyła oświadczenie, że nie zachodzą żadne okoliczności określone w art. 18 i art. 19 P.p.s.a., dające podstawę do wyłączenia od rozpoznawania w niniejszej sprawie i prawdziwość tych oświadczeń nie budzi żadnych wątpliwości. W tym miejscu wypada jedynie przytoczyć, że jak stwierdził Sąd Najwyższy "autorytet moralny sędziego przemawia za wiarygodnością złożonego wyjaśnienia i jeżeli strona żądająca wyłączenia zaprzecza prawdziwości, obowiązana jest wskazać i udowodnić okoliczności, które by podważały wiarygodność oświadczenia sędziego" (postanowienie z 25 sierpnia 1971 r., I CZ 121/71, OSN z 1972 r., poz. 55).
Argumenty skarżącej zawarte we wniosku o wyłączenie sędziego nie mogą być w żaden sposób uznane za takie, które podważyłyby wiarygodność złożonego przez sędziego oświadczenia. Fakt orzekania przez sędziego objętego wnioskiem o wyłączenie w innej sprawie skarżącej, której rozstrzygnięcie zapadło nie po jej myśli, nie może być bowiem uznany za przesłankę dla uznania, że sędzia ten powinien zostać wyłączony od rozpoznawania tej sprawy. W ocenie NSA w niniejszej sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek wyłączenia w odniesieniu do sędziego objętego wnioskiem skarżącej i prezentowane w tym zakresie stanowisko Sądu pierwszej instancji należy podzielić.
Dodatkowo należy wskazać, że z akt sprawy nie wynika, by skarżąca żądała sprostowania lub uzupełnienia protokołu rozprawy z 14 lutego 2014 r. w trybie określonym w art. 103 P.p.s.a., dlatego nie można przyjąć, że posiedzenie to miało inny przebieg niż zostało stwierdzone w treści protokołu.
Skoro zatem postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 19 lutego 2014 r. jest poprawne i zgodne z prawem, to mając te względy na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.