Uzasadnienie
A. Sp. z o. o. z siedzibą w W. przy ul. P. [...] (dalej jako skarżąca) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych z dnia [...] września 2015 r., nr [...] o uchyleniu decyzji Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w Warszawie z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] i umorzeniu postępowania pierwszej instancji w sprawie dotyczącej zezwolenia na wyłączenie z produkcji [...] ha gruntów leśnych wchodzących w skład działek ewidencyjnych nr: [...],[...],[...],[...] i [...], z obrębu ewidencyjnego nr [...], położonych w Dzielnicy W. Zarządzeniem z dnia 13 stycznia 2016 r. Sąd wezwał skarżącą do uzupełnienia, w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi, jej braków formalnych poprzez nadesłanie jednego odpisu skargi.
Wezwanie będące wykonaniem powyższego zarządzenia wraz ze stosownym pouczeniem o konsekwencjach jego niewykonania, zostało doręczone na jej adres w dniu 22 stycznia 2016 r. Siedmiodniowy termin do dokonania powyższej czynności upłynął w dniu 29 stycznia 2016 r. Wymagany odpis skargi skarżąca złożyła bezpośrednio w Biurze Podawczym Sądu dopiero w dniu 8 lutego 2016 r., a więc z uchybieniem ustawowego terminu.
Postanowieniem z dnia 15 lutego 2016 r., sygn. akt IV SA/Wa 3563/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę złożoną w niniejszej sprawie na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm., dalej P.p.s.a.) z uwagi na nieuzupełnienie jej braku formalnego w postaci jej odpisu w wyznaczonym do tego terminie i pomimo uprzedniego wezwania w tym zakresie. Uchybienie to, stosownie do powołanej w uzasadnieniu postanowienia uchwały składu siedmiu sędziów NSA z dnia 18 grudnia 2013 r., sygn. akt I OPS 13/13, Sąd zakwalifikował jako uniemożliwiające nadanie skardze prawidłowego biegu, który nie może być usunięte przez sporządzenie odpisów skargi przez sąd.
Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła skarżąca, domagając się jego uchylenia oraz zasądzenia kosztów postępowania. Zarzuciła, że Sąd naruszył art. 58 § 1 pkt P.p.s.a. bowiem błędnie przyjął, że brak formalny skargi nie został uzupełniony w wyznaczonym terminie.
W uzasadnieniu skarżąca wskazała, że adresowane do niej wezwanie z dnia 20 stycznia 2016 r. zostało w dniu 22 stycznia 2016 r. błędnie doręczone do firmy N., czego dowodem jest koperta z potwierdzeniem odbioru przez tę firmę. Następnie przedmiotowe wezwanie zostało przekazane skarżącej w dniu 3 lutego 2016 r. o czym świadczyć ma ostemplowane wezwanie (omyłkowo data stempla 3 luty 2015 r.) a także zapis z rejestru korespondencji z datą odbioru przesyłki o numerze nadawczym [...]. Dalej stwierdzono, że w piśmie z dnia [...] lutego 2016 r. skarżąca uzupełniła brak skargi składając w kancelarii WSA jeden egzemplarz własnoręcznie podpisanej skargi. Zdaniem skarżącej w tych okolicznościach uznać należało, że brak formalny skargi został uzupełniony w terminie do tego wyznaczonym, a zatem zaskarżone postanowienie powinno zostać uchylone.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli w wyznaczonym terminie nie uzupełniono jej braków formalnych. Wymogi formalne skargi, która jest jednocześnie pismem sądowym, określają art. 46 § 1-3 P.p.s.a., art. 47 i art. 57 § 1 P.p.s.a. W sytuacji kiedy stwierdzony brak formalny skargi uniemożliwia nadanie jej prawidłowego biegu Przewodniczący, stosownie do art. 49 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a., wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi. Zatem strona ma obowiązek w ciągu 7 dni od otrzymania wezwania do uzupełnienia braków formalnych skargi podjąć działania wskazane w tym wezwaniu.
Jak wynika z akt niniejszej sprawy zarządzenie Przewodniczącego z dnia 13 stycznia 2016 r. zostało wykonane w dniu 20 stycznia 2016 r. poprzez wysłanie wezwania do A. Sp. z o.o. z siedzibą w W. ul. P. [...] [...] W. Na zwrotnym potwierdzeniu odbioru tego wezwania zarejestrowanego jako przesyłka nr [...] widnieje pieczęć "N. SA 22.01.2016 WPŁYNĘŁO", podpis osoby upoważnionej do odbioru oraz wskazanie daty doręczenie przez doręczającego tj. 22 stycznia 2016 r. (k. 28 akt sądowych). Kolejnym pismem w aktach sprawy jest pismo skarżącej z dnia [...] lutego 2016 r. złożone osobiście w kancelarii WSA w Warszawie w tej samej dacie, zawierające stwierdzenie, że w odpowiedzi na wezwanie z dnia 20 stycznia 2016 r. doręczone 3 lutego 2016 r. skarżąca przesyła 1 egzemplarz skargi.
Zdaniem NSA, Sędzia sprawozdawca dokonując oceny terminowości wykonania wezwania powinien powziąć wątpliwość co do skuteczności doręczenia wezwania skarżącej. Okoliczność, że na zwrotnym, potwierdzeniu odbioru widnieje pieczęć potwierdzająca wpływ pisma w dniu 22 stycznia 2016 r. do firmy N. SA wskazuje niewątpliwie, że przesyłka nie dotarła do wskazanego w niej adresata. Także ze zwrotnego potwierdzenia odbioru wynikała inna data doręczenia wezwania - 22 stycznia 2016 r. Natomiast skarżąca przywołuje w swym piśmie dzień 3 lutego 2016 r.
Mając powyższe na uwadze WSA w Warszawie wydając postanowienie w dniu 15 lutego 2016 r. nie miał wystarczających podstaw by twierdzić, że uzupełnienie braków skargi w dniu 8 lutego 2016 r. nastąpiło po terminie. Sąd nie zwrócił uwagi, że wezwanie doręczono niewłaściwemu adresatowi a zatem termin do uzupełnienia braków nie biegnie. Nadto mając informację od skarżącej o otrzymaniu wezwania w dniu 3 lutego 2016 r. powinien wyjaśnić te rozbieżności. Wobec zaniechania ustaleń w tym zakresie Sąd błędnie przyjął datę doręczenia wezwania w dniu 22 stycznia 2016 r. i w konsekwencji błędnie przyjął, że uzupełnienie braku formalnego skargi pismem z dnia 8 lutego 2016 r. nastąpiło po terminie. Tym samym odrzucenie skargi było niezasadne bo nie wystąpiły przesłanki z art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a.
W tych okolicznościach sprawy NSA stwierdza, że zarzuty zażalenia były trafne. Przedstawione przez skarżącą dokumenty jedynie potwierdziły przebieg zdarzeń, które miały miejsce w niniejszej sprawie. Przy większej dokładności analizy akt sprawy przez Sąd I instancji wadliwość doręczenia mogła zostać zauważona. Skoro jednak Sąd nie dopatrzył się uchybień i wyciągnął nieprawidłowe wnioski co do skuteczności doręczenia wezwania z dnia 20 stycznia 2016 r., to zasadnym było uchylenie wydanego w sprawie postanowienia. Sąd odrzucając skargę w tych okolicznościach sprawy dopuścił się naruszenia art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. co niewątpliwie miało wpływ na wydane rozstrzygnięcie.
Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 § 1 w związku z art. 197 § 1 i § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.
Wobec braku podstaw prawnych do rozstrzygnięcia o zwrocie kosztów postępowania zażaleniowego, Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekał w tym zakresie (zob. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. 4, Warszawa 2010, s. 511).