Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 1 grudnia 2008 r., II SO/Gd 16/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wymierzył Staroście Puckiemu grzywnę w wysokości 2800 zł z powodu nieprzekazania do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku akt administracyjnych oraz skargi S. U. na bezczynności Starosty Puckiego w sprawie wniosku o wznowienie postępowania dotyczącego pozwolenia na budowę.
Sąd I. instancji wskazał, że S. U. złożył 15 listopada 2007 r. skargę na bezczynność Starosty Puckiego bezpośrednio w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gdańsku. Skarga ta została przekazana Staroście Puckiemu 30 listopada 2007 r. W dniu 22 października 2008 r. Starosta, którego wcześniejsze nierozstrzygnięcie było powodem wniesienia skargi, merytorycznie rozstrzygnął wniosek skarżącego o wznowienie postępowania. Organ nie przekazał Sądowi skargi, ani odpowiedzi, ani akt administracyjnych.
Obowiązek przekazania skargi wniesionej za pośrednictwem organu, którego działania lub bezczynności skarga dotyczy, wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę (art. 54 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej "P.p.s.a.") jest niezależny od tego, czy organ pozostaje nadal w bezczynności w stosunku do pierwotnego wniosku czy też nie.
Podnoszona przez Starostę Puckiego okoliczność zagubienia akt administracyjnych nie stanowi okoliczności usprawiedliwiającej nieprzekazanie w terminie skargi do sądu administracyjnego.
Na wysokość grzywny miał wpływ fakt, że organ rozpatrzył wniosek skarżącego o wznowienie postępowania, którego wcześniejsze nierozstrzygnięcie było podstawą skargi.
W zażaleniu na powyższe postanowienie Starosta Pucki zarzucił Sądowi I.instancji naruszenie art.55 § 1 w związku z art.54 § 2 P.p.s.a. polegające na niewzięciu pod uwagę wszystkich okoliczności sprawy oraz nierozważeniu możliwości odstąpienia od wymierzenia grzywny. Wymierzenie grzywny nie powinno następować automatycznie. Jest to kompetencja, z której Sąd może, lecz nie musi skorzystać. Orzekając o wymierzeniu grzywny Sąd I.instancji powinien był wziąć pod uwagę całokształt okoliczności sprawy, a nie jedynie sam fakt nieprzekazania sądowi skargi wraz z aktami.
Skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym do rozpatrzenia sprawy (art.52 P.p.s.a.). Skarżący powinien był w pierwszej kolejności złożyć zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie na podstawie art.37 K.p.a., a dopiero potem wystąpić ze skargą na bezczynność organu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Organ przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia (art.54 § 2 P.p.s.a.). Niedopełnienie powyższego obowiązku uprawnia sąd do wymierzenia organowi grzywny (art.55 § 1 P.p.s.a.).
Rację ma Sąd I instancji, że art.54 § 2 P.p.s.a. ustanawia kategoryczny obowiązek przekazania skargi sądowi bez względu na to czy organ administracyjny pozostaje nadal w bezczynności w rozpoznaniu pierwotnego wniosku, czy też nie. Prawidłowo również Sąd I. instancji wziął pod uwagę rozpatrzenie wniosku skarżącego o wznowienie postępowania. Czyni to bezzasadnym zarzut zażalenia dotyczący niewzięcia pod uwagę całokształtu okoliczności sprawy.
Podnoszona w zażaleniu okoliczność niewyczerpania przez skarżącego środków zaskarżenia nie ma wpływu na ocenę zaniechania organu. Ocena warunków formalnych skargi należy wyłącznie do sądu właściwego do jej rozpoznania.
W tej sytuacji prawidłowo orzekł Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, iż Starosta Pucki uchybił ustawowemu terminowi wynikającemu z art.54 § 2 P.p.s.a. Dlatego postanowienie o wymierzeniu organowi z tego tytułu grzywny w pełni odpowiada prawu.
Z powyższych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art.184 w zw. z art.197 § 2 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia