Uzasadnienie
Z akt sprawy wynika, iż A. Z. złożył skargę na postanowienie Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Rzeszowie z dnia 20 września 2005r., Nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Przeworsku z dnia 13 września 2005r. znak: [...] w przedmiocie grzywny w celu przymuszenia.
Następnie A. Z. pismem z dnia 26 października 2005r., na podstawie art. 61 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skierował do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Przeworsku wniosek o wstrzymanie wykonania "postępowania administracyjnego, jak i postępowania egzekucyjnego w stosunku do decyzji oraz postanowień wydanych przez [...]".
Pismem z dnia 2 lutego 2006r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie pouczył Adama Ziębę o możliwości złożenia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu do sądu administracyjnego, na podstawie art. 61 § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
W odpowiedzi na przedmiotowe pismo A. Z. wyjaśnił, że wniosek o wstrzymanie został skierowany do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Jarosławiu, który został następnie przez ten organ przekazany zgodnie z właściwością do Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Rzeszowie. A. Z. zwrócił się o zajęcie stanowiska w oparciu o przedstawione dowody.
Zaskarżonym postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 21 marca 2006r., sygn. akt II SA/Rz 1010/05 został oddalony wniosek o wstrzymanie wykonania postanowienia Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Przeworsku z dnia 13 września 2005r., znak: PSŻ.455-1-3/05.
Na powyższe postanowienia A. Z. złożył zażalenie, podnosząc, że "z postanowień PPIS w Przeworsku jasno wynika, że jest to ogromna szkoda materialna".
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżone postanowienie narusza prawo.
Zgodnie z art. 61 § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli w wyniku jego wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Z powyższego przepisu bezspornie wynika, iż instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu oparta jest na zasadzie wnioskowości – wymaga wniosku uprawnionego podmiotu, a nie na zasadzie oficjalności (działania z urzędu). W niniejszej sprawie skarżący A. Z. nie złożył do Sądu wniosku o wstrzymanie wykonania postanowienia organu, zwracając się w tej sprawie wyłącznie do organu administracji. Z całą pewnością wniosek o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności powinien być na tyle wyraźny, aby Sąd nabył kompetencję do zastosowania przepisu art. 61 § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego prośba skarżącego "o stosowne zajęcie stanowiska" bez sprecyzowania, o jakie stanowisko chodzi (prawdopodobnie skarżący miał na myśli sygnalizację pod adresem organów administracji ze względu na opieszałość z rozpoznaniu wniosku o wstrzymanie "decyzji i postanowień"), nie jest tożsama z żądaniem rozpatrzenia tego wniosku przez sąd administracyjny.
Z powyższych przyczyn orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 185 § 1 w związku z art. 197 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.