Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 11 lipca 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie odrzucił wniosek J.K.(dalej jako "skarżący") o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 31 stycznia 2013 r. oddalającego na decyzję Warmińsko-Mazurskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Olsztynie z dnia [...] września 2012 r. w przedmiocie rozbiórki części budynku.
W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że wyrokiem z dnia 31 stycznia 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie oddalił skargę skarżącego na decyzję Warmińsko-Mazurskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Olsztynie z dnia [...] września 2012 r.
Skarżący wniósł skargę kasacyjną od powyższego wyroku, którą Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie odrzucił z powodu uchybienia terminu do jej wniesienia. Postanowienie to zostało doręczone stronie skarżącej w dniu 24 kwietnia 2013 r. W tym samym dniu skarżący złożył zażalenie na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia. Podał, iż skargę kasacyjną powinien złożyć najpóźniej w dniu 12 kwietnia 2013 r., a uczynił to dopiero w dniu 13 kwietnia 2013 r. Wyjaśnił, że w dniach 10-13 kwietnia 2013 r. był chory, na potwierdzenie czego dołączył zaświadczenie lekarskie. Wyjaśnił, że w ostatnim dniu choroby sporządził skargę kasacyjną i nadał ją w urzędzie pocztowym.
Odrzucając wniosek Sąd I instancji wskazał, że skarżący jako przyczynę uchybienia terminu wskazał chorobę, trwająca w okresie od 10 – 13 kwietnia 2013 r. Skarga kasacyjna została wniesiona w dniu 13 kwietnia 2013 r., a zatem w tym dniu, w ocenie Sądu I instancji, ustała wskazywana przez skarżącego przeszkoda do wniesienia skargi kasacyjnej. Wniosek o przywrócenie terminu wnosi się w terminie 7 dni od ustania przyczyny uchybienia terminu, a więc w niniejszej sprawie wniosek ten powinien być złożony do dnia 22 kwietnia 2013 r. (poniedziałek). Skarżący wniosek złożył dopiero w dniu 24 kwietnia 2013 r., a zatem z uchybieniem terminu do jego wniesienia. W związku z powyższym Sąd I instancji wniosek odrzucił jako spóźniony.
Skarżący wniósł zażalenie na powyższe postanowienie. Wskazał, że podtrzymuje zajęte wcześniej stanowisko, a ponadto nadmienił, że Sąd I instancji błędnie przyjął datę ustania przyczyny uchybienia terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. Wskazał także, że postanowienia zostały wydane przez tego samego sędziego oraz zawierają błędne pouczenia.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Stosownie do treści przepisu art. 88 p.p.s.a., spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie zaś z art. 87 § 1 p.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu.
Zasadnicze znaczenie dla oceny terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu ma więc ustalenie, kiedy ustała przyczyna uchybienia terminu, przy czym to strona skarżąca zobowiązana jest wskazać, co stanowiło przeszkodę dla terminowego dokonania czynności w postępowaniu. W niniejszej sprawie Sąd I instancji trafnie przyjął, że wniosek o przywrócenie terminu został złożony z uchybieniem terminu, przyjmując, że ostatnim dniem terminu na wystąpienie z wnioskiem był dzień 22 kwietnia 2013 r. Przyczyna uchybienia terminu ustała bowiem w dniu 13 kwietnia 2013 r. (data nadania skargi kasacyjnej wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu), a więc termin siedmiodniowy upływał w dniu 20 kwietnia 2013 r. (sobota), co obligowało Sąd I instancji do przyjęcia, że ostatnim dniem terminu był 22 kwietnia 2013 r. (poniedziałek), uwzględniając brzmienie art. 83 § 2 p.p.s.a., zgodnie z którym jeżeli ostatni dzień terminu przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy.
Skarżący wskazuje, że Sąd I instancji błędnie przyjął datę ustania przyczyny uchybienia terminu, jednak nie wskazuje żadnych argumentów na poparcie tego stanowiska. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, termin do wystąpienia z wnioskiem o przywrócenie terminu do złożenia skargi kasacyjnej, jak to trafnie przyjął Sąd I instancji, powinien być liczony od daty 13 kwietnia 2013 r. Skarżący wniósł wniosek w dniu 24 kwietnia 2013 r., a więc z uchybieniem terminu. Oznacza to, że Sąd I instancji był zobowiązany wniosek odrzucić na podstawie art. 88 p.p.s.a.
Wbrew twierdzeniom skarżącego, przepisy ustawy p.p.s.a. nie sprzeciwiają się, żeby postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej, a następnie postanowienie o odrzuceniu wniosku o przywrócenie terminu do złożenia skargi kasacyjnej zostały wydane przez jednego sędziego. Przeciwnie, zgodnie z § 23 ust. 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 18 września 2003 r. Regulamin wewnętrznego urzędowania wojewódzkich sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 169, poz. 1646), sprawa po jej zarejestrowaniu jest przydzielana przez Przewodniczącego Wydziału konkretnemu sędziemu sprawozdawcy, którego zadaniem jest podjęcie koniecznych rozstrzygnięć w sprawie.
Błędnie skarżący wskazuje ponadto, że zarówno postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej, jak i postanowienie o odrzuceniu wniosku o przywrócenie terminu do złożenia skargi kasacyjnej, zawierały błędne pouczenie o przymusie adwokacko-radcowskim. W obu przypadkach postanowienia doręczono ze stosownym pouczeniem, wyraźnie zaznaczając w pkt 5 pouczenia, że sporządzenia przez profesjonalnego pełnomocnika wymaga zażalenie na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej.
Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i § 2 ustawy p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.