Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 17 listopada 2011 r. wydanym w sprawie o sygn. akt I SA/Wa 1617/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] czerwca 2011 r. oraz decyzji ją poprzedzającej.
W uzasadnieniu wskazano, że skarżąca wniosła o wstrzymania wykonania decyzji Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] czerwca 2011 r. oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji z dnia [...] grudnia 2010 r., mocą których nakazano wykonanie robót budowlanych w zabytkowym budynku nr [...] położonym w M., niezbędnych ze względu na postępujące zniszczenie i istotne uszkodzenie zabytku, powodowane brakiem kompletnej i sprawnej instalacji kanalizacyjnej.
Zdaniem Sądu przedmiotowy wniosek nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem podnoszone przez skarżącą argumenty, że "decyzja narusza prawo własności i równości" oraz że jej wykonanie "wyrządzi krzywdę", czy też wskazywane okoliczności dotyczące możliwości "podłączenia się do poniemieckiej rury kanalizacyjnej", nie stanowią wystarczającej argumentacji uzasadniającej uwzględnienie złożonego wniosku i wstrzymanie wykonania wskazanych wyżej aktów. Podniesiono także, że z przedstawionych przez skarżącą twierdzeń nie wynika, iż w sprawie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nadto skarżąca nie określiła, na jaką konkretnie szkodę lub trudne do odwrócenia skutki może narazić ją wykonanie decyzji.
Na powyższe postanowienie zażalenie, uzupełnione pismem z dnia 5 grudnia 2011 r., wniosła skarżąca podnosząc, że niewstrzymanie przedmiotowych decyzji narazi ją na nieodwracalne szkody zdrowotno-moralne i znaczne materialne. Zdaniem skarżącej sąsiedzi nabyli mieszkanie bez kanalizacji, zatem brak jest podstaw by zmuszać ją do "odtworzenia poprzednich, niszczących budynek i przechodzących przez drewniane stropy kanalizacji". Nadto podniosła, że wykonanie zaskarżonej decyzji narazi ją na wielomiesięczne życie bez zdrowej żywności i wystarczającej ilości lekarstw, gdyż jej świadczenie emrytalno-rentowe wynosi 1 623 zł, a comiesięczne wydatki na utrzymanie wynoszą około 1 220 zł. Podniosła także, że wraz z nią mieszka syn, posiadający zasiłek opiekuńczy w wysokości 520 zł. Zaś koszt wykonania kanalizacji wyniesie około 3 000 zł, na co będzie zmuszona wziąć kredyt.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Co do zasady wniesienie skargi na akt lub czynność nie wstrzymuje jej wykonania. Jednakże przepis art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., wprowadza wyjątek od tej zasady, stanowiąc, że po przekazaniu skargi sądowi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z powyższego przepisu wynika zatem, że wstrzymanie zakwestionowanego aktu możliwe jest tylko wówczas, gdy w konkretnej sprawie zajdą wskazane wyżej przesłanki, tj. będzie zachodziło niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przy czym ciężar wykazania spowodowania przez niewstrzymanie decyzji konkretnej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków ciąży na stronie domagającej się tego wstrzymania.
W niniejszej sprawie okoliczności wskazane przez skarżącą, że na skutek wykonania zaskarżonej decyzji będzie zmuszona wziąć kredyt w celu pokrycia kosztów wykonania kanalizacji, nie można uznać za niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przesłanek tych nie spełnia także okoliczność ewentualnego czasowego obniżenia poziomu życia skarżącej w związku z pokryciem tego wydatku i ewentualną późniejszą spłatą wziętego na ten cel kredytu. O ile bowiem można podzielić twierdzenia skarżącej, że koszt związany z odtworzeniem kanalizacji będzie obciążał jej budżet, to niewątpliwie obciążenia tego nie można oceniać w kategoriach wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zwrócić bowiem należy uwagę, że stały miesięczny dochód uzyskiwany przez skarżącą (ok. 1623 zł) nie pozostaje w rażącej dysproporcji z ewentualnym kosztem odtworzenia części kanalizacji (ok. 3 000 zł), zatem uszczerbek na utrzymaniu skarżącej, nawet przy założeniu ewentualnej spłaty rat, nie będzie nadmierny.
Dlatego na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.