Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 23 maja 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił wniosek A.K. (dalej jako "skarżący") o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie z dnia [...] grudnia 2012 r. w przedmiocie przywrócenia poprzedniego stanu wody na gruncie przez usunięcie nasypu.
W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że w złożonej przez skarżącego skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Oddalając wniosek Sąd I instancji podkreślił, że skoro wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu nastąpić może jedynie na wniosek składającego skargę, to właśnie ten podmiot zobowiązany jest do uzasadnienia w przekonujący sposób, że wystąpiła co najmniej jedna z przesłanek uwzględnienia wniosku. Sąd I instancji podkreślił, że wniosek skarżącego nie zawiera żadnej argumentacji. Brak takiego uzasadnienia uniemożliwia merytoryczną ocenę wniosku.
Skarżący wniósł zażalenie na powyższe postanowienie.
Zarzucił naruszenie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - dalej jako "p.p.s.a.") poprzez jego błędną interpretację oraz błędne zastosowanie, polegające na mylnym uznaniu, że w przedmiotowej sprawie nie występuje niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody bądź trudnych do odwrócenia skutków. Zarzucił także naruszenie art. 1 § 1 i 2 w związku z art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. poprzez jego błędną wykładnię i błędne zastosowanie, polegające na nieuwzględnieniu wniosku skarżącego, pomimo istnieniu ku temu podstaw uprawdopodobnionych w toku postępowania.
Skarżący zarzucił ponadto naruszenie art. 141 § 4 w związku z art. 166 p.p.s.a. poprzez jego błędną interpretację oraz błędne zastosowanie polegające na braku pełnego i wyczerpującego uzasadnienia rozstrzygnięcia Sądu I instancji.
Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, a także wstrzymanie wykonania w całości zaskarżonego postanowienia na podstawie art. 196 p.p.s.a.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zgodnie z treścią art. 61 § 1 p.p.s.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. W myśl natomiast § 3 tego przepisu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.
Zasadnicze znaczenie w niniejszej sprawie ma okoliczność, że skarżący nie uprawdopodobnił w żaden sposób zaistnienia przesłanek wskazanych w cytowanym przepisie. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest uzasadnione. Brak precyzyjnego wskazania przesłanek wymaganych przez przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. uniemożliwia Sądowi ocenę zasadności złożonego przez stronę skarżącą wniosku. Stanowisko takie jest utrwalone w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 maja 2004 r., FZ 65/04, nie publ.). Tylko prawidłowo uzasadniony wniosek może zostać rozpoznany zgodnie z intencją strony, bowiem brak uzasadnienia czy też uzasadnienie niepełne, lakoniczne nie pozwalają na ocenę, czy opisane powyżej przesłanki w danej sprawie zachodzą.
Wojewódzki sąd administracyjny nie jest uprawniony do samodzielnego formułowania argumentów uzasadniających wniosek o wstrzymanie, a obowiązek w tym zakresie spoczywa na wnioskodawcy. W treści wniosku skarżący poprzestał jedynie na złożeniu wniosku, w treści skargi podnosząc zarzuty wobec legalności zaskarżonej decyzji, które nie mogą podlegać ocenie na etapie rozpoznawania wniosku o wstrzymanie wykonania.
Zarzuty zażalenia nie mają wpływu na rozstrzygnięcie.
Po pierwsze, w ustawie p.p.s.a. brak jest przepisu art. 1 § 1.
Po drugie zaś, art. 2 w związku z art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. wyznaczają zakres kognicji wojewódzkich sądów administracyjnych, dopuszczając możliwość zaskarżenia do Sądu I instancji decyzji administracyjnej. Nie sposób więc przyjąć, że Sąd I instancji dopuścił się naruszenia powyższych przepisów w toku rozpoznawania wniosku o wstrzymanie wykonania.
Po trzecie, wbrew twierdzeniom zażalenia, uzasadnienie Sądu I instancji zawiera wszystkie niezbędne elementy wymagane przez art. 141 § 4 w związku z art. 166 p.p.s.a. Skarżący stawiając powyższy zarzut nie wskazał jakich braków dopatrzył się w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Sądu I instancji.
Po czwarte, na uzasadnienie nie zasługuje również zarzut naruszenia art. 61 § 3 p.p.s.a. Nie ulega wątpliwości, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu po wniesieniu skargi ma zawsze charakter wyjątkowy. Skarżący powinien więc wykazać, że w jego konkretnej sytuacji wykonanie przedmiotowej decyzji wiązać się będzie z wyrządzeniem znacznej szkody bądź trudnych do odwrócenia skutków. Skarżący w zażaleniu wskazuje, że usunięcie spornego nasypu wiązać się będzie ze znacznymi stratami, jednak nie wskazuje w żaden sposób o jakie straty chodzi, szczególnie w relacji do sytuacji majątkowej skarżącego.
Skarżący powinien złożyć stosowne dokumenty źródłowe pozwalające uprawdopodobnić podnoszone okoliczności. Nie ulega przy tym wątpliwości, że przedstawione przez skarżącego uzasadnienie wniosku jest lakoniczne i w żaden sposób nie obrazuje jego sytuacji finansowej. Brak jest ponadto podstaw do przyjęcia, że skoro decyzja nakazuje usunięcie nasypu, to niejako automatycznie wiąże się to z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody. To na skarżącym ciążył obowiązek wykazania, jakiego rodzaju szkoda wiązać się może z wykonaniem zaskarżonej decyzji. Złożony wniosek takiej argumentacji nie zawierał.
Oznacza to, że Sąd I instancji prawidłowo uznał, iż skarżący nie uprawdopodobnił przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, a więc brak było podstaw do orzeczenia zgodnie z wnioskiem strony.
Z powyższych względów i na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i § 2 ustawy p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.