Uzasadnienie
Postanowieniem z 22 czerwca 2021 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odrzucił skargę K. G. (dalej jako skarżący) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] stycznia 2021 r., nr [...] w przedmiocie opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości i orzekł o zwrocie wpisu sądowego od skargi.
Powodem odrzucenia skargi było niedotrzymanie terminu jej wniesienia, wynikającego z art. 53 § 1 i art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325; dalej jako "p.p.s.a."). Sąd wskazał, że zaskarżona decyzja została skarżącemu doręczona z zastosowaniem instytucji doręczenia zastępczego z art. 44 K.p.a. Sąd uznał też, że nie było nieprawidłowości w doręczeniu przesyłki i jej awizowaniu. Sąd zaznaczył, że z akt administracyjnych sprawy wynika, że zaskarżona decyzja została wysłana do skarżącego w dniu 5 marca 2021 r. przesyłką poleconą nr [...] (koperta k. 26 akt administracyjnych). Z adnotacji doręczyciela placówki pocztowej poczynionej na przesyłce wynika, że przesyłki adresatowi nie doręczono z powodu braku jego obecności, a awizo pozostawiono w oddawczej skrzynce pocztowej adresata. Placówka pocztowa dwukrotnie bezskutecznie zawiadamiała adresata pisma o możliwości odbioru przesyłki w urzędzie pocztowym (pierwsze awizo z 9 marca 2021 r. i awizo powtórne z 17 marca 2021 r.), po czym w dniu 24 marca 2021 r. Poczta Polska zwróciła nieodebraną przesyłkę organowi.
Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że w niniejszej sprawie spełnione zostały wszelkie przesłanki określone w art. 44 K.p.a. do uznania, że rozstrzygnięcie Samorządowego Kolegium Odwoławczego doręczono w trybie zastępczym z upływem ostatniego dnia okresu czternastodniowego od dnia jego pierwszego awizowania, które miało miejsce w dniu 9 marca 2021 r. Sąd zauważył, że zaskarżona decyzja została doręczona skarżącemu w trybie zastępczym w dniu 23 marca 2021 r. i od tej daty rozpoczął swój bieg trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi, który upłynął z dniem 22 kwietnia 2021 r. Tymczasem skarżący wniósł skargę dopiero w dniu 23 kwietnia 2021 r. (data stempla pocztowego na kopercie k. 7), a więc z uchybieniem ustawowego terminu.
Z tych względów, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 P.p.s.a., skarga podlegała odrzuceniu. O zwrocie wpisu orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a.
Skarżący wniósł zażalenie na powyższe postanowienie, domagając się jego uchylenia. Skarżący podnosi, że zaskarżona decyzja została wysłana na jego adres 5 marca 2021 r. Doręczyciel pozostawił w skrzynce pocztowej awizo 9 marca 2021 r. i powtórne awizo 17 marca 2021 r. informujące o możliwości odbioru przesyłki w terminie 7 dni.
Zgodnie z art. 57 § 1 K.p.a. jeżeli początkiem terminu określonego w dniach jest pewne zdarzenie, przy obliczaniu tego terminu nie uwzględnia się dnia, w którym zdarzenie nastąpiło. Skoro zatem powtórne awizo pozostawiono 17 marca 2021 r., to ostatnim dniem do odbioru pisma był dzień 24 marca 2021 r., a termin do wniesienia skargi na decyzje SKO w P. upłynął dnia 23 kwietnia 2021 r., w którym to skarga została wniesiona.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Nie ulega wątpliwości, że w sprawie miała zastosowanie instytucja doręczenia zastępczego decyzji uregulowana w art. 44 K.p.a. Stosownie do § 1 tego przepisu w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43:
- 1) operator pocztowy w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego;
- 2) pismo składa się na okres czternastu dni w urzędzie właściwej gminy (miasta) - w przypadku doręczania pisma przez pracownika urzędu gminy (miasta) lub upoważnioną osobę lub organ.
Z kolei w § 2 mowa jest, że zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata.
Natomiast § 3 art. 44 K.p.a. stanowi, że w przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia.
W myśl § 4 ww. przepisu doręczenie (zastępcze) uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy.
Mając na uwadze powyższe uregulowania Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że Sąd I instancji postąpił prawidłowo odrzucając skargę, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 P.p.s.a. jako wniesioną z uchybieniem terminu z art. 53 § 1 P.p.s.a.
Błędne jest twierdzenie skarżącego, że przy obliczaniu biegu terminu na odbiór powtórnego awizo należy stosować zapis art. 57 § 1 K.p.a. określający ogólną zasadę obliczania terminu określonego w dniach. Zgodnie z tym przepisem jeżeli początkiem terminu określonego w dniach jest pewne zdarzenie, przy obliczaniu tego terminu nie uwzględnia się dnia, w którym zdarzenie nastąpiło. Upływ ostatniego z wyznaczonej liczby dni uważa się za koniec terminu. W § 2 art. 44 K.p.a. jednoznacznie wskazano, że odbiór przesyłki wskazanej w zawiadomieniu możliwy jest w terminie siedmiu dni, "licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia".
Zatem w przypadku doręczenia zastępczego okresu przechowywania przesyłki przez 14 dni nie dzieli się na dwa okresy po siedem dni każdy, bez wliczania w te okresy pierwszego i powtórnego zawiadomienia jak sugerowałby to sposób obliczania terminu w dniach z art. 57 § 1 K.p.a. Przy obliczaniu terminu 14 dni na odbiór przesyłki liczy się dzień pozostawienia zawiadomienia o przesyłce.
Zatem skoro decyzji nie doręczono w dniu 9 marca 2021 r. i tego dnia pozostawiono zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki z urzędu pocztowego w terminie 7 dni licząc od dnia zawiadomienia a powtórne zawiadomienie wskazało na termin kolejnych 7 dni jednak nie dłużej niż 14 dni "licząc od pierwszego zawiadomienia", to słusznie uznał Sąd I instancji, że zaskarżona decyzja została doręczona skarżącemu w trybie zastępczym w dniu 23 marca 2021 r. i od tej daty rozpoczął swój bieg trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi, który upłynął z dniem 22 kwietnia 2021 r. Wobec tego skarżący wnosząc skargę dopiero w dniu 23 kwietnia 2021 r. (data stempla pocztowego na kopercie k. 7), uczynił to z uchybieniem ustawowego terminu i stosownie do art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a. skarga podlegała odrzuceniu.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.