Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 19 marca 2018 r. sygn. akt II SA/Bk 141/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku odrzucił skargę T.P. na niewykonanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 16 stycznia 2018 r. sygn. akt II SAB/Bk 100/17 uwzględniającego skargę na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. w przedmiocie załatwienia wniosku w sprawie przebudowy parkingu.
Podstawę prawną odrzucenia skargi stanowił przepis art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.". Zdaniem Sądu przedmiotowa skarga jest niedopuszczalna, bo przedwczesna. Dodatkowo, na marginesie, Sąd wskazał, że warunkiem dopuszczalności skargi o ukaranie organu grzywną jest wezwanie organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy. W tej sytuacji skarżący jest zobowiązany do wykazania, ze takie wezwanie zostało do organu wniesione.
Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł skarżący.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie podlegało odrzuceniu.
Zgodnie z treścią art. 173 § 1 p.p.s.a. od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie, z wyłączeniem przypadków o których mowa w art. 58 § 1 pkt 2 – 4, art. 161 § 1 oraz art. 220 § 3, przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Stosownie zaś do treści art. 194 § 1 p.p.s.a. zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia wymienione w punktach od 1 do 10 tego przepisu. Z punktu 1a art. 194 § 1 p.p.s.a. wynika, że zażalenie przysługuje na postanowienia, których przedmiotem jest odrzucenie skargi w przypadkach, o których mowa w art. 58 § 1 pkt 2 – 4 oraz art. 220 § 3.
Do postanowień, wydawanych przez wojewódzkie sądy administracyjne, kończących postępowanie w sprawie należy zaliczyć postanowienia o odrzuceniu skargi. Podstawowym środkiem odwoławczym wnoszonym od tego typu postanowień jest jednak skarga kasacyjna, z wyłączeniem postanowień o odrzuceniu skargi z powodu złożenia skargi po upływie terminu do jej wniesienia (art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a.), nieuzupełnienia w terminie jej braków formalnych (art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.), jeśli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona (art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a.), nieuiszczenia, mimo wezwania, należnego wpisu (art. 220 § 3 p.p.s.a.). W niniejszej sprawie zaskarżone postanowienie zostało wydane na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., a wobec tego stosownie do normy art. 173 § 1 p.p.s.a. właściwym środkiem odwoławczym od niego była skarga kasacyjna. Z uwagi na to, że wniesiony środek odwoławczy określony zażaleniem nie spełnia większości wymogów przewidzianych dla skargi kasacyjnej wymienionych w art. 174 – 176 p.p.s.a., w tym nie został sporządzony przez adwokata lub radcę prawnego, ale osobiście przez skarżącego, zaś z akt sprawy nie wynika, aby posiadał on stosowne uprawnienia, jako niedopuszczalny podlegał odrzuceniu.
Naczelny Sąd Administracyjny dostrzegł, że skarżący został wadliwie pouczony o przysługującym mu środku zaskarżenia od zakwestionowanego postanowienia, jednakże powyższe nie może wpłynąć na odmienną oceną sytuacji niż to wyrażono w uzasadnieniu niniejszego postanowienia. Ocena czy strona złożyła błędny środek zaskarżenia bez swojej winy nie następuje w niniejszym postępowaniu.
Ponadto zauważyć należy, że na tym etapie postępowania skarżący jest już reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika na zasadzie prawa pomocy, a zatem jeśli nadal wolą skarżącego jest poddanie postanowienia o odrzuceniu skargi kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego, pełnomocnik ma możliwość podjęcia odpowiednich czynności procesowych.
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 180 w zw. z art. 178 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji