Uzasadnienie
II OZ 56 / 14
Zaskarżonym zarządzeniem Przewodniczący II Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 4 listopada 2013 r. w związku z wnioskiem o sporządzenie uzasadnienia wyroku, wezwał skarżącego M. M. do uiszczenia opłaty kancelaryjnej w kwocie 100 zł w terminie 7 dni pod rygorem jej ściągnięcia.
Zażalenie na powyższe zarządzenie wniósł M. M., wskazując na brak stosownej wiedzy, co do wysokości opłaty.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do przepisu art. 234 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.- zwanej dalej P.p.s.a.) opłatę kancelaryjną za odpis orzeczenia z uzasadnieniem, doręczonego na skutek żądania zgłoszonego w terminie siedmiodniowym od ogłoszenia orzeczenia, pobiera się przy zgłoszeniu wniosku o sporządzenie uzasadnienia orzeczenia. Wysokość wskazanej wyżej opłaty określono w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości opłat kancelaryjnych pobieranych w sprawach sądowoadministracyjnych (Dz. U. Nr 221, poz. 2192). Zgodnie z § 2 powyższego rozporządzenia, wysokość opłaty określono na kwotę 100 złotych za odpis wyroku wraz z uzasadnieniem doręczonym na skutek wniosku o sporządzenie uzasadnienia orzeczenia.
Wskazując na powyższe względy stwierdzić należy, że zarządzenie określające wysokość należnej w sprawie opłaty kancelaryjnej jest zasadne, bowiem nie zaistniały żadne takie okoliczności, które zwalniałyby skarżącego z ponoszenia powyższej opłaty.
W odniesieniu natomiast do argumentacji podniesionej w zażaleniu zauważyć trzeba, iż z protokołu rozprawy przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Białymstoku, na której zapadł wyrok z dnia 29 października 2013 r., wynika, że obecny na niej skarżący został pouczony przez Sąd, iż wniosek o uzasadnienie wyroku podlega opłacie kancelaryjnej w kwocie 100 zł. Stąd też zawarty w rozpoznawanym zażaleniu zarzut braku stosownej wiedzy skarżącego uznać należało za bezpodstawny.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 oraz art. 198 P.p.s.a. oddalił wniesione zażalenie, jako pozbawione uzasadnionych podstaw.