Uzasadnienie
W zaskarżonym postanowieniu Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, iż przedmiotem skargi jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Toruniu z dnia 29 lipca 2004 r., Nr [...] uchylającą, w części - tj. pkt 1 sentencji, decyzję Prezydenta Miasta Torunia z dnia 6 maja 2004 r., Nr [...] w przedmiocie nałożenia administracyjnej kary pieniężnej za usunięcie drzew i wymierzenie skarżącemu administracyjnej kary pieniężnej w wysokości 32.796,60 zł za usunięcie z terenu działki przy ul. [...] w Toruniu bez zezwolenia drzew wymienionych w specyfikacji stanowiącej załącznik nr 1 do decyzji Prezydenta miasta Torunia, od której odwołał się J. K..
Wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji złożony przez pełnomocnika skarżących wskazuje jedynie, że przedmiotowa administracyjna kara pieniężna jest bardzo wysoka, a jej egzekucja naraża skarżącego na utratę płynności finansowej prowadzonej przez niego działalności gospodarczej.
Treść art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) wskazuje, że po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Przesłanką wstrzymania wykonania decyzji jest zatem ocena zmiany sytuacji skarżącego wskutek wykonania zaskarżonego aktu. Nie może być jednak przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej przesłanka wskazująca na pogorszenie sytuacji materialnej skarżącego w przypadku prowadzenia czynności przez organ administracji.
Zaskarżona decyzja nie pociąga za sobą opisanych powyżej skutków. Strona skarżąca nie wykazała, że wykonanie decyzji mogłoby spowodować skutki o których mowa w cytowanym przepisie, a nadto nie wynika to również z - okoliczności i charakteru sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny uwzględniając charakter decyzji - z urzędu nie znalazł okoliczności, które wskazywałyby na istnienie przesłanek z art. 61 § 3 powołanego wyżej przepisu i dlatego wniosek jako nieuzasadniony oddalił.
W zażaleniu na to postanowienie pełnomocnik J. K. wniósł o jego zmianę poprzez wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Podniósł, iż z treści wniosku skarżącego nie wynika nic co by mogło chociażby sugerować pogorszenie sytuacji materialnej /samego/ skarżącego. Jest to za daleko idący wniosek, mający jedynie uzasadnić zasadność wydanego postanowienia /.../. Egzekucja kwoty 32796,60 zł to nie pogorszenie sytuacji materialnej skarżącego to ruina finansowa firmy i dalsze trudne do odwrócenia skutki w postaci kilkunastu bezrobotnych i kilkudziesięciu członków ich rodzin pozostających bez środków do życia. To niemożność spłacenia zaciągniętego przez skarżącego kredytu, to dalsza egzekucja należności bankowych /.../. Po upadku firmy skarżącego nawet hipotetyczny zwrot budzącej wiele kontrowersji kary pieniężnej nie spowoduje jej ponownego reaktywowania – to właśnie jest ten nieodwracalny skutek /.../.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarżący wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji uzasadnił tym, że nałożona administracyjna kara pieniężna w wysokości 32976,60 zł jest bardzo wysoka, a jej egzekucja naraża skarżącego na utratę płynności finansowej prowadzonej działalności gospodarczej. J. K. wydatkował bardzo duże kwoty na zakup torfu, a następnie jego adaptację zaciągając na ten cel wysoki kredyt. Bieżące obroty i dochody wystarczają zaledwie na opłacenie bieżących należności wobec pracowników, ZUS-u i podatków do US oraz spłatę zaciągniętego kredytu. Skarżący nie zgadza się merytorycznie z nałożoną karą wnosząc na nią skargę. Do czasu jej rozpoznania uzasadnionym jest wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Egzekucja kary zagraża bowiem egzystencji skarżącego jako podatnika oraz zatrudnionych przez niego pracowników i ich rodzin.
Analizując treść wniosku można podzielić racje Sądu I instancji, który nie dopatrzył się w sytuacji skarżącego spełnienia przesłanek tzw. ochrony tymczasowej wynikającej z przepisu art. 61 § 3 cytowanego Prawa. Ujęto go bowiem w sposób dość ogólny nie precyzując szeregu zarzutów jak: utrata płynności finansowej, zagrożenie egzystencji skarżącego oraz jego pracowników i ich rodzin, a także danych: bardzo duże kwoty na zakup torfu i jego adaptację, wysoki kredyt, niewystarczalność bieżących dochodów na uiszczenie nadto wspomnianej kary. Tymczasem rzeczą podmiotu starającego się o tę ochronę jest takie umotywowanie wniosku /Sąd administracyjny nie działa w tym przypadku z urzędu/ by możliwość wstrzymania wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, wynikająca z przepisu art. 61 § 3 tego Prawa, stała się powinnością Sądu. Niezależnie od tego szczegółowego uzasadnienia wymagałby zarzut, że wykonanie decyzji dotyczącej świadczenia pieniężnego, z natury "odwracalnego" mogłoby przynieść nieodwracalne, niekorzystne skutki dla interesów skarżącego. Świadczenia pieniężne bowiem nie powodują nieodwracalnego skutku z samej swojej istoty, zawsze można ustalić ich kwotę i wartość oraz zasady zwrotu. Tego jednakże w niniejszej sprawie skarżący nie wykazał.
Zażaleniu brak zatem uzasadnionych podstaw wobec czego podlegało ono oddaleniu na podstawie art. 197 § 2 w zw. z art. 184 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.