Uzasadnienie
Postanowieniem z 2 października 2013 r., VII SA/Wa 2010/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił "[...] wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] lipca 2013 r., znak: [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki.
W uzasadnieniu postanowienia Sąd pierwszej instancji wskazał, że 13 września 2013 r. (data stempla biura podawczego) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynęła skarga [...] na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] lipca 2013 r. znak: [...] wraz z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
W uzasadnieniu wniosku skarżąca spółka wskazała, że oczywistym jest, iż w razie wykonania decyzji skarżący może ponieść znaczne szkody, a decyzja spowoduje nieodwracalne skutki, co wynika z samego charakteru rozbiórki danego obiektu budowlanego.
Zaskarżoną decyzją organ utrzymał w mocy decyzję Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] maja 2013 r. nr [...] nakazującą J. J. rozbiórkę muru oporowego zlokalizowanego w km 22+650 potoku K. na działce nr ewid. [...] w K., wybudowanego bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę.
Odmawiając wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał na treść do art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej: P.p.s.a.). Jak podkreślił Sąd, wykonanie decyzji nakazującej rozbiórkę z natury rzeczy stwarza niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, jak też trudnych do odwrócenia skutków. O ile, więc nie zachodzą szczególne okoliczności sprzeciwiające się wstrzymaniu wykonania decyzji, np. gdy objęty nakazem rozbiórki obiekt budowlany zagraża bezpieczeństwu ludzi lub mienia, wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji powinien podlegać uwzględnieniu.
Odnosząc powyższe rozważania do niniejszej sprawy Sąd stwierdził, że występują w niej szczególne okoliczności sprzeciwiające się wstrzymaniu wykonania decyzji, bowiem jak wynika z decyzji Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] maja 2013 r. nr [...] objęty nakazem rozbiórki betonowy mur oporowy jest w bardzo nieodpowiednim stanie technicznym, powodującym zagrożenie dla bezpieczeństwa, gdyż odspoił się od skarpy i niebezpiecznie przechylił w kierunku potoku, dodatkowo zawężając jego przekrój. Wskazano, że osunięcie muru zagrozi przepływowi wód w korycie rzeki Koszarawy, co może doprowadzić do ewentualnych podtopień.
Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł J. J. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. sąd może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżanego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ciężar dowodu w zakresie wykazania powyższych okoliczności, stanowiących podstawę do wstrzymania wykonania zaskarżanego aktu spoczywa na wnioskodawcy i sprowadza się do przedstawienia konkretnych zdarzeń, które mogłyby uprawdopodobnić, że wykonanie zaskarżonej decyzji faktycznie spowoduje znaczną szkodę lub powstanie trudnych do odwrócenia skutków.
Należy zauważyć, że o ile słusznie skarżąca spółka wskazuje we wniosku na utrwalony w orzecznictwie sądowoadministracyjnym pogląd, iż co do zasady rozbiórka obiektu budowlanego należy do sytuacji uzasadniających konieczność udzielenia stronie skarżącej ochrony tymczasowej, o tyle jednak nie można uznać, że jest to reguła nie dopuszczająca żadnych wyjątków. Oceniając bowiem okoliczności konkretnej sprawy w kontekście wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, obowiązkiem Sądu zawsze będzie ich analiza pod kątem obiektywnych skutków, jakie spowoduje jego wstrzymanie oraz ustalenie, czy udzielenie na czas prowadzonego postępowania sądowego ochrony prowizorycznej nie będzie potencjalnie zagrażać innym dobrom chronionym poprzez niewykonanie zaskarżonej decyzji. Do takiego wniosku słusznie doszedł Sąd pierwszej instancji, ważąc przedstawione przez skarżącą spółkę wnioski, kierując się koniecznością zapewnienia bezpieczeństwa ludzi i mienia.
Z powyższych względów, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.